واکنش تند اسرائیل به قانون جدید لهستان درباره اموال به سرقت رفته یهودیان توسط نازی‌ها

آندژی دودا، رئیس جمهور لهستان قانونی را تصویب کرده که براساس آن بازیابی اموال از دست رفته در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن را برای یهودیان دشوارتر می‌کند.

اسرائیل نماینده دیپلماتیک خود را در ورشو، پایتخت لهستان به دلیل این تغییرات فراخواند و این قانون را "یهودی ستیز" نامید.

این قانون به ادعاهای مربوط به اموال به سرقت رفته توسط آلمان در دوران نازی مربوط می‌شود که بعدا توسط رژیم کمونیستی لهستان توقیف شد.

این قانون محدودیتی ۳۰ ساله برای چالش‌های مربوط به این مصادره‌ها تعیین کرده است.

از آن جایی که اکثر مصادره‌های اموال پس از جنگ جهانی اتفاق افتاده، در نتیجه براساس این قانون بسیاری از این ادعاهای مالکیت اعتبار نخواهد داشت.

دولت لهستان گفته که این تغییر به دوره‌ای از هرج و مرج قانونی پایان خواهد داد، اما در مقابل اسرائیل آن را محکوم کرد.

یائیرلاپید، وزیر خارجه اسرائیل در بیانیه‌ای گفت: "لهستان امروز- نه برای اولین بار- قانونی غیراخلاقی و یهودستیز را تصویب کرد."

او همچنین گفت که به سفیر لهستان در اسرائیل توصیه کرده که تعطیلات تابستانش را در کشورش بماند.

آقای لاپید همچنین در توییتر خود نوشت: "او (سفیر لهستان در اسرائیل) باید از زمانی که در اختیار دارد استفاده کند تا به لهستانی‌ها توصیح دهد که هولوکاست برای شهروندان اسرائیلی به چه معناست و اهانت به یاد و قربانیان هولوکاست غیرقابل تحمل است."

نفتالی بنت، نخست وزیر اسرائیل هم این قانون را "شرم آور" خواند. او گفت که این قانون "تحقیری ننگ آور برای قربانیان هولوکاست است."

در حدود ۶ میلیون یهودی در هولوکاست کشته شدند که نیمی از آن‌ها لهستانی بودند.

حدود ۹۰ درصد از جامعه یهودیان در دوران قبل از جنگ لهستان کشته شدند.

آمریکا از مخالفت اسرائیل با این قانون حمایت کرد و آقای لاپید گفته که درباره اقدامات بعدی با واشنگتن گفتگو خواهد کرد.

دولت لهستان پیش‌تر گفته بود که قانون جدید هیچ ربطی به نگرانی‌های اسرائیل و آمریکا ندارد.

با پایان جنگ جهانی دوم، مقامات کمونیستی لهستان املاک زیادی را که به دلیل فرار یا کشته شدن مالکان آن‌ها خالی مانده بود، ملی اعلام کردند.

قانون جدید شامل مدعیان یهودی و غیریهودی این املاک می شود.

پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳، آنها قوانینی تصویب کردند که به سلب مالکیت از یهودیان و محدود کردن آزادی‌ها و حقوق آنها می‌انجامید.

از ۱۹۳۹ به بعد، به دنبال حمله آلمان نازی به لهستان، آنها یهودیان ساکن رایش سوم (آلمان نازی) را به لهستان تبعید کردند، در آنجا گتو ساختند و یهودیان را از باقی جمعیت جدا کردند.