گروه‌های روان‌درمانی به افغان‌های مقیم در یک پایگاه نظامی در بریتانیا کمک می‌کنند

شماری از گروه‌های کمک‌رسان به کمک خانواده‌های پناهجوی افغان در پایگاه نظامی لسترشایر در ناحیه میدلند شرقی انگستان وارد عمل شده‌اند.

این خانواده‌ها به خاطر همکاری با نیروهای بریتانیایی در افغانستان در طول سالیان گذشته در معرض خطر بودند و به این دلیل به بریتانیا منتقل شده‌اند.

هر چند برخی از این خانواده‌ها یک سال گذشته را در این پایگاه نظامی مربوط به وزارت دفاع سپری کرده‌اند اما دسترسی به کار و آموزش برای آن‌‌ها مشکل بوده است، چون وضعیت آن‌ها به گونه‌ است که هر آن ممکن است سفارش انتقال در یک فرصت کوتاه به خانه‌های دایمی را دریافت کنند که می‌تواند در هر نقطه‌ای از این کشور موقعیت داشته باشد.

حالا نظام ملی بهداشتی بریتانیا (ٔNHS) در همکاری با گروه‌های کمک‌رسان فعالیت‌هایی را به منظور کاهش بیماری‌های روانی در میان آن‌ها آغاز کرده است، ناراحتی‌هایی‌که در اثر بی‌سرنوشتی و دورافتادگی در میان برخی از افراد و خانواده‌ها رونما شده است.

این خانواده‌ها بر اساس پالیسی ماموریت کمک به انتقال دولت بریتانیا برای شهروندان افغانستان که با دولت این کشور در افغانستان کار می‌کردند، به این کشور منتقل شده‌اند.

این هفته گروه مرکزی کمک‌رسانی از سایر گروهای محلی در تالار یک نهاد اجتماعی در شهرک لافبورو دعوت به عمل آورد تا از آن‌ها به خاطر کمک به این پناهجویان ابراز قدردانی کند.

سارا جونز، از بخش صحت روانی موسسه ملی بهداشت بریتانیا گفت متوجه شده است که بیماری‌های روانی در میان این پناهجویان به مرور زمان کاهش یافته است.

او گفت حالا آن‌ها می‌توانند کار بکنند یا به صورت رضاکار مشغول فعالیت شوند اما مصروفیت در مشاغل مختلف برای آن‌ها هنوز به خاطر مشکل بی‌خانگی دراز مدت، یک چالش است.

«اضطراب، افسردگی، تروما و اختلال استرس پس از رویدادها، برخی از چالش‌هایی هستند که پناهجویان افغان با آن‌ها مواجه‌اند.»

«برخی از خانم‌ها به مدت ۱۰ ماه نتواسته‌اند غذا بپزند، بنابراین وقتی می‌توانند غذای خود را بپزند، رادیو را روشن کنند، موسیقی گوش دهند و آواز و رقص کنند، به انسان یادآوری می‌شود که چه چیزهایی را بدیهی می‌پنداریم.

مارینا، ۱۴ ساله، یک سال است که دراین پایگاه زندگی می‌کند. او در این جا در کلاس‌های دروس انگلیسی، بافندگی، مسایل درمانی و ورزش شرکت می‌کند.

او می‌گوید: « مادر و پدرم حوصله‌شان سر‌رفته، اما من خوشحالم، ورزش می‌کنم و دوستان خودم را دارم.»

با وجود اینکه هنوز خانه‌ای به آن‌ها تخصیص نیافته است، مارینا قرار است از هفته آینده به مدرسه برود. او از بازی فوتبال نیز لذت می‌برد.

جو مک‌شری، از نهاد اجتماعی لسترسیتی همکار مسایل خیریه این شهر است. او گفت: «ما فعالیت‌های هفتگی در محل برگزار می‌کنیم و برخی از سفرها را به استادیوم کینگ پاور و زمین تمرینی‌مان انجام می‌دهیم.»

او افزود که: «هفته گذشته آن‌ها را به زمین تمرینی بردیم و به ما در کشت برخی دانه‌ها کمک کردند تا سبزیجات رشد کنند و امیدواریم بازیکنان هم از آن‌ها بخورند.»

مریم ۲۲ ساله است و ۸ ماه گذشته را در پایگاه وزارت دفاع در لستر گذرانده است. او می‌گوید اینکه پس از یک دوران پر از فشار و دشواری که مجبور شد وطنش را ترک کند، در امان است، خوشحال است.

او گفت: «اگرچه ما در خانه‌ای زندگی نمی‌کنیم، اما این به ما امید می‌دهد که در آینده‌ای نزدیک خانه‌ای خواهیم داشت و به تحصیل و کار دسترسی خواهیم داشت، چیزی که زنان در افغانستان در حال حاضر اجازه آن را ندارند.»

او افزود: «رویای من تحصیل در زمینه پزشکی است. می‌خواهم به عنوان پزشک برای جامعه کاری انجام دهم و وقتی به وطنم برگردم، بتوانم برای مردم خودم هم خدمتی انجام دهم.»