ماجرای یک ایتالیایی تمام‌عیار؛ پسری که «در گاراژ به دنیا آمد» و روی زانوی پدرش رانندگی کرد

«فراتر از ورزش» بخشی از مطالب ورزشی بی‌بی‌سی است که داستان‌های شگفت‌انگیز ورزشکاران یا رویدادهایی را روایت می‌کند که کمتر شنیده‌اید. فهرست مطلب‌های فراتر از ورزش را دنبال کنید.

کیمی آنتونلی ۱۰ ساله بود که پدرش، مارکو، برای نخستین بار متوجه شد پسری که روی زانویش نشسته است و فرمان و دنده را کنترل می‌کند، احتمالا استعدادی استثنایی در رانندگی سطح بالا دارد.

این دو در پیست آدریا در شمال شرقی ایتالیا بودند؛ مارکو همراه با تیم خودروهای اسپرت لامبورگینی‌اش بود و کیمی مشغول رقابت در یک مسابقه کارتینگ.

آخر روز بود و مارکو که خودش زمانی راننده بود، از پسرش پرسید: «می‌خواهی لامبورگینی را امتحان کنی؟»

البته که می‌خواست؛ مارکو و و کیمی پشت فرمان نشستند و پدر کمربندها را دور هر دو کشید. مسئولیت پدال گاز و ترمز با پدر بود و بقیه کنترل در دست پسرش.

مارکو به بخش ورزشی بی‌بی‌سی گفت: «پیست را نمی‌دیدم چون او با کلاه کاسکت جلویم بود. تنها می‌توانستم تابلوهای نشان‌دهنده فاصله تا هر پیچ را در کنارم ببینم؛ ۱۰ متری، ۵۰ متری.»

«شروع به رانندگی کردیم، گام به گام، سریع‌تر و سریع‌تر. در نهایت طوری گاز دادم که گویی تنها هستم و در نقطه ترمزگیری در پایان مسیر مستقیم با سرعت ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت رسیدم؛ بسیار شدید و روی مرز ترمز کردم. خودرو بیش‌فرمانی (انحراف عقب) زیادی داشت.»

«اما کیمی آن را به بهترین شکل کنترل کرد، سپس من پدال گاز را فشردم، کیمی بیش‌فرمانی را کنترل و دنده را عوض کرد و رفت. گفتم: 'خب، تمامش کن چون حالا دیگر خطرناک شد.' اما وقتی ویدئو را دیدم، ده سالش بود، روی پای من، همه‌چیز عالی؛ گفتم: 'شاید او ویژگی خاصی دارد.'»

حالا کیمی ۱۹ ساله، در دومین فصل حضورش، ستاره فرمول یک امسال است.

این داستان پسری است که به گفته پدرش «در گاراژ به دنیا آمد.»

مارکو که همراه با همسرش ورونیکا در کسب‌وکار ماشین‌های مسابقه‌ای مشغول بود، می‌گوید: «کیمی از وقتی که فقط ۱۵ روز سن داشت، در گاراژ بود و صدای موتور و بوی اگزوز را می‌شنید.»

تعطیلات کریسمس بود و کیمی حدود سه سال داشت. مارکو شبیه‌سازی را که برای امتحان کردن مهمانانش در نمایشگاه موتور بولونیا خریده بود، به خانه آورد و به گفته مارکو، «هر شب کیمی می‌خواست رانندگی کند.»

درست مانند هفت سال بعد در لامبورگینی، کیمی روی پای مارکو می‌نشست و کنترل‌ها به همان روش تقسیم می‌شد.

مارکو می‌گوید: «یادم هست که یک شب خوابم برد، چون خیلی زود سر کار رفته بودم و تصادف کردیم، چرا که وقتی به پایان مسیر مستقیم رسیدیم ترمز نکردم. و کیمی گفت: 'بابا، بابا، نخواب، نخواب. باید رانندگی کنم.'»

مارکو آنتونلی در ابتدا به دلیل سختی‌هایی که در دوران حرفه‌ای کشیده بود، نمی‌خواست پسرش راننده مسابقه شود: «می‌ترسیدم که پسرم همان شرایط را دوباره تجربه کند. در ابتدا از اشتیاقی که پسرم به ورزش‌های موتوری داشت، حسابی استرس می‌گرفتم.»

کیمی برای نخستین بار در پنج سالگی کارتینگ را امتحان کرد و بلافاصله درک درستی از خطوط مسابقه، نقاط ترمزگیری و کنترل خودرو نشان داد.

خانواده آنتونلی به توصیف مارکو «یک خانواده معمولی» بودند. آنها به هیچ وجه نمی‌توانستند هزینه‌های حضور کیمی در تمام رده‌ها تا رسیدن به فرمول یک را پرداخت کنند.

مارکو تصمیم گرفت هزینه کیمی را برای کارتینگ و یک سال حضور در رده پایه‌ای تک‌سرنشین، یعنی فرمول چهار، تامین کند. بعد از آن فکر کرد شاید بتواند او را در یکی از خودروهای جی‌تی خود قرار دهد و از آن طریق حرفه‌ای شود.

کیمی اما بلافاصله شروع به جلب توجه کرد. وارد هر رده‌ای که می‌شد، سریع بود و برنده می‌شد.

کیمی ۱۱ ساله بود که نامش در محافل اتومبیل‌رانی می‌پیچید. مرسدس درباره او شنید و گوئن لاگرو، استعدادیاب آکادمی رانندگان آنها، برای بررسی به ایتالیا پرواز کرد.

این فصلی بود که آنتونلی ماشین ضعیف‌تری نسبت به رقبایش داشت. مارکو به کیمی گفته بود که این موضوع برای او خوب است؛ نباید به نتیجه بیندیشد، بلکه باید به این فکر کند که چگونه پیشرفت کند و همیشه سخت تلاش کند.

مارکو می‌گوید: «گوئن تحت تاثیر قدرت و رانندگی کیمی در این رده قرار گرفت و شاید هم آنها متوجه شدند که کیمی بچه متفاوتی است.»

کیمی حالا عضو آکادمی رانندگان مرسدس بود، مارکو می‌توانست نگرانی درباره پول را کنار بگذارد و روی کمک به پسرش برای دستیابی به تمام پتانسیل‌هایش تمرکز کند.

مرسدس تنها نام بزرگ فرمول یک نبود که فهمید آنتونلی راننده‌ای آینده‌دارست.

مکس فرشتاپن، قهرمان چهار دوره جهان و تنها نوجوان دیگری که برنده یک مسابقه فرمول یک شده است، می‌گوید: «وقتی او در کارتینگ بود، می‌شد دید که یکی از استعدادهای برجسته است.»

آنتونلی در ۱۵ سالگی آماده اوج گرفتن بود و به عنوان آخرین آمادگی، دو مسابقه در رده کارتینگ دنده‌ای انجام داد. او در نخستین حضورش، با کمترین تست قبل از رویداد، در تعیین خط اول شد. پس از آن، به فینال مسابقات جهانی رفت و باز هم مقام اول تعیین خط را به‌دست آورد.

این اتفاق اواخر سال ۲۰۲۱ رخ داد و پس از آن آنتونلی به صورت تمام‌وقت وارد مسابقات اتومبیل‌رانی شد. در طول سال ۲۰۲۲، او تمام عناوین را در قهرمانی‌های مختلف فرمول چهار درو کرد و همین اتفاق در سال ۲۰۲۳ در «فرمول رجیونال» افتاد.

توتو وولف، مدیر مرسدس، که از قبل فکر می‌کرد آنتونلی راننده بعدی او در فرمول یک و جایگزین احتمالی لوئیس همیلتون خواهد بود و با نزدیک شدن قهرمان هفت دوره جهان به ۴۰ سالگی، برنامه‌ریزی می‌کرد تا مدیریت این انتقال نسل را به دست بگیرد.

بنابراین سال ۲۰۲۳ که زمان مذاکره برای قرارداد جدید با همیلتون فرا رسید، وولف سختگیری کرد. همیلتون می‌خواست دست‌کم برای دو سال قطعی امضا کند اما وولف تنها یک سال می‌خواست. در نهایت، آنها بر سر قراردادی برای سال ۲۰۲۴ با گزینه تمدید برای سال ۲۰۲۵ به توافق رسیدند.

همیلتون که تحت تاثیر قرار نگرفته بود، تصمیم گرفت گزینه‌های خود را بررسی کند و برای پیوستن به فراری در سال ۲۰۲۵ قرارداد بست و اواخر ژانویه ۲۰۲۴، پیش از آغاز آن فصل، این موضوع را به وولف اطلاع داد.

وولف بلافاصله با مارکو آنتونلی تماس گرفت تا «خبر بسیار بزرگی» به او بدهد.

مارکو آن روز را به‌خوبی در خاطر دارد: «وولف گفت: 'کیمی را در فرمول یک می‌گذاریم. نظرت چیست؟' گفتم: 'وای، پرسش سختی است. البته خوشحالم که به کیمی فکر می‌کنی اما مطمئنی آماده است؟'»

وولف مهندسان ارشدش را از مرخصی بازگرداند تا آنها را از تصمیم همیلتون آگاه کند.

اندرو شوولین، مدیر مهندسی پیست، می‌گوید: «در حال بررسی گزینه‌ها و تلاش برای رسیدن به یک نتیجه‌گیری سریع بودیم.

همه ما مشتاق بودیم که با کیمی ادامه دهیم، که البته می‌دانستیم کمی ریسکی است. ولی کاملا هیجان‌انگیز بود و فکر می‌کردیم بر اساس دوران حرفه‌ای او تا به امروز، شانس خوبی برای درخشش دارد. چالش خوبی به نظر می‌رسید.»

وقتی وولف آن تماس را گرفت، آنتونلی حتی یک بار هم پشت فرمان یک ماشین فرمول یک ننشسته بود. مرسدس یک برنامه تست برایش تنظیم کرد: حدود ۲۰ روز در ماشین‌های دو سال پیش در پیست‌های سراسر جهان تا او را برای نخستین حضورش در فرمول یک در سال ۲۰۲۵ آماده کند.

شوولین و مهندسان بلافاصله تحت تاثیر قرار گرفتند.

شوولین می‌گوید: «موضوع، سرعت بهتر شدن او در هماهنگی با خودرو بود. آنچه معمولا در رانندگان می‌بینید این است که آنها به تدریج کمی سریع‌تر می‌شوند و کمی دیرتر ترمز می‌کنند. در مورد کیمی، او چند دور زد تا رفتار خودرو را درک کند و سپس کم‌وبیش روی مرز توانایی خودرو بود.»

«به همین ترتیب، وقتی به اشتباهات او نگاه می‌کردید، غالبا خطای محاسباتی یا ناشی از کمبود تجربه بود. آنها اشتباهات ناشی از کمبود استعداد نبودند.»

آنتونلی یکی از این اشتباهات را در گراندپری سال ۲۰۲۴ ایتالیا مرتکب شد. وولف تصمیم گرفت نخستین تجربه یک آخر هفته فرمول یک را در تمرین نخست مسابقه خانگی‌اش در مونتزا به او بدهد.

این شروعی چشمگیر هم از جنبه مثبت و هم منفی بود.

آنتونلی در نخستین دور سریع‌ترین زمان را ثبت کرد. سپس برای دور دیگری رفت. او فوق‌العاده سریع بود، بسیار سریع‌تر از هر کس دیگری تا آن لحظه اما سپس در پیچ پایانی، پارابولیکا، تصادف شدیدی کرد.

شوولین می‌گوید: «هیچ‌کس روی زمین نمی‌توانست با سرعتی که او تلاش می‌کرد، ماشین را از آن پیچ عبور دهد. او کاملا در ذهنش پرورانده بود که کاری خاص انجام دهد و این یک خطای محاسباتی بود.»

وولف، آنتونلی را کنار کشید و گفت مشکلی نیست و نگران آن نباشد. اما این تصادف تاثیر زیادی بر راننده جوان ایتالیایی گذاشت.

لحظات برجسته‌ای وجود داشت، از جمله کسب مقام اول تعیین خط در میامی. ولی بخش میانی فصل، در سراسر اروپا، ناامیدکننده بود. تغییر در طراحی سیستم تعلیق عقب، خودرو را نامطمئن کرد و اعتماد به نفس او را مخدوش کرد. سرعتش چشمگیر نبود و اشتباهات زیادی مرتکب شد.

شوولین می‌گوید: «انتظار درخشش‌های بیشتری از او داشتیم.»

مارکو آنتونلی نیز گفت: «مرسدس پس از دوره‌ای که مانند دوران همیلتون نبود، به یک نتیجه خوب نیاز داشت و البته به دو ماشین نیاز داشت که همیشه امتیاز بگیرند. کیمی این ضرورت را احساس کرد. فراموش کردن تصادف در مونتزا برایش بسیار سخت بود. این موضوع فشار زیادی روی او ایجاد کرد.»

یک سال پس از نخستین حضورش در تمرین، آنتونلی دوباره در تمرین مونتزا تصادف کرد.

وولف می‌گوید: «این نقطه‌ای بود که گفتم: 'کیمی، باید این وضعیت را تغییر دهی. این اصلا به اندازه کافی خوب نیست.' او گفت: 'می‌دانم.'»

پس از پایان مسابقات اروپایی فرمول یک در پاییز پارسال، تغییری رخ داد.

شوولین می‌گوید: «ناگهان حس کردیم، خوب داریم پیشرفت می‌کنیم. نشانه‌هایی در اواخر سال وجود داشت. نمی‌گویم هیچ‌کدام از ما فکر می‌کردیم آنچه را تا کنون در امسال دیده‌ایم ببینیم، اما نشان می‌داد که یک راننده مناسب فرمول یک داریم.»

آنتونلی امسال چیزی بسیار فراتر از آن بوده است. او فصل را طوفانی آغاز کرده و برتری مداومی بر راسل ایجاد کرده است.

در بهترین خودروی پیست، آنتونلی در ۱۱ مسابقه، شش مقام اول تعیین خط و شش پیروزی به دست آورده است و با ۵۰ امتیاز اختلاف در صدر جدول قهرمانی، نیمه اول فصل را تمام کرد.

میزان این تغییر تقریبا همه را شگفت‌زده کرده است

فرشتاپن می‌گوید: «شکی نداشتم که او سال بعد این جهش را انجام می‌دهد و از قبل بسیار با تداوم‌تر و رقابتی‌تر خواهد بود. این در فرآیند پیشرفت یک راننده، طبیعی است. در نخستین فصل حضورتان، کار می‌تواند بسیار سخت باشد ولی حالا، البته او کار شگفت‌انگیزی انجام می‌دهد.»

کیمی از پدرش قدردانی می‌کند و او را «تکیه‌گاه» خود می‌نامد، در حالی که وولف نیز «خانواده اصیل ایتالیایی» این راننده را تحسین می‌کند: «آنها دلسوزند، مهربانند. شخصیت کیمی مهربان است، او همدلی دارد، کاریزما دارد و از هوش کافی برای راننده مسابقه بودن برخوردار است.»

مرسدس با آنتونلی درباره مدیریت احساساتش صحبت کرده است؛ احساساتی که گاهی در این فصل شعله‌ور شده‌اند، مانند مسابقه در کانادا که رقابت بین دو راننده مرسدس نزدیک بود از کنترل خارج شود.

شوولین می‌گوید: «او فقط می‌گوید: 'من جوانم، ایتالیایی هستم، چه انتظاری دارید؟'»

این سخن، حس شوخ‌طبعی آنتونلی را نشان می‌دهد همچنین شمه‌ای از پختگی و خودآگاهی را نمایان می‌سازد که اغلب از فردی به این جوانی انتظار نمی‌رود.

وولف می‌گوید: «همه اینها را دارد. او در واقع [طبق کلیشه‌ها] یک ایتالیایی احساساتی نیست. برایش کاملا آشکاراست که چه کاری باید در خودرو انجام دهد. من به‌جای احساسات افراطی، تمرکز کامل و حواس‌جمعی می‌بینم. در واقع او می‌گوید: 'خب، این یک مشکل است، بیا تجزیه و تحلیلش کنیم و بگذریم.'»

آنتونلی تابستان امسال که با راجر فدرر، اسطوره تنیس، در ویمبلدون دیدار کرد، در این باره مشورت گرفت: «درباره مسابقاتم گپ زدیم. درباره زمانی که او بازی می‌کرد و درباره زندگی به‌طور کلی.»

«درباره فشار، او فقط به من گفت روی یک مسابقه در یک زمان تمرکز کن، فقط روی آنچه می‌توانی کنترل کنی، تمرکز کن و همچنین احساسات را کنترل کن، به‌ویژه احساساتی که می‌توانند باعث شوند اشتباه کنی.»

سخنان فدرر بازتاب چیزی بود که مارکو همواره به پسرش گوشزد کرده است: «در خانواده ما، از این مفهوم در زندگی عادی نیز استفاده می‌کنیم. ما باید هر روزمان را به بهترین شکل زندگی کنیم. شما هر روز سخت تلاش می‌کنید تا به پایان پروژه‌ای که دارید برسید.»