پیشتر گزارش دادیم که علیرضا
زاکانی، شهردار تهران و نامزد انتخابات ریاست جمهوری، در سخنانی در تلویزیون دولتی
ایران گفت: «ما حجاببان نداریم.» آقای زاکانی حضور افرادی با این عنوان در ایستگاههای
مترو پایتخت را به «فعالیتهای مردمی» نسبت داد که «بر همان قاعده امر به معروف و
نهی از منکر است و به هیچ وجه زیرمجموعه ما
نیست».
او گفت: «بعضی عناصری بودند که
برای خودشان یک وجوهی را شکل داده بودند. لباسهای خاصی داشتند. آرمی روی سینهشان
زده بودند. من تا این عکس را دیدم گفتم اینها حق ندارند وارد مترو بشوند.»
شهردار تهران پیش از هم در
واکنش به حضور «حجاببانها» در مترو، آنها را «مجموعههای مردمی خودجوش» خوانده
بود که «هزینهای برای شهرداری ندارند».
با این حال، او پیش از این درباره
مخالفت با فعالیت این افراد در مترو سخنی نگفته و تنها مسئله «هماهنگی» با شهرداری
را مطرح کرده بود.
آقای زاکانی در مصاحبهای در آذر ۱۴۰۲ در این باره گفت: «شهرداری
تمهیداتی را در نظر گرفته است که منجر به مشکلات و بینظمی نشود. یکی از این تمهیدات،
بحث هماهنگی است که امیدواریم به اختلال کشیده نشود.»
علیرضا زاکانی همچنین در
اردیبهشت ۱۴۰۳ از آمادگی مجموعه تحت مدیریت خود برای همکاری در اجرای «طرح نور»
خبر داده و «محیطبانی» برای جلوگیری
از گسترش «بیعفتی و بیحجابی» را یکی از وظایف شهرداری دانسته بود.
ادعای آقای زاکانی درباره «خودجوش» بودن فعالیتهای «حجاببانها»
در مترو تهران در حالی است که روزنامه اینترنتی فراز در ۱۶ مرداد ۱۴۰۱ گزارش داد که شهرداری پایتخت ۴۰۰ نیرو
را به همین عنوان با حقوق ماهانه ۱۲ میلیون تومان برای استقرار در مترو استخدام
کرده است.
محسن هرمزی، معاون حملونقل و ترافیک شهرداری تهران، هم پیشتر
حضور «نیروهای انتظامی خانم» در مترو را تائید کرده و گفته بود این افراد از گذشته در مترو حضور داشتند.
«موضوع این است که مشخصاً نیرویی به نام حجاببان نداریم.
مأموران انتظامات مترو، مامور یگان حفاظت، در مترو حضور دارند و موظفند با تمام
ناهنجاریها برخورد کنند.»
با این حساب، نگاهی به
سخنان گذشته علیرضا زاکانی و افراد شاغل در مجموعه تحت فرمانش نشان از همراهی آنها
با طرحهای تحمیل حجاب اجباری بر زنان دارد، هر چند که شاید با استفاده از نام «حجاببان»
برای مجریان آن موافق نباشند.