سفر رائول گاندی به آمریکا؛ چرا سیاستمداران هندی به دنبال جلب حمایت هندی‌های خارج از کشور هستند؟

سفر رائول گاندی، سیاستمدار و عضو پیشین پارلمان هند، به آمریکا آمیخته با هیجان و کنجکاوی و بدبینی هندی‌تبارهای در این کشور بوده است.

شاید آنگونه که هزاران مهاجر هندی برای استقبال از نارندرا مودی، نخست‌وزیر این کشور، صف می‌بستند، برای آقای گاندی جمع نشدند؛ اما برای سیاستمداری که دیگر عضو پارلمان یا رهبر اپوزیسیون نیست، داوطلبان «کنگره برون‌مرزی هند» - شعبه بین‌المللی حزب کنگره هند - توانستند جمعیت کافی را برای حضور در برنامه‌های او گرد هم جمع کنند.

آقای گاندی این هفته به آمریکا سفر کرد و در سه شهر این کشور حضور یافت. او در دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا و باشگاه مطبوعات ملی در واشنگتن دی‌سی نیز توقفی داشت.

سفر او پس از پیروزی انتخاباتی‌اش بر حزب حاکم بهاراتیا جاناتا در ایالت کارناتاکا در جنوب هند انجام شده است.

آقای گاندی همچنین از توان و انگیزه راهپیمایی بهارات جودو یاترا - موسوم به «راهپیمایی اتحاد» به طول ۴۰۰۰ کیلومتر (۲۴۸۵ مایل) - استفاده می‌کند؛ او این راهپیمایی را در طول پنج ماه در سراسر هند رهبری کرد، شاهکاری که او در هر جلسه به آن اشاره می‌کند.

آقای گاندی در جریان سفر خود دولت هند را هدف قرار داد و از نخست‌وزیر این کشور انتقاد کرد. او برای جلب توجه جامعه هندی-آمریکایی تلاش کرد و آنها را به خاطر اخلاق کاری و موفقیت‌شان در سیلیکون‌ولی، در جنوب شرقی سانفرانسیسکو، تحسین کرد.

دانشجویان هندی-آمریکایی در دانشگاه استنفورد کالیفرنیا برای گوش فرا دادن به صحبت‌های آقای گاندی و سلفی گرفتن با او صف بستند. در یکی دیگر از گردهمایی‌ها، مردم به راهپیمایی بهارات جودو یاترا به رهبری او اشاره می‌کردند و خواهان اتحاد هند شدند.

سام پیترودا، رئیس کنگره برون‌مرزی هند، آن راهپیمایی را «یک نقطه عطف» برای آقای گاندی خواند. او گفت: «به دلیل راهپیمایی او، اینجا یک فضای پر از انرژی بوجود آمده است.»

اما چرا یک سیاستمدار هندی که طرفداران بین‌المللی زیادی ندارد، می‌خواهد توجه و حمایت مهاجران هندی را جلب کند؟

هندی-آمریکایی‌ها بالاترین درآمد متوسط را در بین جوامع مهاجر در ایالات متحده آمریکا دارند و مبلغ قابل توجهی را به احزاب سیاسی آمریکایی و هندی کمک می‌کنند. آنها به عنوان رای‌دهنده و نامزد، نقش فعالی را در سیاست آمریکا دارند و بیش از یک «قدرت نرم» به حساب می‌آیند.

یک تحقیق در سال ۲۰۱۹ نشان داد که اغلب اهداکنندگان هندی‌تبار در مقایسه با سایر آسیایی‌تبارهای آمریکا بیشترین کمک‌های فردی را به نامزدهای دموکرات کرده‌اند.

میلان وایشناو از «بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی»، که یک اندیشکده در واشنگتن است، می‌گوید هرگونه پوشش خبری مثبتی که از این رویدادها در کشور گزارش می‌شود، پتانسیل «افزایش چشم‌اندازهای انتخاباتی» در هند را نیز دارد.

سانجوی چاکراورتی از دانشگاه تمپل و یکی از نویسندگان کتاب «آن یک درصد دیگر: هندی‌ها در آمریکا» می‌گوید: اما ایجاد شهرت در روند صعودی برای آقای گاندی «کاری بسیار مشکل» خواهد بود.

آقای چاکراورتی می‌گوید در حالی که ممکن است آقای گاندی بر توسعه روابط بین‌الملل تلاش کند، اما «او در حال حاضر در بسیاری از محافل سیاسی به یک شوخی تبدیل شده است،... به همین دلیل همیشه در رفتار و گفتار او تلاشی دیده می‌شود تا جدی گرفته شود».

آقای ویشناو نیز این سفر آقای گاندی را «نابهنگام» می‌خواند. قرار است نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، در ۲۲ ژوئن سال جاری، یک سفر رسمی به ایالات متحده آمریکا داشته باشد و در ضیافت شام در کاخ سفید شرکت کند.

آقای وایشناو می‌گوید: «رقابت با چنین صحنه‌ای [ضیافت در کاخ سفید] سخت است.» او در ادامه افزود: «اگر شما یک سیاستمدار خارجی باشید، این بالاترین استقبال و پذیرایی است که صورت می‌گیرد. در چنین شرایطی، مقایسه مستقیم [بین دو نوع استقبال] نیز صورت خواهد گرفت.»

به اعتقاد آقای وایشناو، «جذابیت راک‌استار مانند» (ستاره راک) آقای مودی در میان مهاجران هندی «بی‌نظیر» است.

با افزایش قدرت اقتصادی هند و تقویت روابط این کشور با آمریکا، نفوذ سیاسی هندی-آمریکایی‌ها در این کشور و نقش آنها در سیاست خارجی هند افزایش یافته است.

آتال بیهاری واجپایی، نخست‌وزیر سابق هند، یکی از اولین کسانی بود که در دهه ۲۰۰۰ میلادی شروع به تعامل با هندی‌های خارج از کشور کرد.

در سال ۲۰۱۴، نزدیک به ۲۹ هزار هندی-آمریکایی برای استقبال از آقای مودی در استادیوم «مَدیسون اسکوئر گاردن» در نیویورک جمع شدند.

آقای وایشناو می‌پرسد: «آیا رهبر جهانی دیگری را سراغ دارید که ظرفیت یا جسارت پر کردن استادیوم مَدیسون اسکوئر گاردن را داشته باشد؟... من کسی به فکرم نمی‌رسد.»

در سال ۲۰۱۹، حدود ۵۰ هزار هندی-آمریکایی در مراسمی در هیوستون در ایالت تگزاس حضور یافتند تا آقای مودی را به همراه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، ببینند.

این بزرگترین استقبالی بود که یک رهبر خارجی به جز پاپ در آمریکا با آن مواجه می‌شد. آقای ترامپ نیز این استقبال را «استثنایی» خوانده بود.

آقای چاکراورتی می‌گوید که تجمعات عمومی به این بزرگی برای استقبال از یک رهبر در خارج از هند سابقه نداشته است. او گفت: «نخست‌وزیران هند بارها به آمریکا آمده‌اند، با مقامات بلندپایه ملاقات کرده‌اند، در مورد معاملات تجاری مذاکراتی انجام داده‌اند. اما آنها در چنین رویدادهای بزرگی شرکت نکرده‌اند... سبک مودی این است که دست به اقدامات جسورانه بزند و در انظار عمومی ظاهر شود.»

چرا هندی‌-آمریکایی‌هایی که نمی‌توانند در انتخابات هند رای دهند، برای سیاستمداران هندی چنین اهمیتی قایل‌اند؟

جامعه هندی-آمریکایی به داشتن پیوندهای عمیق خانوادگی و فرهنگی و اقتصادی با کشور خود معروف است. برای عده‌ای هم سرمایه‌گذاری‌های شخصی‌شان اهمیت دارد.

پوجا لاخیا، ساکن کالیفرنیا می‌گوید که هندی‌ها در آمریکا مشاغل بسیار خوبی دارند. او می‌گوید: «عده‌ای ممکن است برگردند یا اینجا بمانند، اما بسیاری از ما در هند روی زمین یا خانه یا سهام سرمایه‌گذاری کرده‌ایم.»

خانم لاخیا که خود را از هواداران آقای مودی می‌نامد، معتقد است که «برای سیاستمداران هندی تعامل با هندی‌های خارج از کشور مهم است.» با این حال، او خود هیچ علاقه‌ای به شرکت در رویداد اجتماعی با میزبانی آقای گاندی در آمریکا علاقه‌ای نشان نداد.

با نرخ بالای تحصیلات دانشگاهی، هندی-آمریکایی‌ها اذعان می‌کنند که از موسسات دولتی آموزش عالی در هند بهره‌ می‌برند. در مقابل، اقتصاد هند نیز از هندی‌های پرتلاش مقیم خارج سود می‌برد.

یک مقام بانک مرکزی هند می‌گوید که سال گذشته این کشور ۱۰۸ میلیارد دلار از هندی‌های خارج از کشور حواله دریافت کرده است.

آنو مایترا، یکی از اعضای معتمد دانشگاه کالیفرنیا که میزبان آقای گاندی بود، گفت که جامعه هندی‌-آمریکایی اغلب به دلیل مشارکت در سیاست داخلی هند، در حالی که زندگی راحتی که در آمریکا دارند، مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. او می‌گوید اما مهاجران هندی معتقدند که حضور آنان در رویدادهایی که مربوط به سیاستمداران هندی می‌شود پیام مهمی را به هموطنان‌شان در هند می‌رساند و نشان می‌دهد که «قلب ما با آنها در هند است».

خانم مایترا افزود: «اینطور نیست که زندگی در خارج از کشور به معنای کنار گذاشتن کشورتان باشد... شما انتظار دارید که ما شما را از بحران تراز پرداخت‌ها نجات دهیم اما ابراز نظر نکنیم؟»

طلعت حسن، کارآفرین مستقر در سیلیکون‌ولی، می‌گوید که اکثر نسل اول هندی-آمریکایی‌ها ارتباط قوی با کشورشان دارند. او می‌گوید: «ما در هند پس از استقلال با حس وطن‌پرستی قوی بزرگ شدیم.»

بسیاری رویای بازگشت به کشور را در سر می‌پرورانند تا مانند آنچه را که در فیلم بالیوودی «سرزمین ماردی» (Swades) تماشا کرده‌اند، به وطن بازپس دهند. این فیلم با بازی شاهرخ خان، یک دانشمند هندی-آمریکایی ناسا را نشان می‌دهد که برای توسعه روستای خود به هند بازگشته است.

راوی کوچیمانچی، مهندس هندی-آمریکایی که زندگی او الهام‌بخش این فیلم بوده است، این هفته برای شنیدن صحبت‌های آقای گاندی به کالیفرنیا سفر کرد.

آقای کوچیمانچی گفت: «او فرد صادقی به نظر می‌آید، او باید به هندی‌های خارج از کشور بگوید که چگونه به او کمک کنند.»

آنجلی آروندکار، از دانشگاه کالیفرنیا، معتقد است که تمایل مهاجران برای کمک به هند «فراتر از احساسات صرف است». او گفت: «دلیل اصلی این تمایل ما این نیست که حواله‌های بزرگی به کشور ارسال می‌کنیم، [بلکه این است که] جوانان هندی در آمریکا به دنبال ارتباط با هند هستند.»

برای سیاستمداران هندی، فرصت‌ برای تعامل بیشتر با هندی‌های خارج از کشور در حال افزایش است.

دینشا میستری، از دانشگاه استنفورد کالیفرنیا، که میزبان یکی از رویدادهای آقای گاندی در آمریکا است، می‌گوید که دانشگاه‌های «غیرحزبی» آمریکا به محل توقفی برای رهبران برجسته هند در جریان سفرهای آنان به این کشور تبدیل شده است.

آقای میستری در این رویداد، که در کنار آقای گاندی نشسته بود، آقای مودی را هم تشویق به حضور در این دانشگاه کرد.