کودکانی که برای امنیت افغانستان 'تهدید هستند'

وزارت عدلیه/دادگستری افغانستان می‌گوید که در مراکز اصلاح و تربیت کودکان در این کشور بیش از ۲۰۰ کودکی نگهداری می‌شوند که "تهدید جدی امنیتی" پنداشته می‌شوند.

مقام‌های دولتی می‌گویند شماری از این کودکان تا حدی پایبند به "افکار تندروانه" ‌هستند که آموزش‌های این مراکز هم نتوانسته تاثیری بر تغییر افکار آنها داشته باشد.

گفته می‌شود در صفوف مخالفان مسلح در افغانستان افزون بر افراد بالغ، کودکان نیز شامل هستند. مثال تازه آن حمله ۳۱ اکتبر سال روان در ساحه سبز کابل، وزیر اکبرخان است که پلیس کابل گفت عامل آن یک کودک ۱۳ ساله بود. این حمله دست کم ۵ کشته و ۲۲ زخمی به جا گذاشت.

محمد نجیب امان، رئیس ریاست مبارزه با تروریسم وزارت داخله/کشور می‌گوید که در این اواخر استفاده از کودکان در حملات تروریستی "بیشتر شده است".

او افزود: "ما شاهد قضایا و حادثه‌های زیاد تروریستی بودیم که کودکان و به خصوص نوجوانان به نحوی در این اعمال دست داشتند."

عمران (نام مستعار) ۱۶ ساله، ماه‌ها است که در مرکز اصلاح و تربیت کودکان تحت آموزش قرار دارد اما هیچ تغییری در افکار او دیده نمی‌شود.

او جنگ کنونی افغانستان را "جهاد" می‌نامد.

عمران می‌گوید: "من هراس دارم که کفار وطن ما را اشغال کرده. بنابراین جهاد در این کشور فرض عین است."

این پسر ۱۶ ساله به اتهام ارتباط با طالبان دستگیر شده است.

افکار تروریستی در زندان

همیشه نگرانی‌هایی وجود داشته که در زندان‌ها و مراکز اصلاح کودکان افکار تندروانه نفوذ دارد.

در این مرکز با کودک دیگر زندانی، هم‌صحبت شدم. او می‌پذیرد که انگیزه ایستادگی در برابر دولت افغانستان در همین مرکز برایش ایجاد شد.

می‌گوید: "من می‌خواهم در افغانستان یک نظام اسلامی به وجود بیاید. حالا دولت آمریکا کشور ما را اشغال کرده و باید در برابرش ایستادگی کنیم. اگر برایم فرصت مهیا شود به جهاد می‌روم."

به گفته خودش، قبلا به این موضوع فکر نمی‌کرده اما در زندان انگیزه پیدا کرده است.

سوال این است که چرا در چنین مراکزی که برای مقابله با تندروی ایجاد شده‌اند، تندروی رشد می‌کند؟

احمد عظیم نوری یکی از مسئولان مرکز اصلاح و تربیت کودکان در کابل می‌گوید عدم دقت در دستگیری اطفال یکی از عواملی است که سبب می‌شود کودکان بی‌گناه بعد از زندانی شدن به فکر مقابله با دولت بیفتند.

او می‌گوید: "به طور مثال، کودکی را داشتیم که به اتهام ارتباط با گروه داعش به اینجا آورده شده بود. بعد از یک ونیم سال، محکمه (دادگاه) برایش حکم آزادی داد و این اتهامش رد شد. آنهایی که اینجا آورده می‌شوند طبیعی است که عقده‌ای می‌شوند."

''''تلاش سمبولیک برای مبارزه با تندروی ''''

شمس الحق ضیا، روانشناس می‌گوید اقدامات حکومت افغانستان برای بازآموزی کودکانی که به تندروی کشیده شده‌اند، کاملا سطحی است و به همین دلیل حکومت نتوانسته تغییری در افکار این کودکان ایجاد کند.

می‌گوید: "در آن طرف جنگ برای تشویق و آوردن کودکان به میدان جنگ فعالیت‌های بسیار منظم و سنجیده و هدفمند جریان دارد. اما در مقابل آن، دولت افغانستان کارهای بسیار سطحی و غیر واقع بینانه انجام می‌دهد."

به گفته او، مخالفین مسلح برای دخیل ساختن کودکان از لحاظ ذهنی و فکری آنها را آموزش می‌دهد و گام بعدی فرستادن آنها به میدان نبرد است ولی دولت افغانستان به جای آموزش‌های فکری به این کودکان، عکس العمل نشان می‌دهد.

به باور آقای ضیا، مخالفان مسلح می‌فهمند که با یک کودک ۱۰ ساله از کدام تاکتیک‌ها استفاده کنند تا او را ذهنا آماده جنگ بسازند.

او برای مبارزه اساسی با تندروی، به مبارزه با افکار تندروانه تاکید می‌کند به گونه‌ای که به کودکان آموزش داده شود و فهمانده شود که تندروی آینده آنها را نابود خواهد کرد.