'هیچوقت فکر نمی‌کردم دلم برای بغل کردن تنگ شود'

راس لنون ۲۷ ساله، ساکن شهر ترورو واقع در کورنوال انگلستان است و به دلیل آسیب‌پذیری بسیار بالا در برابر کووید-۱۹ در قرنطینه به سر می‌برد. او می‌گوید خیلی اهل بغل کردن نیست اما بیش از هر چیز دلش برای "محکم در آغوش فشردن"‌های خانواده و دوستان خود پیش از همه‌گیری ویروس کرونا تنگ شده است.

راس می‌گوید از مارس سال گذشته تا کنون "احتمالا به اندازه انگشتان یک دست" دیگران را در آغوش گرفته است. او تنها زندگی می‌کند و به دلیل ابتلا به آتروفی عضلانی نخاعی نوع دو (تحلیل عضلانی پیش‌رونده) در فهرست دولت بریتانیا برای افراد به شدت آسیب‌پذیر در برابر ویروس کرونا قرار گرفته است.

راس، بلاگر است و در زمینه سبک زندگی و معلولیت فعالیت می‌کند. او به بی‌بی‌سی گفت:‌ "اوضاع خیلی خوبی نیست. هیچ‌وقت متوجه نشده بودم که پیش از این اتفاقات چقدر نیازمند آغوش بوده‌ام. خودم را اهل بغل کردن نمی‌دانم اما واقعیت این است که دلت برای این نوع از رابطه انسانی تنگ می‌شود. "

در طول روز سه پرستار از راس مراقبت می‌کنند اما او باید تا جایی که می‌تواند فاصله‌اش را با آن‌ها حفظ کند و بغل کردن اکیدا ممنوع است.

چرا هنوز هم باید از بغل کردن پرهیز کنیم؟

با کاهش تدریجی محدودیت‌های مربوط به همه‌گیری ویروس کرونا، مردم بیشتر می‌توانند در فضای باز با هم معاشرت کنند.

خطر انتقال این ویروس در فضا‌های باز نسبت به مکان‌های سربسته کمتر است اما معنایش این نیست که مردم می‌توانند همدیگر را آغوش بگیرند.

افرادی که به دلیل نداشتن علائم، نمی‌دانند به کرونا مبتلا هستند می‌توانند موقع تنفس و به خصوص از طریق عطسه و سرفه، ویروس را در محیط منتشر کنند. قطرک‌های حامل ویروس که از این طریق در هوا رها می‌شوند، عمدتا به سرعت روی زمین می‌افتند اما می‌توانند به چشم‌ها، بینی و دهان‌ افرادی که تا فاصله دو متری قرار دارند، برسند. به همین دلیل هنوز هم به همه افراد توصیه می‌شود از دیگران فاصله بگیرند و از در آغوش گرفتن یکدیگر بپرهیزند.

سوفی اسکات، استاد عصب‌شناسی در کالج دانشگاهی لندن می‌گوید برای نیاز شدید راس - و همین‌طور بقیه ما- به بغل کردن توضیح علمی وجود دارد.

او می‌گوید: "لمس فیزیکی به طور کل برای بشر بسیار مهم است چون باعث آرامش می‌شود. وقتی توسط فرد دیگری لمس می‌شویم، عملا اضطراب‌مان کاهش می‌یابد. البته این لمس نمی‌تواند از طرف هر کسی باشد و باید برایمان اهمیت و معنا داشته باشد."

' همیشه آرامش بخش است'

وقتی انسان‌ها یکدیگر را لمس می‌کنند، هورمونی به نام اوکسی‌توسین در بدن‌شان ترشح می‌شود که به گفته پروفسور اسکات در ایجاد محبت میان مادر و نوزاد نقشی تعیین‌کننده دارد.

او می‌گوید:‌ "این کار باعث التیام و آرامش نوزادان می‌شود و همیشه هم این‌طور است. روندی که حتی وقتی بزرگ‌تر می‌شویم هم ادامه دارد."

این مساله‌ایست که راس هم آن را تایید می‌کند. بغل کردن سگ سه‌ سال‌اش، رالف به پر کردن جای خالی روابط انسانی در زندگی او کمک کرده اما طی سال گذشته آنچه در سخت‌ترین لحظات به داد او رسیده، آغوش‌های گاه‌به‌گاه مادرش بوده است.

او می‌گوید: " آغوش‌ها و بوسه‌های سگ کمک می‌کند از نظر روانی سالم ماند. اما داشتن تنها اندکی ارتباط متقابل انسانی ما را به آدم‌ها نزدیک‌تر می‌کند. "

بنابر مقررات مربوط به کرونا فقط می‌توانیم کسانی را در آغوش بگیریم که یا با آن‌ها زندگی می‌کنیم و یا در حباب حمایت‌مان قرار دارند. اما سوفی می‌گوید راه‌هایی وجود دارد که می‌توان از طریق آن‌ها بدون تماس فیزیکی تاثیر احساسی بغل کردن را در خود بازسازی کرد.

سوفی می‌گوید با این که تماس از طریق اپلیکیشن زوم "عجیب و مصنوعی" به نظر می‌رسد، اما تماشای برنامه‌های تلویزیونی یا نوشیدن یک فنجان قهوه حین تماس ویدئویی با دیگران خیلی بهتر از انجام ندادن این کار است.

با این حال از نظر او "بهترین روش ارتباط اجتماعی تماس رو‌در‌رو است" چون می‌توانیم به هم نگاه کنیم و تعامل فیزیکی داشته باشیم، حتی اگر مجبور باشیم دو متر از هم فاصله بگیریم.

سوفی می‌گوید با این که برنامه واکسیناسیون در بریتانیا بسیار سریع پیش می‌رود اما معنایش این نیست که بغل کردن دیگران دیگر برایمان خطری ندارد: " هنوز خطر وجود دارد و تا زمانی که همه ما واکسن دریافت نکنیم چندان موثر نخواهد بود چون می‌توانیم سایرین را در خطر ابتلا به بیماری قرار دهیم. بنابراین متاسفانه هنوز باید دندان روی جگر بگذاریم و این مرحله را هم پشت سر بگذاریم."

راس اولین دوز واکسن کرونا را دریافت کرده اما مطمئن نیست حتی اگر همه دوز اول واکسن را بزنند بغل کردن دوستان و اعضای خانواده که با آن‌ها زندگی نمی‌کند برایش بی‌خطر است یا نه. او می‌گوید:‌ "این سوالی است که شاید هر روز از خودم می‌پرسم. راستش را بخواهید نمی‌دانیم چه زمانی احساس امنیت خواهم کرد. مساله این است که بعد از ۱۲ ماه زندگی در قرنطینه دوباره اعتماد به نفس بازگشت به جامعه را به دست آوری و با جهانی بزرگ و پر خطر روبرو شوی."