தேசப் பிரிவினையின் வலி: லாகூரில் இருந்து வெளியேறிய இந்து, தனது வீட்டில் குடியேறிய முஸ்லிமுக்கு எழுதிய நெகிழ்ச்சி கடிதங்கள்

இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் 60வது ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கும் வகையில், நான் பிபிசி உலக சேவைக்காக ஒரு ஆவணப்படத்தை உருவாக்கினேன்.

அதற்கு 'பிரிவினையிலிருந்து கடிதங்கள்' ('Letters from Partition') என்று பெயரிடப்பட்டது.

அது உருவாக்கப்பட்டு 19 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.

இந்த ஆண்டுகளில் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன.

ஆனால் 1947 தலைமுறையினரிடம் பிரிவினையின் வலியோ அல்லது பிரிவினையின் காயமோ குறைந்திருக்கிறதா?

சமீபத்தில், பிரபல பாலிவுட் இயக்குநர் இம்தியாஸ் அலியின் 'மெயின் வாபஸ் ஆவுங்கா' திரைப்படம், பிரிவினை ஏற்படுத்திய வலி, பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரம் மற்றும் தங்கள் மண்ணின் மீதான அன்பு ஆகியவற்றின் கதையை விவரித்துள்ளது.

அப்படியானால், 1947-ஆம் ஆண்டின் பிரிவினையை நினைவுகூரும் கடைசி தலைமுறை இதுதானா?

அது உண்மையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் எனது அனுபவம் வேறுபட்டது. அதை அப்படியே நினைவுகூர நான் விரும்புகிறேன்.

இந்தக் கதையைச் சொல்ல லட்சக்கணக்கான உயிர்கள் பலியான பிரிவினைக் காலத்திற்கு நாம் செல்ல வேண்டும்.

தற்போது லாகூருக்குச் செல்வோம்.

அமிர்தசரஸில் இருந்து புலம்பெயர்ந்த எனது தாயின் தாய்மாமாவும், எனது தாத்தாவுமான சௌத்ரி முகமது லத்தீஃபுக்கு, நகரின் நடுத்தர வர்க்கப் பகுதியான கிருஷ்ணா நகரில் ஒரு வீடு ஒதுக்கப்பட்டது.

அவர் அங்கு குடியேறி சில நாட்களே ஆகியிருந்த நிலையில், அவரது முகவரிக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது.

அனுப்புநர் உறையின் மீது முகவரி பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருந்தது.

வீட்டு எண் 32, பாண்டூ தெரு

கிருஷ்ணா நகர், லாகூர்.

இந்தக் கடிதத்தை, பிரிவினைக் காலத்தில் அந்த வீட்டில் வசித்த ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி எழுதியிருந்தார்.

பேடி சாஹிப் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த வீட்டை அன்புடன் கட்டியிருந்தார்.

அரசாங்கம் ஒப்புக்கொண்டால் மட்டுமே திரும்ப முடியும் என்பதையும், தற்போதைய உரிமையாளர் அவர்களின் உடைமைகளைத் திருப்பிக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டால் மட்டுமே திரும்ப முடியும் என்பதையும் அவர்கள் அறிந்துகொண்டார்கள்.

அதற்கான முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி லாகூருக்குச் சென்றார். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, சவுத்ரி லத்தீஃப் வீட்டில் இல்லை. அதனால் அவரால் தனது உடைமைகளில் எதையும் எடுத்துச் செல்ல முடியவில்லை.

அவர் திரும்பிச் சென்று தனது முதல் கடிதத்தை எழுதினார். அது ஏறக்குறைய பின்வருமாறு இருந்தது.

'பிரச்னை முடிந்துவிடும், நாம் லாகூரிலேயே தங்கிவிடுவோம் என்று நினைத்தேன்'

தஸ்லிம்,

நான் இந்தக் கடிதத்தை ஒரு மனிதராக உங்களுக்கு எழுதுகிறேன்.

ஒரு இந்து உங்களுக்கு எழுதுகிறார் என நீங்கள் நினைக்க மாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன். முதலில் நாம் மனிதர்கள். அதற்குப் பிறகு தான் இந்துகள் மற்றும் முஸ்லிம்கள்.

நீங்களும் ஒரு மனிதராக எனது கடிதத்துக்குப் பதிலளிப்பீர்கள் என்று மனதார நம்புகிறேன்.

செப்டம்பர் 17 அன்று கிருஷ்ணா நகரில் உள்ள 32, பாண்டு தெருவில் இருக்கும் எனது வீட்டைப் பார்க்கச் சென்றேன்.

அங்கு சென்றபோது, அந்த வீடு வேறு ஒருவருக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதை அறிந்தேன்.

அதனால், வீட்டில் இருந்த எனது உடைமைகள் எதையும் எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

குழந்தைகளின் ஆடைகள் இருந்த ஒரு சிறிய பெட்டியை மட்டும் எடுத்துச் செல்ல விரும்பினேன். ஆனால், அந்த சிப்பாய் அதை எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை.

சரி, அதை விடுங்கள்.

இப்போது விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.

நான் சனாதன் தர்மா உயர்நிலைப் பள்ளியில் ஆங்கிலமும் கணிதமும் கற்பித்து வந்தேன். எனது மாணவர்களில் இந்துகள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் சீக்கியர்கள் இருந்தனர்.

அவர்களுக்குள் நான் எந்த வேறுபாட்டையும் பார்த்ததில்லை. சவுத்ரி சிராஜ் தீனிடம் நீங்கள் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளலாம். தீனநாத்தும் நானும் அவருடைய வீட்டை எல்லா வகையிலும் பாதுகாத்தோம்.

அவர் கிருஷ்ணா நகரில் வசிக்கவில்லை. ஆனால், அவரது வீட்டுக்கு எந்தச் சேதமும் ஏற்பட நாங்கள் அனுமதிக்கவில்லை.

பள்ளி மூடப்பட்டிருந்தது. லாகூரில் குழப்பம் நிலவியது.

நான் எனது குழந்தைகளுடன் விடுமுறைக்குச் சென்றிருந்தேன். எனது உடைமைகள் அனைத்தும் வீட்டிலேயே இருந்தன. இந்தக் குழப்பம் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்று நினைத்தேன். பாகிஸ்தான் என்ற நாடு இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், நாங்கள் லாகூரிலேயே தங்கியிருப்போம் என்று நினைத்தேன்.

ஆனால் இயற்கை அதை அனுமதிக்கவில்லை.

என்னால் சரியான நேரத்தில் லாகூருக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. எனது உடைமைகள் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டேன். நான் எனது வீட்டுக்குச் சென்ற நாளில், எனது புத்தகங்கள், மரச்சாமான்கள் மற்றும் சில உடைமைகள் அங்கே இருந்தன. ஆனால் அவற்றை என்னால் எடுத்துச் செல்ல முடியவில்லை. வெறுங்கையுடன் திரும்பி வந்தேன்.

சரி, உங்களுக்கு ஒரு சிறிய சிரமத்தை ஏற்படுத்துகிறேன். எனது இரும்புப் பெட்டியில் சில மிக முக்கியமான ஆவணங்கள் உள்ளன.

வங்கிக் கணக்குப் புத்தகங்கள், தபால் அலுவலகக் கணக்குப் புத்தகங்கள், காப்பீட்டுப் பாலிசிகள், சில ராயல்டி ஆவணங்கள் மற்றும் புத்தக ஒப்பந்தங்கள்.

எனது பெட்டியில் இந்தப் பொருட்கள் இருந்தால், தயவுசெய்து அவற்றை பதிவுத் தபால் மூலம் எனக்கு அனுப்பி வையுங்கள்.

இரும்புப் பெட்டியின் சாவிகள் கண்ணாடிப் பெட்டகத்தில் இருந்தன. செப்டம்பர் 17 அன்று நான் பார்த்தபோது, இரும்புப் பெட்டி திறந்திருந்தது.

தபால் அலுவலகக் கணக்குப் புத்தகம், ராயல்டி ஆவணங்கள் மற்றும் புத்தக ஒப்பந்தங்களை எனது முகவரிக்கு தபால் மூலம் அனுப்புமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

அதனுடன் காப்பீட்டுப் பாலிசியையும் அனுப்புங்கள்.

அந்தப் பெட்டியில் எனது வீட்டு உரிமைப் பதிவு ஆவணமும் மேலும் இரண்டு பதிவுப் பத்திரங்களும் உள்ளன. இவை எனக்கு மிகவும் முக்கியமான ஆவணங்கள்.

இவை அனைத்தையும் நீங்கள் கருணையுடன் எனக்கு அனுப்புவீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இந்த ஆவணங்கள் எனக்கு எவ்வளவு மதிப்புமிக்கவை என்பதை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நான் என்ன எழுதுவது?

நான் வீடற்றவனாக இருக்கிறேன். என்னிடம் பணம் இல்லை. எனது வேலையையும் இழந்துவிட்டேன். என்னால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. என் வாழ்நாள் முழுவதையும் இனி எப்படி கடத்தப் போகிறேன் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை.

உங்கள் உதவி என் சிரமங்களை ஓரளவிற்குத் தணிக்கும்.

உங்களுடைய உதவி எனது கஷ்டங்களை ஓரளவாவது குறைக்கக்கூடும். உங்களுக்கு இவை வெறும் காகிதங்களாக இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு இவை வாழ்வதற்கான ஆதாரம்.

மனிதநேயம் மற்றும் சகோதரத்துவத்தின் பெயரால், உங்களிடம் உதவி கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

எனது நூலகத்தில் நிறைய புத்தகங்கள் உள்ளன. அவற்றை ஒரு சாக்குப்பையில் போட்டு வைத்துக்கொள்ளலாம். நிலைமை சீரானதும் நான் வந்து அவற்றை எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

உங்களுக்குத் தேவையில்லாத பொருட்களையும் ஒரு சாக்குப்பையில் போட்டு வைத்துக்கொள்ளுங்கள். பாத்திரங்கள் மற்றும் மரச்சாமான்களை நீங்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

எனது நூலகத்தில் பல பழைய மற்றும் அரிய புத்தகங்கள் உள்ளன. தயவுசெய்து அவற்றை ஒரு சாக்குப்பையில் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். நிலைமை சீரானதும் நான் வந்து அவற்றைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்.

ஹோஷியார்பூர் அல்லது ஜலந்தரில் இருந்து உங்களுக்கு ஏதேனும் வேலை செய்ய வேண்டியிருந்தாலோ, ஏதாவது பொருளை இங்கிருந்து வரவழைக்க வேண்டியிருந்தாலோ எனக்கு கடிதம் எழுதுங்கள். உங்களுக்காக அந்த வேலையைச் செய்வதில் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்.

நிலைமை சீராக வேண்டும் என்று நான் இறைவனை வேண்டிக்கொள்கிறேன். இந்தியாவிலும் பாகிஸ்தானிலும் நாமும் இந்துகளும் முஸ்லிம்களும் அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் வாழ முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

உங்கள் நலம் விரும்பி,

ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி, பி.ஏ., பி.டி.

பஞ்சாப் புத்தகக் கடை வழியாக ,

மை ஹிரா கேட்,

ஜலந்தர் நகரம்

ஜலந்தர் புக் டிப்போ, மை ஹிரா கேட், ஜலந்தர்

இந்தக் கடிதத்துக்குப் பதிலாக சவுத்ரி லதீஃபும் அவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார்.

அந்தக் கடிதத்தைத் தேடி இந்தியாவில் அமிர்தசரஸ், ஜலந்தர், டெல்லி ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றேன்.

ஆனால், சவுத்ரி லதீஃப் எழுதிய எந்தக் கடிதத்தையும் என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவருடைய வாரிசுகள் யாரையும் தொடர்புகொள்ளவும் முடியவில்லை.

என்னிடம் இருந்த ஒரே தடயம்: ஜலந்தர் புக் டிப்போ, மாய் ஹீரா கேட், ஜலந்தர்.

வேறு எதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை. அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகும் அது புத்தகக் கடையாகவே இருக்குமா என்று கூட அஞ்சினேன். ஆனால், நான் விடாமுயற்சியுடன் தேடினேன்.

அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்தக் கடையைக் கண்டுபிடித்தேன். ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி இறந்துவிட்டார் என்பதும் தெரியவந்தது. ஆனால், சவுத்ரி லதீஃபின் கடிதங்கள் குறித்த எந்தத் தடயமும் கிடைக்கவில்லை.

இதற்கான காரணம் உங்களுக்கு பின்னர் தெரியவரும். ஆனால், சவுத்ரி லதீஃபின் கடிதங்களுக்கு நிச்சயமாக பதில்கள் கிடைத்திருந்தன.

ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி எழுதிய மற்றொரு கடிதத்தைப் படியுங்கள்.

ஜலந்தர் நகரம்

9-1-1948

திரு. முஹம்மது லத்தீஃப்,

வணக்கம்,

உங்கள் கடிதம் எனக்குக் கிடைத்தது. உங்கள் கடிதத்தை இரண்டு அல்லது மூன்று முறை படித்தேன். அதை படித்த பிறகு, இது உண்மையான நண்பரிடமிருந்து வந்த கடிதம் என்பதை உணர்ந்தேன்.

உங்கள் கடிதத்தை எனது நண்பர்கள் சிலரிடம் படித்துக் காட்டினேன். உங்கள் கடிதத்தில் நீங்கள் வெளிப்படுத்திய உணர்வுகளை அனைத்து இந்துகளும் முஸ்லிம்களும் கொண்டிருந்திருந்தால், இந்தியாவில் இந்த மோதல் ஒருபோதும் நடந்திருக்காது என்று அவர்கள் அனைவரும் கூறினர்.

இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தானில் வாழும் நாம், நமது இரு நாடுகளையும் இன்னும் உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றிருக்க முடியும். ஆனால், கடவுளின் விருப்பம் வேறாக இருந்தது.

இந்துகளும் முஸ்லிம்களும் தங்களது சொந்த நாட்டு மக்களுக்குச் செய்ததை நினைக்கும்போது, என் உடல் நடுங்குகிறது. இந்தச் சம்பவங்கள் நடப்பதற்கு முன்பே நான் கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று ஆழமாக விரும்புகிறேன். அப்படிச் செய்திருந்தால், எதிர்கால தலைமுறையினரிடம் இவற்றைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியிருக்காது.

எப்படியிருந்தாலும், நடந்தவற்றுக்கு நாங்கள், உன்னதமான இந்துகளும் முஸ்லிம்களும் பொறுப்பல்ல.

அது இந்துகளையும் முஸ்லிம்களையும் சிந்திக்க முடியாத நிலைக்குக் கொண்டு சென்ற ஒரு வெறித்தனமாக இருந்தது. அதிலும் மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், இவை அனைத்தும் மதம் மற்றும் நம்பிக்கையின் பெயரில் நடந்தன என்பது தான்.

எந்த மதமும் இப்படிப்பட்ட மோசமான நிகழ்வை அனுமதிப்பதில்லை. ஒருவேளை இயற்கை நம்மைச் சோதித்திருக்கலாம். ஆனால், நாம் மிகவும் மோசமாகத் தோல்வியடைந்துவிட்டோம். உலகத்தின் முன் முகம் காட்ட முடியாத நிலையில் இருக்கிறோம்.

எப்படியிருந்தாலும், இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையே அமைதியும் ஒழுங்கும் நிலவ வேண்டும் என்றும், முன்புபோல மீண்டும் நாம் ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்துக்கு சுதந்திரமாகச் செல்ல முடியும் என்றும் பிரார்த்திக்கிறேன்.

என்ன நடந்ததோ அது அதிகார அரசியலின் விளைவு. இதில் ஒரு துறவி போன்ற மனிதர் பலியாகிவிட்டார்.

உங்கள் உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் நான் மனதார மதிக்கிறேன். எதிர்காலத்தில், உண்மையான நண்பர்களைப் போல ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக நாம் இருக்க முடியும் என்பதை ஒருவேளை நிரூபிக்கலாம்.

உங்கள் அனுதாபத்துக்கும் இரக்கத்துக்கும் நான் மிகவும் நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன். நல்ல மனிதரான நீங்கள், உங்களால் முடிந்த வழிகளில் பிறருக்கு உதவுவதன் மூலம் மனநிம்மதி பெறுவீர்கள் என்று எதிர்பார்த்தேன்.

உங்களைப் போன்ற ஒரு நல்ல மனிதர் இந்தக் குழப்பத்தில் பாதிக்கப்பட்டதற்காக நான் வருந்துகிறேன். கிழக்கு பஞ்சாபில் உங்களுக்கு வேலை இருந்தபோதிலும், நீங்கள் பாகிஸ்தானுக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

ஆனால், நமது சகோதரர்கள் இப்படியொரு சூழலை உருவாக்கிவிட்டார்கள். மேற்கு பஞ்சாபில் ஒரு இந்துவோ சீக்கியரோ வாழ்வதும், கிழக்கு பஞ்சாபில் ஒரு முஸ்லிம் வாழ்வதும் சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது.

நல்லவேளையாக, நீங்களும் உங்கள் குடும்பத்தினரும் பத்திரமாக லாகூரை அடைந்துவிட்டீர்கள். ஆனால், சொத்துகளை இழந்தது நிச்சயமாக வருத்தமளிக்கிறது.

இரு நாடுகளிலும் உள்ள சொத்துகள் குறித்து விரைவில் ஒரு முடிவு எடுக்கப்படும் என்று நம்புகிறேன். ஒருவேளை நாம் சொத்துகளைப் பரிமாறிக் கொள்ளவும் முடியும். இது நமது சில பிரச்னைகளைத் தீர்க்கும்.

தற்போதைக்கு, விதியை நொந்துகொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை...

இப்போது நான் ஜலந்தரில் ஒரு நண்பருடன் வசிக்கிறேன். எனது குழந்தைகள் ஹோஷியார்பூரில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் இருக்கிறார்கள்.

எனக்கென்று சொந்த வீடும் இல்லை, வேலையும் இல்லை. மிகவும் துயரமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

தனியார் பள்ளிகளில் பணியாற்றியவர்களுக்கு அரசு வேலை வழங்கவில்லை. எனது குழந்தைகளுக்கு எப்படி உணவளிக்கப் போகிறேன் என்று மிகவும் கவலையாக இருக்கிறது. இந்தப் புத்தகங்கள் என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் சேகரித்த பொக்கிஷங்கள். செப்டம்பர் மாதம் அவை இந்த வீட்டுக்கு வந்தவுடனேயே நான் அவற்றைப் பார்த்தேன்.

அந்தப் புத்தகங்களை நீங்கள் பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பீர்கள் என்றும், நிலைமை சீரானவுடன் அவற்றை நான் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்வேன் என்றும் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

எனது வீட்டிலேயே தங்கி, அவற்றைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். தற்போதைய சூழ்நிலையில் இதற்கு மேல் நான் என்ன எழுதுவது?

எனக்கென்று சொந்த வீடு இல்லாததால், மிகவும் கவலையுடனும் உதவியற்ற நிலையிலும் இருக்கிறேன். எல்லா வழிகளிலும் எனக்கு உதவ நீங்கள் முயற்சி செய்வீர்கள் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்.

உங்கள் நலம் விரும்பி,

ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி, பி.ஏ.பி.டி.

பஞ்சாப் புத்தகக் கடை, மை ஹிரா கேட் மூலம்

ஜலந்தர் நகரம்

'எனது எண்ணை கொடுத்தேன், உடனடியாக அவரிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது'

இப்போது இந்தக் கடிதத்தை கவனமாகப் படியுங்கள்.

1947-ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பிரிவினையின்போது லாகூரை விட்டு ஜலந்தருக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்ட ஓர் இந்துவால் இந்தக் கடிதம் எழுதப்பட்டது என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

பிரிவினையால் பற்றியெழுந்த வெறுப்பின் தீ, கோடிக்கணக்கான மக்களைச் சூழ்ந்திருந்த காலம் அது.

எனது கதை சவுத்ரி முகமது லதீஃப் மற்றும் ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி ஆகியோரின் கதைகளுடன் தொடர்புடையது.

சவுத்ரி லதீஃப் இறந்த பிறகு, அவரது அறையைச் சுத்தம் செய்தபோது, குடும்பத்தில் யாருக்குமே தெரியாத சில கடிதங்கள் கிடைத்தன. அந்தக் கடிதங்கள் ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி எழுதியவை.

இந்தக் கொந்தளிப்பான சூழலிலும் அமைதியையும் ஒழுங்கையும் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்த அந்த மக்கள் யார் என்று நான் வியந்தேன்.

ஒருவேளை இதுபோன்றவர்கள் இன்னும் கோடிக்கணக்கில் இருக்கலாம். இன்னும் கோடிக்கணக்கானோர் இப்படித்தான் உணரக்கூடும். இதெல்லாம் வெறும் "அதிகார அரசியல்" மட்டுமே. ஒருவேளை நாங்கள் சண்டையிடவே விரும்பாமல் இருக்கலாம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு இளைஞர் லிங்க்ட்இன் மூலம் எனக்கு செய்தி அனுப்பி, என்னுடன் பேச விரும்புவதாகத் தெரிவித்தபோது, இந்த நம்பிக்கை எனக்குள் மேலும் வலுப்பெற்றது.

நான் அவருக்கு எனது தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுத்தேன். உடனடியாக அவரது அழைப்பு வந்தது.

அடுத்த சில வாக்கியங்களில் அவர் கூறியது, வாழ்க்கையில் பத்திரிகையின் சாராம்சம் என்னவென்பதை எனக்கு உணர்த்தியது. அந்த இளைஞர் ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடியின் பேரன்.

"ஒருநாள் என் அம்மா குடும்பத்தில் ஒரு குழந்தைக்கு கணிதம் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, 'உங்கள் தாத்தா ஒரு சிறந்த கணிதவியலாளர். அவர் கணிதம் குறித்து புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார்' என்று கூறினார்.

அந்தக் குழந்தை, 'நானும் அதைப் பார்க்க வேண்டும்' என்று சொல்லி இணையத்தில் தேடத் தொடங்கியது. ஆனால், ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி என்று பெயரைத் தேடியவுடன், ஆரிஃப் ஷமீம் என்ற பெயர் வந்தது. ஏனென்றால், அவர் பேடியைப் பற்றி ஒரு ஆவணப்படம் எடுத்திருந்தார்"என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்.

தங்கள் முன்னோரைப் பற்றி எழுதியதற்காக அவருக்கு நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும் என்று தனது குடும்பத்தினர் அனைவரும் விரும்புவதாக அந்த இளைஞர் கூறினார். ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடியும் இந்தியாவில் கல்வி மற்றும் கற்பித்தல் துறையில் ஈடுபட்டிருந்தார்.

அவர் எழுதிய மற்றொரு கடிதத்தைப் படியுங்கள்-

பஞ்சாப் புத்தகக் கடை வழியாக, ஜலந்தர் நகரம்

ஜனவரி 22, 1948

எனது ஷஃபீக் மற்றும் மொஹ்சின் முகமது லதீஃப் சாஹிப் அவர்களுக்கு,

நான் நலமாக இருக்கிறேன், முற்றிலும் நலமாக இருக்கிறேன். நீங்கள் அனுப்பிய பதிவுத் தபால் எனக்குக் கிடைத்தது.

அதில் எனது வீட்டு உரிமைப் பதிவு, இரண்டு நிலங்களுக்கான பதிவுப் பத்திரங்கள், காப்பீட்டுப் பாலிசிகள், தபால் அலுவலகம் மற்றும் வங்கிக் கணக்குப் புத்தகங்கள் உள்ளன. உங்களைப் போன்ற நல்ல மனிதருக்கு நான் எவ்வளவு நன்றி சொன்னாலும் போதாது.

உங்கள் மீது எனக்கு ஒரு புகார் இருக்கிறது. தபால் அலுவலகப் படிவத்துடன் ஒரு ரூபாய் நோட்டையும் அனுப்பியிருக்கிறீர்கள்.

இது என்னை மிகவும் வேதனைப்படுத்துகிறது.

உங்களுக்காக எனது கையிலிருந்து ஒரு ரூபாயைக்கூட செலவு செய்ய முடியாத அளவுக்கு நான் உதவியற்றவன் என்று நினைக்கிறீர்களா?

அதை நான் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்கிறேன். இனிமேல் என் மீது இவ்வளவு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டாம்.

நீங்கள் எனக்காக இவ்வளவு செய்கிறீர்கள் என்றால், உங்களுக்காக ஏதாவது செய்வதற்கான வாய்ப்பை எனக்கும் கொடுக்க வேண்டும்.

நீங்கள் எனக்கு இவ்வளவு ஆவணங்களை அனுப்பி, அவற்றைப் பதிவுசெய்வதற்கான செலவையும் ஏற்றுக்கொண்டீர்கள். இதுவே நான் உங்கள் முன் தலைவணங்கப் போதாதா?

என்னை உங்கள் பணியாளராகக் கருதி, இனிமேல் இவ்வளவு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டாம் என்றும், உங்களுக்குச் சேவை செய்ய எனக்கு ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுக்க வேண்டும் என்றும் பணிவுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

ஓரிரு நாட்களாக உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கிறது. நான்கு அல்லது ஐந்து நாட்களாக எதுவும் சாப்பிடவில்லை. உடல்நலம் தேறியவுடன் அமிர்தசரஸ் சென்று உங்கள் வேலையைச் செய்கிறேன்...

எனது வீடு உண்மையிலேயே முழுமையான மனிதராக இருக்கும் ஒரு ஆசிரியருக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதைப் பற்றி எழுதுவதில் நான் பெருமைப்படுகிறேன்.

நான் உங்களைப் புகழவில்லை. அதற்கு என் மனசாட்சியே சாட்சி.

எதிர்காலத்தில் நமது உறவு எவ்வளவு ஆழமாக இருக்கும் என்பது கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

வரவேற்பறையில் இருந்த நெருப்பிடத்தின் கீழே ஒரு ஹார்மோனியம் இருந்தது. அதற்கு மேலே சில புத்தகங்கள் இருந்தன. அவற்றில் அமெரிக்கா மற்றும் பிரிட்டனில் இருந்து நான் மேற்கொண்ட கடிதப் பரிமாற்றங்களின் பதிவுகள் அடங்கிய ஒரு கோப்பும் இருந்தது.

இந்திய அரசின் சில உரிமங்களும் இரண்டு ரசீதுகளும் இருந்தன. ஒன்று பென்சிலுக்கானது, மற்றொன்று வெளிநாட்டு பற்பசைக்கானது. இந்தக் கோப்பை நீங்கள் பத்திரமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். புத்தகங்களை ஒரு சாக்குப்பையில் வைத்துவிட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

எனது சிறிய அறையில் 20 ரீம் காகிதங்களும், உள்ளூர் காகிதத்தின் ஒரு ரீமும் இருந்தன. அவை இன்னும் அங்கே இருக்கின்றனவா அல்லது அரசாங்கம் எடுத்துக்கொண்டுவிட்டதா? நீங்கள் எழுதித் தெரிவிக்க வேண்டும்.

எனது சிறிய அறையில் இருந்த மேசையின் மீது 'ஹை ஸ்கூல் ஜியோமெட்ரி' என்ற புத்தகம் இருந்தது.

இந்தப் புத்தகத்தின் பாதியை நான் திருத்தியிருக்கிறேன். முடிந்தால், அதைத் தனியாக அனுப்புங்கள் அல்லது உங்களிடமே வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

நான் அதை பின்னர் வாங்கிக்கொள்கிறேன். இந்தப் புத்தகத்தை நானே எழுதியிருக்கிறேன். ஏற்கனவே அதன் பாதியைத் திருத்திவிட்டேன். மீதமுள்ள பாதியைத் திருத்த வேண்டியுள்ளது. அதன் பிறகு அது மறுபதிப்பு செய்யப்படும்...

உங்கள் நலம் விரும்பி,

ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எனது நண்பரின் மகளின் திருமணத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக கனடா சென்றிருந்தேன்.

அப்போது எனது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் ஸ்டேட்டஸ் வைத்தேன். உடனடியாக ஃபேஸ்புக்கில் எனக்கு ஒரு செய்தி வந்தது:

"திரு. ஆரிஃப், நீங்கள் கனடாவில் இருக்கிறீர்களா? நான் சோனியா பேடி, ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடியின் பேத்தி."

நான் அவரிடம், "ஆம், நான் இங்கே இருக்கிறேன்" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர், பேடி சாஹிப்பின் மகனான தனது தந்தை என்னைச் சந்திக்க விரும்புவதாகக் கூறினார்.

ஒரு காபி கடையில் சந்திப்பதாக முடிவு செய்தோம். தற்செயலாக, சவுத்ரி லதீஃபின் பேத்தியும் எனது உறவினருமான தையபா கனடாவில் வசித்து வருகிறார்.

நான் அவரையும் என்னுடன் அழைத்துச் சென்றேன். நாங்கள் நீண்ட நேரம் பேசினோம். அந்தச் சந்திப்பின்போது பேடி சாஹிப்பின் மகன் என்னை பலமுறை கட்டிப்பிடித்து நன்றி தெரிவித்தார்.

இறுதியில், காபிக்கான கட்டணத்தை யார் செலுத்துவது என்பதற்காக நாங்கள் இருவரும் வாதிட்டோம்.

அப்படியே ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி புகார் கூறியதைப் போல, சௌத்ரி லதீஃப் தன் பதிவுக்கான செலவுகளைத் தானே ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

சமீபத்தில், பேடி சாஹிப்பின் இரண்டாவது மகனும் இந்தியாவில் இருந்து எனக்கு தொலைபேசியில் அழைத்தார். கடினமாக இருந்தாலும், சவுத்ரி லதீஃப் தனது தந்தைக்கு எழுதிய கடிதங்களைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்வதாக அவர் உறுதியளித்தார்.

விதியின் இந்த விளையாட்டைப் பற்றி நினைக்கும் போதெல்லாம், அடிப்படையில் நாம் அனைவரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் என்ற எனது நம்பிக்கை மேலும் வலுப்பெறுகிறது.

நாம் ஒரே பிராந்தியத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக ஒன்றாக வாழ்ந்திருக்கிறோம். எந்தப் பிரிவினையாலும் உடைக்க முடியாத ஒரு பிணைப்பை நாம் உருவாக்கியிருக்கிறோம். எந்த ராட்க்ளிஃப்பாலும் அந்தப் பிணைப்புக்கு இடையே ஒரு கோட்டைக் கூட வரைய முடியாது.

சோனியாவும் எனது உறவினரான தையபாவும் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் கனடாவில் உள்ள ஒரு காபி கடையில் இன்னும் சந்தித்துக்கொள்கிறார்கள்.

பிரிவினையால் கூட கிருஷ்ணா நகருடனும், அங்கு வசித்த சவுத்ரி லதீஃபுடனும் ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி கொண்டிருந்த உறவை முறிக்க முடியவில்லை. அவர்களது குடும்பங்கள் ஒருவரையொருவர் சந்திப்பதையும் அது தடுக்க முடியவில்லை.

பிரிவினையின் 79-வது ஆண்டு நினைவு நாளில், இவர்கள் இரண்டு குடும்பங்கள் மட்டுமல்ல; இதேபோல் உணரக்கூடிய ஆயிரக்கணக்கான, லட்சக்கணக்கான மக்கள் இருக்கக்கூடும் என்பதை நினைத்துப் பார்ப்பது மிகவும் முக்கியம்.

பிரிவினை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்துவிட்டது. இப்போது அதை ஏற்றுக்கொண்டு ஒன்றாக வாழ வேண்டிய தேவை உள்ளது.

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு