زنگ خطر سازمان ملل: نابودی غزه نسلی را به باد می‌دهد

این هفته با انفجار دانشگاه «جامعة الاسراء»، آخرین ساختمان عمومی بزرگ غزه نیز از صفحه روزگار محو شد. ارتش اسرائیل به ظن آنکه از این دانشگاه در طی چند هفته گذشته به عنوان یک پایگاه نظامی استفاده می‌شد، آنجا را نابود کرد.

جنگ در غزه تاکنون منجر به تلفات بی‌سابقه‌ای شده است، اما نگرانی‌ها در مورد تخریب ساختمان‌های عمومی و خصوصی نیز افزایش یافته است.

اکنون یک مقام ارشد سازمان ملل به بی‌بی‌سی از نگرانی‌هایش گفته و این که آسیب‌های گسترده به «نسل گمشده» جوانان منجر شود.

اسرائیل پس از آن به حماس اعلان جنگ داد که این گروه حمله گسترده‌ای را در داخل اسرائیل انجام داد و حدود ۱۲۰۰ نفر را کشت که اغلب غیرنظامی بودند. حماس حدود ۲۴۰ نفر دیگر را نیز گروگان گرفت و به غزه منتقل کرد که از این تعداد هنوز حدود ۱۳۰ نفر در اسارت باقی مانده‌اند.

از سوی دیگر به گفته مقام‌های بهداشتی حماس، از آن زمان تاکنون حدود ۲۵ هزار فلسطینی در غزه کشته شده‌اند.

دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) خبرنامه‌های منظمی را در مورد تأثیر این جنگ منتشر کرده است که خواندن این گزارش‌ها و وقایع آن تلخ و ناگوار است.

براساس تازه‌ترین این گزارش‌ها، دست‌کم ۶۰ درصد از منازل یا واحدهای مسکونی در غزه «تخریب یا آسیب دیده‌اند.» از هر ۱۰ مدرسه، به ۹ مدرسه «خسارات قابل توجهی» وارد آمده است. بیمارستان‌ها، ساختمان‌های عمومی و شبکه‌های برق نیز از این آسیب‌های کلی و جزیی در امان نمانده‌اند.

امیر محمد النجاری ۲۲ ساله است. او اصالتاً اهل جبالیا در شمال غزه است، اما به همراه خانواده خود مجبور شد به یک اردوگاه موقتی در نزدیکی خان یونس در جنوب نقل مکان کند و حالا رویاهای او و برادر و خواهرش در هاله‌ای از دود در آسمان ناپدید شده است.

امیرمحمد می‌گوید: «خواهرم در سال سوم دانشگاه قدس درس می‌خواند که آن دانشگاه بمباران شد و برادرم در حال گذراندن سال آخر مدرسه خلیل الرحمن بود که آنجا نیز هدف قرار گرفت.»

حالا آنها در یک چادر موقتی روزگار می‌گذرانند که خانواده آن را خانه می نامد و وضعیت بغرنج امیر آیینه‌ای تمام‌قد از وضعیت برادر و خواهرش است.

«من مدرکم را در رشته مهندسی گرفتم. اگر جنگ نبود، یک مصاحبه شغلی داشتم و شاید قبول می‌شدم. برادر کوچکترم کلاس هفتم است و در مدرسه سازمان ملل درس می‌خواند که چیزی از آن هم باقی نمانده است.»

مانند هر جامعه‌ای، آینده غزه به فرزندانش بستگی دارد. اما آنها در این باریکه به طور نامتناسبی قربانی جنگ شده‌اند و سازمان ملل می‌گوید، ممکن است به‌طور کامل چیزی را دست بدهند که باید حق آنها بود.

فیلیپ لازارینی، رئیس «آنروا» آژانس اصلی امدادرسانی سازمان ملل متحد در غزه، به تازگی از این محل بازگشت. این چهارمین سفر او پس از آغاز جنگ در غزه است.

آقای لازارینی به من می‌گوید: «امروز بیش از نیم میلیون کودک در سیستم مدارس ابتدایی و متوسطه تحصیل می‌کنند. چه طور آنها به مدارس خود برگردند اگر که شما نتوانید والدین آنها را به خانه‌هایشان که به کلی ویران شده بازگردانید. و من نگرانم که ما در اینجا در معرض خطر از دست دادن نسلی از کودکان باشیم.»

تصاویری از شادی سربازان اسرائیلی هنگام انفجار موسسات آموزشی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، از جمله تصویری که تخریب کامل یک مدرسه آبی رنگ متمایز سازمان ملل را در شمال غزه نشان می‌دهد.

چنین حوادثی منجر شده که اسرائیل با اتهام «مجازات دسته جمعی» روبرو شود؛ این که آنها به طور روشمند و عمدی موسسات از جمله مدارس را در انتقام از یورش افراد مسلح حماس در هفتم اکتبر، تخریب می کنند.

«کوگات»، شاخه‌ای از ارتش اسرائیل که با غیرنظامیان فلسطینی سرو کار دارد و از جمله نظارت بر کاروان‌های کمک‌رسانی ورودی به غزه را هماهنگ می‌کند.

وقتی از یکی از مقام‌های ارشد کوگات پرسیدم که چرا لازم است یک مدرسه کامل پس از تسخیر نیروهای اسرائیلی تخریب شود، او پاسخ داد که «حماس از ساختارهای غیرنظامی مثل مدارس برای حمله به نیروهای اسرائیلی استفاده می کند.

این مقام همچنین گفت که این «واقعیت» است که حماس و سایر گروه‌های مسلح فلسطینی از امکانات پزشکی به عنوان پایگاه استفاده می‌کنند و تقریباً در هر بیمارستانی به گفته او سربازان ارتش اسرائیل «زیرساخت‌های تروریستی» پیدا کرده‌اند.

این اتهامات به طور مداوم از سوی مقام‌های بهداشتی و سازمان‌های امدادی به چالش کشیده شده است اما صحت و سقم این اتهامات هر چه باشد امروز سیستم بهداشتی غزه درهم شکسته است.

سازمان بهداشت جهانی می‌گوید که تنها ۱۳ بیمارستان از ۳۶ بیمارستان غزه فعال است و بسیاری از این تعداد نیز در حملات هوایی آسیب دیده‌اند. با کمبود تجهیزات پزشکی اولیه، کسانی که نیاز به درمان دارند، اغلب بدون معالجه مانده‌اند.

به گزارش ‌دفترهماهنگی کمک‌های بشردوستانه‌ سازمان ملل (اوچا)، بیماران سرطانی، افرادی که باید کلیه آنها دیالیز شود و یا نوزادان بیماری که تازه به دنیا آمده‌اند، اینها به ویژه آسیب‌پذیر هستند و نیاز به درمان تخصصی دارند.

نسرین ابونمر نیز اهل شمال غزه است. او متاهل است و مادر دو فرزند بود که یکی از آنها در بمباران اوایل جنگ کشته شد. نسرین نیز از سال ۲۰۱۶ از بیماری سرطان رنج می‌برد.

نسرین می‌گوید: «من در بیمارستانی در غزه به طور منظم برای سرطان خود تحت درمان پزشکی قرار می‌گرفتم. اما در طول تجاوز اسرائیل، درمان‌های پزشکی چهار ماه است که ارائه نشده است.»

برخی از سیاستمداران برجسته راست‌گرای اسرائیل، از جمله اعضای دولت بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، تنها راه تضمین امنیت اسرائیل را «تشویق» غیرنظامیان برای ترک غزه به مقصد مصر یا دیگر کشورهای عربی می‌دانند تا راه برای ایجاد شهرک‌های یهودی در این قلمرو هموار شود.

اسرائیل اتهامات مبنی بر تبدیل عمدی غزه به زمین بایر را رد می‌کند، اما آقای لازارینی نگران است که مردم چاره‌ای جز خروج از غزه نداشته باشند.

او که به وضوح نگران است به من می‌گوید: «حقایق روی زمین واقعاً به این سمت پیش می‌رود، هرچه جنگ طولانی‌تر شود، وضعیت برای بیش از یک میلیون آواره غزه بدتر خواهد شد.»

آقای لازارینی همچنین گفت: «آنچه که ما شاهد آن بودیم، فروپاشی نظم مدنی است. تقریباً تمام زیرساخت‌ها از جمله آب و برق به شدت آسیب دیده است، بنابراین خدمات عمومی اولیه در غزه دیگر در دسترس نیست.»

مقامات کوگات که ابعاد بحران انسانی غزه را به چالش می‌گیرند در این باره به من گفتند که اسرائیل غیرنظامیان یا زیرساخت‌های عمومی را هدف قرار نمی‌دهد، مگر اینکه ظن آن برود که گروه های مسلح فلسطینی از این مراکز استفاده کنند.

آنها همچنین می‌گویند که هر روز با آژانس‌های سازمان ملل برای رساندن کمک‌های بیشتر به غزه همکاری می‌کنند.

در عین حال نهادهای کلیدی مانند پارلمان غزه و کاخ دادگستری که هزینه احداث آن را قطر پرداخت بود، هدف حملات ارتش اسرائیل قرار گرفته و تخریب شده است و در واقع از جامعه غزه چیز بسیار اندکی باقی مانده است.

نخست وزیر اسرائیل تاکید می‌کند که عملیات نظامی او در غزه تا «پیروزی کامل» ادامه خواهد داشت و حماس دیگر تهدیدی برای اسرائیل نیست.

سیاست رسمی دولت اسرائیل این است که در نهایت هیچ اسرائیلی در غزه باقی نخواهد ماند، اما پرسش اینجاست که اگر در نهایت این جنگ به پایان برسد، آن روز چه چیزی از این سرزمین باقی خواهد ماند؟