انتخابات نمایشی ریاست جمهوری روسیه بار دیگر ولادیمیر پوتین را به قدرت خواهد رساند

همانطور که در اطراف بوروفسک قدم می‌زنم، دو چیز در مورد این شهر در ۱۰۰ کیلومتری مسکو توجه من را به خود جلب می‌کند.

اول اینکه تقریبا هیچ نشانی از نزدیک شدن زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در این هفته وجود ندارد.

تعداد کمی بنر یا بیلبورد انتخاباتی را می‌بینم و هیچ تبلیغات سیاسی پخش نمی‌شود.

جای تعجب نیست، واقعا. فقدان برنامه‌های انتخاباتی منعکس کننده فقدان هیجان پیرامون یک رویداد مهندسی شده است که ولادیمیر پوتین را برای پنجمین دوره ریاست جمهوری به کرملین می‌آورد.

چیز دیگری که در بوروفسک نمی‌توانید به آن بی توجه باشد، نقاشی‌های خیابانی است. این نقاشی‌ها همه جا هست

بسیاری از آنها را یک نقاش خیابانی به نام ولادیمیر اووچینیکوف کشیده است.

در سراسر شهر آثار او از دیوارها و ساختمان‌ها به شهر نگاه می‌کنند.

بیشتر نقاشی‌های او بحث‌برانگیز است.

مانند کره غول پیکری که تاریخ شهر را بازگو می‌کند. یا تصویر یک فوتبالیست معروف.

با این حال، وقتی ولادیمیر تصویری از روسیه امروزی ترسیم می‌کند، فضای آن به طور فزاینده بسیار تاریک به نظر می‌رسد.

این هنرمند ۸۶ ساله به من می‌گوید: «من این تابلو را اوج جاه طلبی می‌نامم.»

تابلویی که او در خانه به من نشان‌می‌دهد، مردی را در لباس نظامی نشان می‌دهد که روی طنابی که روی کوهی از جمجمه انسان‌ها کشیده شده بندباری می‌کند.

او می‌گوید: «این همان چیزی است که جاه‌طلبی فردی در راس قدرت می‌تواند به آن منجر شود.»

دراماتیک‌تر از این تصویری از دو چرخ گوشت است که مردم را خرد می‌کنند - یکی متعلق به ۱۹۳۷ (سال وحشت بزرگ استالین) نام دارد، دیگری عملیات ویژه نظامی است (یعنی جنگ روسیه در اوکراین).

ولادیمیر در پایان می‌گوید: «ما هیچ درسی نیاموخته‌ایم.»

پس از اینکه این هنرمند چرخ گوشت‌های مشابهی را روی دیوار کشید، به اتهام «بی اعتبار کردن» ارتش روسیه مجازات شد.

همان بلا به خاطر هنر خیابانی او به سرش آمد. یک نقاشی نشان می‌دهد موشک‌ها روی دختری در لباس آبی و زرد به رنگ پرچم اوکراین می‌افتد.

ولادیمیر نه تنها از هنر خود برای اظهار نظر در مورد زمان حال استفاده می‌کند، بلکه آن را برای روشن کردن گذشته تاریک روسیه - سرکوب‌های دوران استالین - به کار می‌برد.

گرافیتی‌های او در انتقاد از جنگ در اوکراین که مورد پسند مقامات قرار نمی‌گیرد به سرعت با رنگ پوشانده می‌شود.

این نقاش می‌گوید: «نقاشی‌های من مردم را به این فکر وا می‌دارد که آیا ما در این درگیری حق داریم یا اشتباه می‌کنیم؟»

ولادیمیر به من می‌گوید: «من معتقدم که این یک جنایت علیه تمامیت ارضی یک کشور همسایه است. سکوت من به منزله تایید آن است.»

او می‌گوید: «بسیاری از مردم سکوت می‌کنند، زیرا از سرکوب، از بیکار شدن از شغل خود و از انتقاد دیگران می‌ترسند.»

پس از مرگ الکسی ناوالنی، رهبر مخالفان در زندان، ولادیمیر پرتره آقای ناوالنی را بر روی سنگ یادبود محلی برای قربانیان سرکوب سیاسی نقاشی کرد.

ولادیمیر به من می‌گوید: «در همان روز یکی آن را پاک کرد.»

او می‌گوید: «اما در خانه یک طرح اولیه روی مقوا نقاشی کرده بودم. بنابراین آن را برداشتم و کنار بنای یادبود گذاشتم.»

ولادیمیر آینده روسیه را چگونه می بیند؟

او می‌گوید: «سرکوب بیشتری را پیش‌بینی می‌کنند، و پیش‌بینی می‌کند که روسیه به سمت حکومتی تمامیت‌خواه و ​​دیکتاتوری کامل پیش می‌رود.»

تصویر رئیس جمهور

ولادیمیر اووچینیکوف همچنین به من می‌گوید که هرگز تلویزیون تماشا نمی‌کند.

او می‌گوید اگر این کار را بکند، تصویری بسیار متفاوت از واقعیات روسیه را در تلویزیون دولتی می‌بیند.

نسخه‌ای متفاوت از ولادیمیر پوتین.

در آن تصویر تلویزیون دولتی، کوهی از جمجمه انسان وجود ندارد. از چرخ گوشت و الکسی ناوالنی هم خبری نیست.

آنچه تلویزیون نشان می‌دهد یک روسیه مهاجم در خارج و سرکوبگر در داخل نیست.

روسیه با گذشته باشکوه و وعده آینده‌ای به همان اندازه باشکوه، روسیه‌ قهرمانان و میهن‌پرستان که دور پرچم برای دفاع از میهن در برابر تهاجم خارجی حلقه زده‌اند.

و این روسیه تلویزیونی رهبر فعلی خود را دوست دارد.

چند روز پیش بولتن خبری شبانگاهی کانال ۱ روسیه نشان داد که هواداران پوتین برای استقبال از او مانند یک ستاره پاپ به حرکت درآمده‌اند.

یک زن قبل از بوسیدن پوتین فریاد زد: «مواظب خودت باش.»

مردی فریاد زد: «عمرت طولانی باد!»

اگر برای اخبار فقط به کانال ۱ تکیه کنید، احتمالا به این نتیجه می‌رسید که ولادیمیر پوتین برای پیروزی قاطع در انتخابات ریاست‌جمهوری شانس زیادی دارد.

اما، درست مانند یک تابلی نقاشی، زمینه تصویر مهم است.

و زمینه در اینجا بسیار مهم است.

کرملین نه تنها تلویزیون روسیه را کنترل می‌کند، بلکه کل نظام سیاسی، از جمله روند انتخابات را نیز مدیریت می‌کند.

رئیس جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین در این انتخابات با چالش جدی روبرو نیست و او به دنبال پنجمین دوره ریاست جمهوری است.

سرسخت‌ترین منتقدان او یا به تبعید خودخوانده رفته‌اند یا در حبس خانگی هستند. آقای ناوالنی، سرسخت‌ترین حریف او، مرده است.

اما کرملین دوست دارد به خود ببالد که روسیه «بهترین دموکراسی» را در جهان دارد.

بنابراین، در برگه رای، همراه با آقای پوتین، اسم سه رقیب رسمی مجاز و عضو پارلمان دست‌پرورده کرملین هم نوشته شده است.

من اخیرا با یکی از آنها آشنا شدم. تجربه عجیبی بود.

از نیکولای خارتونوف، نامزد حزب کمونیست در انتخابات کنونی.، پرسیدم: «چرا فکر می‌کنید شما یک رئیس جمهور بهتر از پوتین خواهید بود؟»

آقای خارتونوف پاسخ داد: «من نباید در این مورد حرف بزنم، این کار درستی نیست!»

در ادامه من از او پرسیدم: «اما آیا فکر می کنید برنامه شما بهتر از برنامه پوتین است؟»

او گفت: «این به تشخیص رای‌دهندگان بستگی دارد که تصمیم بگیرند.»

پرسیدم: «اما خود شما چه فکر می‌کنید؟»

او گفت: «مهم نیست که من چه فکر می‌کنم. این به رای‌دهندگان بستگی دارد.»

آقای خارتونوف به جای اینکه از خودش صحبت کند، به تعریف و تمجید از رئیس جمهوری فعلی پرداخت.

آقای خارتونوف گفت: «امروز ولادیمیر پوتین در تلاش است تا بسیاری از مشکلات دهه ۱۹۹۰ را حل کند، زمانی که یلتسین روسیه را به دامن وحشتناک سرمایه‌داری وحشی کشاند.»

خارتونوف می‌افزاید: «پوتین در تلاش است تا ملت را برای پیروزی در همه زمینه‌ها آماده کند و این پیروزی به دست خواهد آمد!»

چیزی به من می‌گوید که آقای نیکولای خاریتونوف دلی به این رقابت نبسته است.

یکی از سیاستمدارانی که تلاش کرد در انتخابات شرکت کند، و اجازه نیافت بوریس نادژدین، سیاستمدار ضد جنگ است.

آقای نادژدین به من می‌گوید: «در مورد انتخابات ریاست جمهوری ما مطلقا نمی‌توانیم بگوییم این انتخابات منصفانه و آزاد است.»

به نظر او، از این جهت اجازه نامزدی در انتخابات را به او ندادند که سخنانش علیه جنگ در اوکراین مورد توجه مردم قرار گرفته بود.

او می‌گوید: «نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که حدود ۳۰ تا ۳۵ درصد از مردم روسیه می‌خواستند به نامزدی مانند من که از صلح صحبت می‌کند رأی دهند.»

تابلوی خیابانی

پس از بازگشت به بوروفسک من از روی پل روی رودخانه پروتوا به منظره شهر نگاه می‌کنم و لذت می‌برم.

از اینجا خود شهر مانند یک نقاشی به نظر می‌رسد: تابلویی از روسیه که می‌توانم تصور کنم در موزه هرمیتاژ آویزان است.

بالای تپه کلیسایی زیبا با خانه‌های پوشیده از برف در زیر آن قرار دارد. مردم باپالتوهای زمستانی با احتیاط در سطح لغزان این خیابان‌های پوشیده از برف و یخ راه می‌روند.

من هم با احتیاط قدم برمیدارم و به شهر میروم تا در آنجا، حال و هوا را ببینم.

مردم در خیابان‌های بوروفسک در مورد جنگ، انتخابات و رئیس جمهور خود چه فکر می‌کنند؟

زن جوانی به نام سوتلانا به من می‌گوید: «مهم نیست چه طور رای می‌دهید، همه چیز از قبل تعیین شده است.»

سوتلانا می‌گوید: «من هیچ فایده‌ای در شرکت در انتخابات نمی‌بینم.»

اما بسیاری در اینجا، به خصوص روس‌های مسن‌تر، به من می‌گویند که رای خواهند داد.

همانطور که با مردم صحبت می‌کنم، مشخص می‌شود که تصویر روسیه آنطور که در تلویزیون دیده می‌شود هم طرفداران زیادی دارد.

لیودمیلا به من می‌گوید: «امیدوارم ولادیمیر پوتین در انتخابات پیروز شود و به جنگ پایان دهد.»

او می‌افزاید: «بسیاری از مردان جوان کشته شده‌اند. هنگامی که صلح برقرار شود، بسیاری از کشورها سرانجام خواهند فهمید که روسیه شکست‌ناپذیر است.»

من می‌پرسم: «چرا می‌خواهید آقای پوتین برنده شود؟ بالاخره او کسی است که عملیات ویژه نظامی را آغاز کرد.»

لیودمیلا اذعان می‌کند: «نظرات متفاوت زیادی وجود دارد.»

او می‌گوید: «بعضی‌ها می‌گویند این جنگ هرگز نباید شروع می‌شد. بعضی هم می‌گویند او درست می‌گفت. من اکنون او را قضاوت نمی‌کنم. ما تمامی مسائل سیاسی را نمی‌فهمیم.»

اشاره می‌کنم که «آقای پوتین نزدیک به ربع قرن در قدرت بوده است. در کشوری با ۱۴۵ میلیون نفر، آیا هیچ کس دیگری نیست که بتواند کار او را انجام دهد؟»

لیودمیلا پاسخ می‌دهد: "اوه نه! ما رهبران با استعداد زیادی داریم که می‌توانند در شرایط اضطراری کشور را اداره کنند.»

نیکولای هم به رئیس جمهور فعلی رای خواهد داد. اینکه او از دو و نیم دهه پیش در قدرت بوده برایش موضوع مهمی نیست.

نیکولای می‌گوید: «چه اهمیتی دارد؟ ما تزارهایی داشته‌ایم که مدت‌ها حکومت کرده‌اند. تزارهای خوب و بد وجود داشتند. ما استالین را داشتیم و برژنف را هم داشتیم. ممکن است رهبر کشور عوض شود، اما تاثیری در زندگی ما ندارد.»