زیردریایی گم شده آرژانتین؛ هوای نامساعد عملیات جستجو را دشوارتر کرد

مقام های نظامی آرژانتین می‌گویند وضع نامساعد هوا تلاش‌ها برای یافتن یک زیردریایی مفقود شده این کشور و نجات ۴۴ خدمه آن را دشوارتر کرده است.

مقامات آرژانتینی همچنین گفته‌اند پیام‌های ماهواره ای که گمان می‌کردند از این زیردریایی مخابره شده باشد، به تعیین موقعیت جغرافیایی آن کمکی نکرده است.

ژنرال گابریل گالزی، یکی از فرماندهان نیروی دریایی آرژانتین، روز یکشنبه (۱۹ نوامبر) گفت: "ما این پیام‌ها را که متناوب و ضعیف بود، تحلیل کردیم."

وی افزود: "آن پیام‌ها نمی توانند به تعیین نقطه‌ای در نقشه منجر شود که به عملیات تجسس کمکی کند."

در پی دریافت آن پیام‌ها این امید قوت گرفته بود که ۴۴ خدمه زیردریایی زنده هستند. مقامات آرژانتینی گفته‌اند که مقرهای دریایی این کشور ۷ تماس تلفن ماهواره‌ای که ارتباط آن برقرار نشده است را ردیابی کرده‌اند. آن تماس‌ها شنبه رصد شد.

نیروی دریایی آرژانتین با همکاری یک شرکت آمریکایی تلاش کردند که مبداء آن پیام‌ها را پیدا کنند.

نیروی دریایی آمریکا شناورهای امداد و نجات را به آرژانتین فرستاده است تا درصورت پیدا شدن این زیردریایی در کف دریا، در عملیات نجات شرکت کنند.

نگرانی از غرق شدن یک زیردریایی آرژانتینی با ۴۴ خدمه

زیردریایی "سن خوآن" چند روز پیش پایگاه خود را به قصد گشت‌زنی در آب‌های جنوب اقیانوس اطلس ترک کرد و آخرین بار که تماسی با این زیردریایی برقرار شد، در حدود ۴۰۰ کیلومتری سواحل پاتاگونیا بود. روز جمعه ۱۷ نوامبر ستاد فرماندهی ارتش آرژانتین گفت که این زیردریایی طی ۴۸ ساعت پیش از آن با پایگاه خود تماس برقرار نکرده است.

این زیر دریایی که از نوع تی‌آر - ۱۷۰۰ ساخت آلمان است، بنابر گزارش نشریه آرژانتینی ناسیون، دچار مشکل در سیستم‌های الکترونیکی خود شده است.

-----------------------------------

اگر تصادف یا انفجار در کار نباشد، جای نگرانی نیست

آریان گلمکانی - ملوان سابق زیردریایی در مرکز آموزشی نیروی دریایی ایران در آمریکا

زیردریایی‌ها معمولا هر ۲۴ ساعت یا ۴۸ ساعت برای تجدید نیرو به سطح آب نزدیک می‌شوند؛ به عمقی حدود ۵۰ پایی. آنها از آمدن به سطح آب، به ویژه در طول روز پرهیز می‌کنند، چرا که ماموریت اصلی زیردریایی پنهان ماندن از چشم "دشمن" و مشخص نبودن موقعیت آن است.

بسته به نوع و مشخصات فنی زیردریایی، آنها راه‌های مختلفی برای برقراری ارتباط با پایگاه خود دارند؛ سیستم رادیویی و رادار الکترونیکی مرسوم‌ترین این روش‌هاست اما اگر دچار سانحه شوند راه‌های دیگری هم وجود دارد. مثلا می‌توانند با فرستادن یک یا دو نفر از خدمه به سطح آب (با استفاده از کپسول‌های کوچک) از موبایل‌های ماهواره‌ای که معمولا در همه زیردریایی‌ها وجود دارد استفاده کنند.

اگر در بستر دریا گیر کرده باشند، می‌توانند با تجهیزات اضطراری خود سینگال ارسال کنند یا بالن‌های رنگی به سطح آب بفرستند تا نظر تیم تجسس را جلب کنند.

اگر برای این زیردریایی سانحه جدی پیش نیامده باشد، فعلا جای نگرانی نیست چرا که آنها برای چندین روز، بلکه چند ماه، آذوقه به همراه دارند و در صورتی که بدنه آنها آسیب ندیده باشد، اکسیژن کافی برای تنفس خدمه، دست کم برای چند هفته، در اختیار دارند.

بزرگترین نگرانی این است که آنها دچار سانحه شده باشند و یا به علت نقص فنی به اعماق دریا و فراتر از محدوده که بدنه زیردریایی برای مقاومت در برابر آن ساخته شده، سقوط کرده باشند.

-----------------------------------