ابراهیم نبوی؛ طنزپرداز سیاسی که نتوانست به ایران برگردد

ابراهیم نبوی که ۲۵ دی ۱۴۰۳ در ۶۶ سالگی در آمریکا خودکشی کرد را بزرگترین طنزپرداز سیاسی معاصر ایران می‌دانند. او در اواسط دهه ۷۰ خورشیدی و در بازه زمانی موسوم به بهار مطبوعات، با زبانی گزنده و چندلایه رویدادهای سیاسی و اجتماعی روز را دستمایه طنز قرار داد و ستون‌های روزنامه‌ای، کتاب‌ها و وبسایتش بسیار پرمخاطب شد.

پس از چندین بار دادگاه و زندان در بهار ۸۲ از ایران خارج شد و در طول حدود ۲۲ سالی که خارج از کشور بود، به نویسندگی، طنزپردازی، اجرا و فعالیت فرهنگی و سیاسی ادامه داد. هر چند دست‌کم از سال ۹۲ و روی کار آمدن دولت حسن روحانی به طور عمومی از تمایل و نیاز به بازگشت به ایران گفت.

او طرفدار اصلاحات در داخل ایران بود و همین مواضعش مورد انتقاد گروهی از مخالفان جمهوری اسلامی؛ از جمله نامه سرگشاده‌اش به علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی برای به گفته او «حفظ ایران» و تمامیت ارضی کشور در سال ۹۸ و دعوت به شرکت در انتخابات و رای دادم به مسعود پزشکیان در ۱۴۰۳.

اما ابراهیم نبوی با حدود ۸۰ جلد کتاب چاپ‌شده، اجراهای کمدی، صدها ستون روزنامه می‌خواست در میان هم‌زبان‌هایش و به گفته خودش با همه مشکلات آنها زندگی کند چرا که کسب‌وکار و زندگی‌اش، کلمه و شوخی بود؛ دو عنصری که در مهاجرت کم‌فروغ می‌شوند.