سینر با شکست دادن زورف از قهرمانی خود در تنیس ویمبلدون دفاع کرد

یانیک سینر، تنیس‌باز ایتالیایی، در بازی فینال مردان در تنیس ویمبلدون با شکست دادن الکساندر زورف، حریف آلمانی‌اش، از عنوان قهرمانی‌ خود دفاع کرد.

او این مسابقه را در چهار ست، با نتیجه ۷-۶، ۶-۷ ،۳ -۶ و۴ -۶ برد.

سینر ست اول را واگذار کرد ولی وقتی ست دوم را از آن خود کرد، دیگر هرگز به نظر نمی‌رسید که عقب‌نشینی کند.

این پنجمین قهرمانی یانیک سینر در گرند اسلم‌ها بود. او پارسال هم با پیروزی مقابل کارلوس آلکاراس قهرمان ویمبلدون شده بود.

جدال بهترین مردان این فصل تنیس جهان

قبل از شروع فینال هم با توجه به عملکرد یانیک سینر در چند سال اخیر مشخص بود که این تنیس‌باز ایتالیایی برای دفاع از قهرمانی‌اش با اعتماد‌به‌نفس فروان وارد زمین مرکزی ویمبلدون می‌شود در عین حال هم روشن بود که این الکساندر زورف، رقیب متفاوتی است.

سینر، مرد شماره یک تنیس جهان، پس از شکست دادن کارلوس آلکاراس و بالای سر بردن جام برای نخستین بار در تابستان گذشته، با این قصد فینال امسال را شروع کرد تا دهمین مرد تاریخ در تنیس مدرن شود که از قهرمانی‌اش در انفرادی مردان قدیمی‌ترین تورنمنت تنیس جهان دفاع می‌کند.

سینر ۲۴ ساله در هر ۹ دیدار قبلی‌اش مقابل زورف برنده شده بود و در شش مسابقه آخر حتی یک ست را هم واگذار نکرده بود.

البته این‌ها همه قبل از قهرمانی تنیس‌باز آلمانی در رولان گاروس امسال بود. زورف در پاریس توانست برای اولین بار قهرمان یک گرند اسلم شود و نشان دهد داستان تکراری تنیس‌باز خوبی که شخصیت قهرمانی ندارد، دیگر درست نیست.

به همین دلیل سینر قبل از مسابقه در باره زورف گفت: «هر نتیجه‌ای که در مسابقات قبلی من و او بوده، مربوط به گذشته است. او در این فاصله یک گرنداسلم در پاریس را برده که اعتمادبه‌نفس زیادی به او داده است. حریف سختی برای مسابقه دادن است. قبلا هم بود، اما حالا حتی بیشتر از قبل شده است. او در حال حاضر بسیار آرام در زمین بازی می‌کند.»

مدتی طولانی این‌طور به نظر می‌رسید که زورف سرنوشت تلخی دارد و شاید به عنوان بهترین بازیکن مردی شناخته شود که هرگز یک عنوان قهرمانی بزرگ را کسب نکرده است.

اما این تنیس‌باز ۲۹ ساله با پیروزی در برابر فلاویو کوبولی ایتالیایی در فینال اوپن فرانسه - در چهل‌ویکمین حضورش در یک گرنداسلم - این برچسب را از خودش دور کرد.

او قبل از مسابقه گفته بود: «متمرکز و تشنه موفقیت می‌مانم. می‌خواهم به بازی در بهترین سطح و به بردها ادامه بدهم. وقتی یک بار قهرمان یک گرنداسلم می‌شویم، دیگر راهش را بلدیم و حس می‌کنیم که می‌توانیم دوباره آن را تکرار کنیم.»

زورف و سینر آماده‌ترین بازیکنان این فصل تور جهانی بوده‌اند. چون تنها تنیس‌بازانی هستند که در سال ۲۰۲۶ به آمار ۴۰ برد یا بیشتر دست یافته‌اند؛ موضوعی که بهترین نشانه آن صعود زورف به رتبه دوم رده‌بندی جهانی در روز دوشنبه،۱۳ ژوئیه،‌ به‌ جای کارلوس آلکاراس است. آلکاراس اسپانیایی، به علت مصدوم بودن، غایب‌ بزرگ امسال اوپن فرانسه و ویمبلدون بود.

پیروزی نوسکووا در دیدار «تمام چکی»

روز شنبه در بخش انفرادی زنان، لیندا نوسکووا، تنیس‌باز جوان اهل جمهوری چک، پس از دست دادن پنج امتیاز قهرمانی، به بازی برگشت و در یک فینال فوق‌العاده و دراماتیک، دوستش کارولینا موخووا را در فینال شکست داد.

زمانی که نوسکووا ۶ بر ۲ و ۵ بر ۲ پیش بود، همه چیز در مسیر یک پیروزی آسان به نظر می‌رسید اما او در یک‌قدمی پایان دادن به کار، کنترل بازی را از دست داد و موخووا، بخت دهم قهرمانی، با برد در پنج گیم پیاپی، کار را به ست سرنوشت‌ساز سوم کشاند.

با این حال، این بازیکن ۲۱ ساله تاب‌آوری کم‌نظیری از خود نشان داد تا تمرکزش را بازیابد و سرانجام در نخستین فینال «تمام‌چک» تاریخ ویمبلدون، با نتایج ۶ بر ۲، ۵ بر ۷ و ۶ بر ۳ برنده شد.

نوسکووا پس از بازی گفت: «حس شگفت‌انگیزی است. این بازی از نظر جسمی و روحی بسیار سخت بود. گرفتن امتیاز آخر هیچ‌وقت آسان نیست.»

او همچنین خطاب به دوستش که مدتی قبل هم‌تیمی او در تیم دونفره تنیس زنان جمهوری چک بود، گفت: «کار را برای من بسیار سخت کردی. خوشحالم که اولین فینالم در یک گرنداسلم را با تو تجربه کردم و فکر می‌کنم ما امروز تاریخ‌سازی کردیم.»

نوسکووا در سخنرانی‌اش که بلافاصله پس از قهرمانی در زمین مرکزی ومیمبلدون انجام شد، به خانواده‌اش ادای احترام کرد؛ به‌خصوص به مادرش، ایوانا، که دو سال پیش در آستانه مسابقات ویمبلدون درگذشت.

او در حالی که اشک می‌ریخت، گفت: «می‌خواهم از پدرم به خاطر آمدن به اینجا و از خانواده‌ام که با هواپیما به اینجا پرواز کردند تشکر کنم؛ می‌دانم که پرواز کردن را دوست ندارید، بنابراین از کارتان بسیار سپاسگزارم. یک نفر دیگر هم هست که می‌خواهم از او تشکر کنم. می‌خواهم از مادرم تشکر کنم. من بدون او اینجا نبودم.»

نوسکووا سپس بوسه‌ای روانه آسمان کرد و تماشاگران حاضر در زمین مرکزی ویمبلدون ایستاده او را تشویق کردند.