پرنده‌هایی که ناگهان جوجه‌هایشان را در ساحل رها کردند

در نزدیکی ساحل کیپ‌تاون در آفریقای جنوبی و در بزرگترین برنامه نجات پرندگان دریایی این کشور طی دو دهه اخیر، یک مرکز نجات وجود دارد که از جوجه‌های رها شده ۱۷۰۰ "باکلان دماغه"، نوعی پرنده دریایی، مراقبت می‌کند.

بنیاد حفاظت از پرندگان ساحلی آفریقای جنوبی (سانکوب) مراقبت از این جوجه‌ها را به عهده دارد، جوجه‌هایی که آماده بازگشت به حیات وحش می‌شوند.

روز ۱۱ ژانویه اندی امدلولی مشغول گشتی عادی در جزیره روبن بود؛ جزیره‌ای که به دلیل زندانی بودن نلسون ماندلا در آن شهرت دارد. آن‌جا بود که اندی متوجه شد تقریبا تمامی هزاران باکلان دماغه بالغ جزیره ناپدید شده‌اند و جوجه‌های خود را بی‌دفاع در برابر خطر باقی گذاشته‌اند.

لورن والر، دانشمند متخصص پرنده‌های دریایی در سانکوب می‌گوید: "با آمدن پرنده‌هایی مانند کاکایی دومینیکن‌ها و اکراس‌ها، تنها چیزی که انتظار این جوجه‌ها را می‌کشید، قتل عام بود."

ابتدا این نظریه مطرح شد که پرنده‌ها به دلیل تغییر دما به دریا رفته‌اند تا خودشان را از گرمای نیمه تابستان حفاظت کنند. اما صبح فردا وقتی که پرنده‌های بالغ برنگشتند، عملیاتی برای انتقال جوجه‌ها به سانکوب شروع شد. هفته بعد از آن‌ هم که پرنده‌های یکی از جزیره‌های کناری رفتاری یکسانی نشان دادند، ۱۷۳ جوجه دیگر به جوجه‌های جزیره روبن ملحق شدند.

در بخش مراقبت‌های ویژه جوجه‌ها داخل حوله‌های ساحلی که مردم اهدا کرده بودند، قرار داشتند و زیر لامپ‌های مادون قرمز گرم نگه داشته شده بودند. آن‌ها پس از رها شدن از سوی والدین برای زنده ماندن می‌جنگیدند.

امیلی هوارد ۲۴ ساله که به طور موقت داوطلب کمک به جوجه‌ها شده بود، می‌گوید: "ما باید همیشه حواسمان به آن‌ها در آی‌سی‌یو بود. آن‌ها نسبت به استرس به شدت آسیب‌پذیر بودند ولی ما امیدوار بودیم که آنقدر آن‌ها را تقویت کنیم که بتوانند بیرون زندگی کنند."

به گفته متخصصان علوم دریایی مهم‌‌ترین مشکل جوجه‌ها ابتلا به "عفونت‌های فرصت‌طلب" بود و همین موضوع نگهداری و بزرگ کردن آن‌ها را به کاری بسیار مشکل تبدیل کرده بود.

باکلان دماغه‌ از سوی اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت در فهرست گونه‌های در معرض خطر قرار دارد و تعداد این پرنده‌ها سه نسل است که کم‌ و کم‌تر می‌شوند.

باور عمومی این است که دلیل این موضوع کاهش ذخایر ماهیان کوچک شامل گونه‌‌هایی مانند ساردین‌ها و آنچوی‌ماهیان است.

به گفته کاتا لودینیا، مدیر مرکز تحقیقات سانکوب، دلیل این که پرنده‌های جزیره روبن جوجه‌هایشان را ترک کردند، کمبود غذا بوده است.

دیگر دلیل تنها ماندن جوجه‌ها نتایج ناشی از تغییرات اقلیمی است که به اعتقاد دانشمندان موجب شده چرخه طبیعی تولید مثل این گونه پرندگان دریایی تغییر کند.

پنگوئن‌های آفریقایی نیز متکی به ساردین‌ها و آنچوی‌ماهیان هستند. تعداد این پرندگان بسیار محبوب هم در دهه‌های اخیر کاهش یافته و از ۱۵۰ هزار جفت در دهه ۱۹۵۰ به تنها ۱۳هزار و ۳۰۰ جفت در سال ۲۰۱۹ رسیده است.

خانم لودینیا می‌گوید: "باکلان دماغه هم به اندازه پنگوئن‌های آفریقایی در خطر قرار دارد، ولی چون آن‌ها همیشه در دسته‌های بسیار بزرگ پرواز می‌کنند، مردم متوجه این خطر نمی‌شوند."

ابعاد این عملیات حالا بیشتر مشخص شده است.

به نظر می‌رسد که حدود دو ماه کار لازم است تا بتوان یک جوجه را آماده بازگرداندن به طبیعت کرد؛ در طول این مدت جوجه‌ها حدود ۲۰ تن ساردین می‌خورند.

کالای دیگری که ناگهان به شدت نیازش احساس شد، حوله است. از حوله برای جای خواب جوجه‌ها در میان وسایل دیگر استفاده می‌شود. تا اینجای کار هتل‌ها و انجمن‌های محلی بیشتر از ۱۰۰۰ حوله اهدا کرده‌اند.

اما به دنبال کاهش مرگ و میر جوجه‌ها پس از هفته اول، کارکنان سانکوب امیدوارند که بخش سخت کار را پشت سرگذاشته‌اند.

آلبرت اسنایمن، که مسئول آزمایش اجساد پرندگانی است که در سانکوب می‌میرند، گفت: "چند روز اول بسیار پرتنش بود. اتفاقاتی رخ می‌داد که هیچ پیش‌زمینه‌ای نسبت به آن نداشتیم. اما شما باید مثبت می‌ماندید چون گزینه دیگری غیر از رفتن به دل ماجرا نبود."