«احساس امنیت نمی‌کنم»؛ بعد از تجاوز به یک پزشک زن در هند، همکارانش از مشکلات کار در شیفت شب می‌گویند

«فکر می‌کنم دیگر بس است. وقت آن رسیده که به اعتراض برخیزیم و از عصبانیت بپاخیزیم، چرا که این وضعیت نمی‌تواند ادامه پیدا کند.» این جملات آنوشنا داس است؛ دانشجویی در شهر شرقی کلکته، مرکز ایالت بنگال غربی در هند.

خانم داس به هزاران زن و مردی پیوست که در خیابان‌ها برای اعتراض به تجاوز و قتل یک پزشک کارورز که هفته گذشته در یک بیمارستان دولتی در شیفت شب رخ داد، راهپیمایی کردند.

این پزشک ۳۱ ساله پس از یک روز کار دشوار در یکی از قدیمی‌ترین بیمارستان‌های هند، به سالن سمینار بیمارستان رفت تا کمی استراحت کند.

صبح روز بعد، همکارانش بدن نیمه‌ عریان او را روی صحنه سالن پیدا کردند که بر رویش جراحات شدیدی دیده می‌شد. پلیس بعداً یکی از کسانی را که داوطلبانه در آن بیمارستان کار می‌کرد، دستگیر کرد. به گفته پلیس، این فرد در ارتباط با پرونده تجاوز و قتل در کالج پزشکی «آر.جی. کار» کلکته دستگیر شده است. این بیمارستان در هند، ۱۳۸ سال سابقه دارد.

معترضان در راهپیمایی «بازپس‌گیری شب» خواهان عدالت برای این پزشک ۳۱ ساله و امنیت برای میلیون‌ها زن در سراسر هند بودند.

سازمان‌دهندگان این تجمع اعتراضی گفتند که به این دلیل شب قبل از روز استقلال را انتخاب کردند که می‌خواستند بپرسند چه زمانی زنان هند به آزادی واقعی دست خواهند یافت؟

یکی دیگر از معترضان که این نظر را تکرار کرد، گفت: «ما خواهان امنیت شبانه برای زنان، مردان و همه هستیم.» زمانی که خبرنگاران بی‌بی‌سی از بیمارستان‌های دولتی در چندین شهر هند بازدید کردند و با کارمندان زن که در شیفت‌های شب کار می‌کنند صحبت کردند، این جمله را بارها شنیدند.

این حادثه خاطرات یک پرونده بدنام دیگر را زنده کرد که در سال ۲۰۱۲ رخ داد. در جریان آن پرونده، یک کارآموز ۲۲ ساله رشته فیزیوتراپی در یک اتوبوس در حال حرکت در دهلی به طور گروهی مورد تجاوز قرار گرفت و از جراحات شدید جان باخت.

خشونت علیه زنان در هند یک مشکلی جدی است. بر اساس داده‌های دولتی، به طور متوسط روزانه ۹۰ مورد تجاوز در سال ۲۰۲۲ گزارش شده است.

اس ابرنا، یک کارآموز که در بیمارستانی در شهر جنوبی «چنای» (مدرس) در شیفت شب کار می‌کند، می‌گوید که تراژدی کلکته به ترس و وحشت در میان کارکنان زن دامن زده است.

او می‌گوید به کارآموزان گفته شده که از اتاق‌های کارکنان بیمارستان‌ها استفاده کنند و وقتی در این اتاق‌ها هستند، درها را قفل کنند. همچنین به آنها توصیه شده که از یک اپلیکیشن پلیس شهری به نام «کاوالان» استفاده کنند. این اپلیکیشن به کاربران اجازه می‌دهد که در صورت لزوم، برای پلیس یک درخواست کمک اضطراری بفرستند. با این حال خانم برنا هنوز نگران است که «هر لحظه ممکن است اتفاقی بیفتد.»

او می‌گوید: «داشتن یک سیستم اینترکام و یک دکمه اضطراری در بخش‌ها می‌تواند مفید باشد.»

قوانین علیه خشونت جنسی پس از تجاوز گروهی دهلی تشدید شد، اما تعداد موارد گزارش‌ شده خشونت جنسی افزایش یافته است. ضمن این‌که به گفته کارشناسان، زنان هند برای دسترسی به عدالت همچنان با چالش روبه‌رو هستند.

تجاوز و قتل اخیر در کلکته بار دیگر توجه‌ها را به چالش‌های پیش روی کارکنان بخش بهداشت و درمان جلب کرده است. آن‌ها خواستار یک تحقیق جامع و بی‌طرف و یک قانون فدرال برای حفاظت در محیط کار - به ویژه برای زنان - شده‌اند.

جی.پی. نادا، وزیر بهداشت فدرال هند به پزشکان اطمینان داده است که دولت اقدامات سخت‌گیرانه‌ای برای تامین امنیت محیط کار اتخاذ در پیش خواهد گرفت.

این هفته کمیسیون ملی پزشکی که یک نهاد دولتی است و مقررات آموزش پزشکی را تنظیم می‌کند، یک توصیه‌نامه برای همه کالج‌ها و مؤسسات پزشکی صادر کرده که در آن بر روی لزوم ضمانت امنیت محیط کار، تأکید شده است.

بر اساس گزارشی از «لنست»، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۹، ۱۵۳ مورد از حملات خشونت‌آمیز علیه کارکنان بخش بهداشت و درمان در هند ثبت شده است.

این گزارش همچنین به وجود قوانین فدرال و ایالتی برای مجازات خشونت علیه کارکنان بهداشتی اشاره کرده است.

مکان‌های تاریک و بدون روشنایی

یکی از پزشکان در شهر بمبئی می‌گوید: «وقتی برای شیفت شب از خوابگاه به بخش پزشکی می‌روم، احساس وحشت دارم.»

مکان‌های تاریک و بدون روشنایی در بیمارستان‌ها، منبع نگرانی و اضطراب برای بسیاری هستند. برخی کارکنان حتی از بیرون رفتن برای غذا خوردن هم می‌ترسند و به جای آن به صورت آنلاین غذایشان را سفارش می‌دهند.

یک پزشک مستقر در شهر حیدرآباد گفت: «وقتی در شیفت شب کار می‌کنیم، مجبوریم از یک ساختمان بخش به ساختمان دیگر برویم. در آن ساختمان‌ها و راه‌های آنها، هیچ نگهبانی یا امنیتی وجود ندارد.»

برخی کارکنان به بی‌بی‌سی می‌گویند که نگران عدم وجود چراغ‌های خیابانی کافی هستند. به عنوان مثال، در مسیرهای بین بیمارستان‌ها و اقامتگاه‌هایشان از این چراغ‌ها خبری نیست.

یک دانشجوی سال اول دکترا در یک بیمارستان دولتی در دهلی می‌گوید: «در برخی از قسمت‌های بیمارستان هیچ نوری وجود ندارد. بسیاری از همراهان بیماران در محوطه بیمارستان روی زمین می‌خوابند.»

اما مقامات اصرار دارند که تمام تلاش خود را برای تامین امنیت انجام می‌دهند.

رئیس یکی از بیمارستان‌های آموزشی به ما گفت که تعداد دوربین‌های مداربسته در محوطه بیمارستان افزایش یافته است و یک فرد مشخص، به صورت ۲۴ ساعته برای رسیدگی به هرگونه نگرانی در دسترس است.

یکی دیگر از مقامات ارشد بیمارستان گفت که این بیمارستان تدابیر امنیتی کافی و دوربین‌های مداربسته دارد و اگر پزشکان نگرانی‌ خاصی داشته باشند، به آنها رسیدگی خواهد شد.

فقدان مکان برای استراحت

چندین پزشک زن می‌گویند که پیدا کردن مکانی برای استراحت در طول شیفت شب یک چالش بزرگ است.

یک پزشک در حیدرآباد به بی‌بی‌سی می‌گوید که هیچ اتاق استراحت جداگانه‌ای برای پزشکان زن و مرد وجود ندارد.

او می‌گوید: «تخت‌های پزشکان زن و مرد در کنار هم هستند. من با این موضوع راحت نیستم و احساس امنیت نمی‌کنم. به همین دلیل، شب‌ها به خوابگاه عمومی در نزدیک بیمارستان می‌روم.»

او می‌گوید: «یک بار در حالی که صبح زود با دوچرخه‌ام به خوابگاه می‌رفتم، چند پسر مرا دنبال کردند. تجربه بسیار وحشتناکی بود.»

برخی کارکنان همچنین در مصاحبه با بی‌بی‌سی از توالت‌های کثیف و نبود اطلاعات کافی درباره کمیته‌های پیشگیری از آزار جنسی شکایت کردند.

در هند بر اساس «قانون پیشگیری از آزار جنسی در محل کار»، هر سازمانی موظف است که سیاست‌هایش را برای پیشگیری از آزار جنسی، به روشنی تعریف کند. همچنین بر اساس این قانون، همه شرکت‌ها باید سیستم‌های پیشگیری، رویه‌ها و قوانین خدماتی برای کارکنان خود داشته باشند.

و با این حال، بر اساس تحلیلی از مرکز داده‌های اقتصادی و تحلیل (سدا CEDA) در دانشگاه آشوکای هند، «مطالعات تحقیقی، اخبار و گزارش‌های بسیاری وجود دارند که می‌گویند شیوه اجرای قانون پیشگیری از آزار جنسی در محل کار، ضعیف است.»

این تحلیل یادآور شده است: «اکثر موارد گزارش شده توسط یک مجموعه کوچک از شرکت‌ها، نگرانی‌ها درباره امکان آگاهی ضعیف و رعایت ضعیف در سطح وسیع‌تر را مطرح می‌کند.»

تهدید از سوی بستگان بیماران

خشونت کلامی و جسمی از سوی بستگان بیماران نیز یک مسئله جدی در هند بوده است.

یکی از پرستاران می‌گوید: «ما اغلب با همراهان مست بیماران در شب سر و کار داریم.»

یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ درباره خشونت علیه کارکنان بخش خدمات بهداشتی و درمانی نشان داد که حوادث خشونت‌آمیز در بیمارستان‌های دولتی بیشتر از بیمارستان‌های خصوصی رخ می‌دهد.

در این گزارش شایع‌ترین دلیل این وضعیت «فقدان اخلاق و سواد در میان بیماران و بستگان آنها» (۸۳.۲٪) ذکر شده است. بعد از آن، کمبود امکانات مناسب و عدم اعتماد به کارکنان بهداشتی به عنوان دیگر دلایل این اتفاق بر شمرده شده است.

یک پرستار در بمبئی می‌گوید: «وقتی بستگان بیماران برای ملاقات می‌آیند، گاهی اوقات از ادبیاتی توهین‌آمیز استفاده می‌کنند. گاهی اوقات هم مست هستند.»

یک پرستار دیگر در شهر به یاد می‌آورد که زمانی بستگان یک بیمار که فوت کرده بود بسیارعصبانی شدند و از خود رفتارهای خصمانه نشان دادند. در نتیجه کارکنان بیمارستان ناچار شدند با امید کاستن از تنش، درهای این مرکز درمانی را ببندند.

یک پزشک در موهالی به یاد می‌آورد که چگونه اعضای خانواده یک بیمار در نزدیکی پاتیالا در اوایل این ماه به یک پزشک کودکان حمله کردند.

کارکنان بخش بهداشت و درمان همچنان خواستار ایمنی و امنیت بهتر در محل کار خود برای مقابله با این مشکل هستند.

در یکی از بیمارستان‌های دهلی، دستگاه‌های فلزیاب در ورودی نصب شده‌اند، اما یک پزشک ارشد به بی‌بی‌سی گفت: «این دستگاه‌ها کار نمی‌کنند» و «هر کسی می‌تواند به راحتی وارد شود.»

در حالی که در اکثر بیمارستان‌ها برای تامین امنیت، سخت‌گیری قابل توجهی می‌شود، اما در برخی مراکز درمانی از این تدابیر جدی و شدید خبری نیست. برخی کارکنان به بی‌بی‌سی گفتند که به طور معمول، مسئولان تدابیر امنیتی در شب اهمال‌کار هستند و این امر باعث می‌شود که کارکنان زن در بخش‌های خدمات درمانی احساس آسیب‌پذیری کنند.

یکی از سخنگویان بیمارستان گفت که این مرکز دارای نگهبانان امنیتی است و دوربین‌های مداربسته به طور مرتب بررسی می‌شوند.

آنها گفتند: «ما یک سیستم امنیتی مناسب در محوطه بیمارستان و داخل خوابگاه‌ها و بخش‌ها داریم.»