خاطرات دوران قرنطینه که با حفظ فاصله ثبت شدند

مریم سعیدپور، در یک مجموعه عکس، حال و روز خانواده ها را در این ایام تنهایی به تصویر کشیده است. خانم سعیدپور دانش آموخته انجمن سینمای جوان و عکاسی در دانشکده خبر است و کار عکاسی را به صورت حرفه ای از پانزده سال پیش شروع کرده. عکسهای او در چندین نمایشگاه داخلی و بین المللی به نمایش درآمده است.

سعیدپور می‌گوید عکس هایش قشر متوسط جامعه را نشان می دهد. تنهایی آدمها سوژه اصلی اغلب عکس‌های اوست. خانه‌ها در روزهای قرنطینه هم به زندان آدم ها تبدیل شده و هم مامن آنهاست. برای گرفتن عکس‌ها از طریق شبکه های اجتماعی فراخوان داده بود.

ترس، تنهایی، اضطراب، سکوت، نگرانی، دلتنگی، حریم، آغوش، خلوت، جدایی، دوری، فاصله و ... قرنطینه‌ را شاید بتوان در همین چند واژه احساس کرد. تجربه‌ای که از جنس هیچ چیز نیست؛ غریب و ناشناخته. زیستنی جدید و بی سابقه. همهمه‌هایی که به یکباره در محاق فرو رفت. سکوتی زجرآور که جایگزین صداها شد. تاریکی گسترده شد و در خاموشی، تنها اخبار هولناک تعداد مبتلایان و شمار مردگان بود که به گوش می‌رسید. اما خانه یکبار دیگر پناه و مٲمنی شد برای در امان ماندن. شبحی برای رستن از سایه‌ مرگ.

الزام نزدیکی فیزیکی آدمها زیر سقف یک خانه و ناچار به دوری فیزیکی آدمها بیرون از خانه، گونه‌ی دیگری از روابط را پیش رو نهاد. جدار زمخت مابین آدمها به پوسته‌ای نازک مبدل شد تا یکبار دیگر در آینه‌ی هم شاهد تصویر واضح‌تری از خویش باشیم.

دوربینم را به دست گرفتم و اینبار تصویر آدمها را از پشت پنجره‌های بلند خانه‌هایشان ثبت کردم. از پس شیشه‌های شفاف، تنها نظاره‌گر ساعاتی چند از هفته‌ها قرنطینه‌ای بودم که گویی از هریک، آدم دیگری ساخته است.

این لحظات ثبت شدند تا روزگاری پس از این دوران به خاطرمان بیاورند؛ زندگی، مقاومت است.

حقوق تمام عکسها متعلق به مریم سعید‌پور است.