مردی که برای کمک خیریه یک سال هر روز یک ماراتن دوید

مردی که در آغاز سال ۲۰۲۲ عهد بسته بود این سال هر روز یک ماراتن را به پایان برساند تا یک میلیون پوند برای امور خیریه جمع کند، در آخرین روز سال آخرین ماراتن را هم با موفقیت به پایان رساند.

گری مک‌کی، از کلیتور مور در کامبریا در شمال‌غربی انگلستان این چالش را برای کمک به صندوق حمایت از بیماران سرطانی مک‌میلان و سازمان مراقبت در خانه کامبریای غربی راه انداخت.

او که سه فرزند دارد، اغلب مسیر ۴۲ کیلومتری را هر روز پیش از آغاز کار در پایگاه هسته‌ای سلافیلد می‌دوید.

در این آخرین روز سال هنگامی که او برای سیصد و شصت و پنجمین بار از خط پایان عبور کرد، گفت که قدردان استقبال «فوق‌العاده»ای که از او شده، است.

او در میان جمعیتی که برای تشویقش آمده بودند، آخرین چالش خود را ساعت ۸:۳۰ صبح به وقت گرینویچ آغاز کرد و حدود ساعت ۲ بعد از ظهر به وقت گرینویچ جلوی یک مراسم ترقه‌بازی سال نو به پایان رساند.

آقای مک‌کی در این یک سال بیش از ۲۰ جفت کفش ورزشی استفاده کرد و بیش از ۱۵۳۰۰ کیلومتر دوید.

او تاکنون بیش از ۹۰۰ هزار پوند برای دو موسسه خیریه موردنظرش جمع کرده است.

او در خط شروع و پیش از آغاز ماراتن روز آخر به برنامه صبح‌گاهی بی‌بی‌سی گفت که «کمی عصبی» بود که مبادا نتواند از پس از این چالش آخر بر بیاید: «نگرانی‌ام درباره مسافت نیست. از این است که این آخرین روز است. این یک روز خاص خواهد بود. فقط امیدوار ام که آن یک میلیون پوند را جمع کنیم. اگر جمع نشد، دست‌کم به این خاطر نیست که من نتوانسته‌ام به وعده‌ام عمل کنم!»

هیلی مک‌کی، مدیر بودجه و ارتباطات سازمان مراقبت در خانه در کامبریای غربی، گفت: «سخت است که بتوانیم با کلمات بیان کنیم که چه‌قدر از گری برای این چالش باورنکردنی سپاسگزار ایم. قدرت جسمی و روحی که او نشان داده فراتر از درک است. گری نه‌تنها برای دو موسسه خیریه فوق‌العاده پول جمع کرده است، بلکه روی این جامعه محلی جادو پاشیده و مردم را گرد هم آورده است تا از او در این چالش حمایت کنند.»

کلر رونی، مدیر اجرایی مرکز حمایت از بیماران سرطانی در مک‌میلان، گفته است: «می‌توانم تصور کنم چه نظم فردی و عزمی برای رسیدن به این هدف لازم بوده و برای ابراز قدردانی صمیمانه خود برای آن‌چه او برای کمک به مک‌میلان برای حمایت از افراد مبتلا به سرطان هستند، در زمانی که بیش از همیشه به آن نیاز دارند، کلمات کافی پیدا نمی‌شود.»