سوپرلیگ روستاها در چین؛ مسابقات فوتبال محلی که کشوری را به وجد آورده است

شب گرمی است و هزاران هوادار برای تماشای فینال سوپرلیگ روستایی در استان گوئیژو در زمین فوتبال رونگ‌جیانگ جمع شده‌اند.

در اوج این رقابت هیجان‌انگیز و کاملا محلی، تیم روستای دونگمن در مقابل روستای دانگ‌شیانگ قرار گرفته است.

این جشنواره کوچک و هفتگی فوتبال روستایی، به پدیده‌ای فراگیر و محبوب در چین تبدیل شده و تصاویر هوادارانی که لباس‌های سنتی و قومی خود را پوشیده‌اند، طبل می‌زنند و بازیکنانی را تشویق می‌کنند که کشاورز، دانشجو یا مغازه‌دار هستندد، در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود.

این ویدیوها الهام‌بخش ده‌ها هزار نفر در سراسر چین شده تا در هر آخر هفته، خودشان هم در این تجربه شریک شوند.

تماشای مسابقات لیگ روستایی رایگان است، اما راه رسیدن به اینجا سخت و طولانی است؛ سفری سه ساعته از گوئیانگ، پایتخت استان به مناطق کوهستانی.

با وجود این، بر اساس آمار رسمی که در رسانه‌های دولتی چین منتشر شده، میلیون‌ها گردشگر چینی طی ۱۲ ماه گذشته این سفر را انجام داده‌اند تا از این فضا لذت ببرند و درآمد صنعت گردشگری را نزدیک به ۷۵ درصد افزایش دهند.

اقامتگاه‌های موجود عمدتا هتل‌های کوچکی هستند که اغلب در دوره برگزاری مسابقات بزرگ ظرفیت آنها کاملا تکمیل می‌شود.

این مسابقات، داستان موفقیتی غیرمنتظره در منطقه‌ای دورافتاده است.

این منطقه یکی از آخرین مناطق چین بود که بنا بر اعلام رسمی از «فقر شدید» رهایی یافت.

پنج سال پیش، متوسط درآمد خالص سالانه در مناطق روستایی آن تنها ۱۳۵۰ دلار بود. اکنون، این لیگ تازه تاسیس - که تازه دومین سال خود را پشت سر می‌گذارد - چنان شهرتی پیدا کرده که در حال تغییر شکل این منطقه است.

باور این وضعیت و تغییرات برای بازیکنان خیلی سخت است.

شن یانگ می‌گوید: «ما فوتبالیست حرفه‌ای نیستیم. ما فقط عاشق فوتبال هستیم. حتی اگر سوپرلیگ روستا هم نبود، ما هر هفته بازی می‌کردیم. بدون فوتبال، انگار زندگی رنگ و بوی خود را از دست می‌دهد.»

شن یک کارگر ۳۲ ساله تاسیسات بیمارستان است که تازه از شیفت شب برگشته، اما در زمین بازی، او یکی از مهره‌های تهاجمی اصلی روستای دونگمن است.

او می‌گوید والدینش از اینکه او در کودکی فوتبال بازی می‌کرد، اصلا خوشحال نبودند، اما حالا نظرشان کاملا عوض شده است.

او می‌خندد و می‌گوید: «آنها نمی‌گذاشتند من بازی کنم و کفش‌های کتانی‌ام را دور می‌انداختند. اما حالا در ورودی ورزشگاه یک دکه فروش بستنی راه‌اندازی کرده‌اند.»

والدین شن تنها کسانی نیستند که با راه انداختن کسب و کاری کوچک از رونق اقتصادی ناشی از این رقابت‌ها بهره می‌برند.

درست است که همه به یک‌باره ثروتمند نشده‌اند، اما این جشنواره ورزشی مطمئنا برای کسانی که هتل‌های خانوادگی کوچک، رستوران‌ و دکه‌های خیابانی دارند، فرصت‌های کسب درآمد خوبی به ارمغان آورده است.

دونگ یونگ‌هِنگ، بازیکن تیم روستای ژونگ‌چنگ که سال گذشته به فینال مسابقات رسید، یکی از کسانی است که فراتر از تجربه حضور خود در زمین بازی، از این مسابقات بهره‌مند شده است.

این کارگر سابق ساختمانی، شهرت خود در فوتبال را به موفقیت در کسب‌وکار خانوادگی تبدیل کرده است.

این مرد ۳۵ ساله قبلا در مغازه کوچک عمه‌اش کار می‌کرد و کارش آماده کردن رول‌های برنجی بود که یکی از خوراکی‌های معروف محلی در رونگ‌جیانگ است.

حالا او یک رستوران چند طبقه باز کرده است. این رستوران حتی یک مغازه متصل به خود دارد که پیراهن‌های فوتبال تیمش و یادگاری‌های دیگری می‌فروشد.

او به بی‌بی‌سی گفت: «فکر می‌کنم مردم به اصالت لیگ روستایی علاقه دارند.»

«دلیل واقعی آن مهارت‌های ورزشی ما نیست. آنها دوست دارند یک اجرای اصیل و واقعی را ببینند، چه از خوانندگان محلی که در میان تشویق‌کنندگان هستند و و چه از طرف بازیکنان ما در زمین. گردشگران عاشق چیزهای واقعی و اصیل هستند.»

دولت اعلام کرده است که از زمان آغاز این رقابت‌ها در سال گذشته، بیش از ۴۰۰۰ کسب‌وکار تازه در این منطقه ثبت شده و هزاران شغل جدید در این جامعه کشاورزی محروم ایجاد شده است.

اینکه بعضی از هواداران برای تشویق تیم روستای خود لباس‌های سنتی می‌پوشند، رنگ و بویی منحصر به فرد به این مسابقات داده است.

ساعاتی قبل از فینال، پان ونگه که سرپوشی نقره‌ای به سر دارد، در حالی که با شور و هیجان صحبت می‌کند، برای تشویق روستای دونگمن آماده می‌شود.

او با اشتیاق می‌گوید: «وقتی بازی را تماشا می‌کنیم، خیلی هیجان‌زده می‌شویم. خیلی مضطربیم و حس می‌کنیم ضربان قلبمان بالا می‌رود. وقتی برنده می‌شویم، خیلی خوشحال می‌شویم. آواز می‌خوانیم و می‌رقصیم».

اما تیم جوان‌تر و سریع‌تر روستای دانگ‌شیانگ، در مسیر پیروزی تیم دونگمن قرار دارد.

لو جینفو، ستاره مهاجم دانگ‌شیانگ، پسر خانواده‌ای کارگر و مهاجر است که تازه دبیرستان را تمام کرده است. او با لبخندی خجالتی به بچه‌های محلی که می‌خواهند با او سلفی بگیرند توجه می‌کند.

او می‌گوید: «وقتی شروع به بازی کردم، انتظار چنین چیزی را نداشتم. انتظار نداشتم که چنین فضای شگفت‌انگیزی در فوتبال داشته باشیم».

در آن شب، تیم او برای دونگمن بیش از حد قوی است. لو دو گل می‌زند و پس از سوت پایان، بازیکنان تیم برنده جشن پیروزی خود را با پاشیدن نوشیدنی‌های غیرالکلی بر یکدیگر برگزار می‌کند.

اما بازنده‌ها هم دست خالی به خانه نمی‌روند.

شن یانگ با لبخندی شیطنت‌آمیز می‌گوید: «ما دو خوک برنده شدیم. خیلی هم بد نیست».

و در جشن آنها بعد از بازی، اصلا به نظر نمی‌رسد که آنها نایب‌ قهرمان باشند.

میزهای پر از غذا و نوشیدنی در مهمانی خیابانی دونگمن به چشم می‌خورد.

بازیکنان از همسایگانی که آنها را «عمه» صدا می‌زنند، بغل و بوسه می‌گیرند.

برد، باخت یا تساوی، آنها همچنان قهرمان به حساب می‌آیند.

و به هر حال، همیشه سال بعدی هم وجود دارد.