“ลาบราดอร์” ไม่ได้อยากเป็นหมาอ้วนจอมตะกละ แต่เป็นเพราะการกลายพันธุ์ในยีน

การกลายพันธุ์ทำให้สุนัขพันธุ์ลาบราดอร์ (Labrador) และแฟลทโคท รีทรีฟเวอร์ (Flat-Coated Retriever) บางตัว หิวกระหายอยู่ตลอดเวลา แต่กลับเผาผลาญแคลอรีได้ต่ำ

นักวิทยาศาสตร์อธิบายว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับสุนัข 2 สายพันธุ์นี้ เป็น “โชคร้ายสองชั้น” ทั้งหิวตลอด แต่ก็เผาผลาญสิ่งที่มันกินเข้าไปได้ต่ำ ทำให้เจ้าของสุนัขสองสายพันธุ์นี้ต้องใส่ใจพวกมันเป็นพิเศษ หากต้องการให้สัตว์เลี้ยงแสนรักหุ่นดี

ลาบราดอร์ รีทรีฟเวอร์ พบการกลายพันธุ์ดังกล่าวในอัตรา 1 ใน 4 ส่วนแฟลทโคท รีทรีฟเวอร์ พบในอัตรา 2 ใน 3 เลยทีเดียว

“การค้นพบนี้ทำให้เราเห็นถึงพลังของยีนที่ส่งผลต่อความรู้สึกที่เรามีต่ออาหาร” นักวิทยาศาสตร์ ผู้นำการวิจัยครั้งนี้ กล่าว

ดร.เอเลียนอร์ รัฟฟัน จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ อธิบายว่า สุนัขก็เหมือนกับมนุษย์ พวกมันมียีนที่ส่งอิทธิพลต่อความสนใจในอาหาร และอัตราการเผาผลาญ

“หากพันธุกรรมทำให้เราหิว หรืออยากกินตลอดเวลา มันก็ยิ่งยากที่จะรักษาหุ่น” เธอบอกบีบีซี

การศึกษานี้เป็นการต่อยอดจากงานวิจัยเกี่ยวกับการกลายพันธุ์ของยีนที่รู้จักในชื่อ POMC

ยีน POMC หรือชื่อเต็มว่า โพรโอพิโอเมลาโนคอร์ติน ควบคุมระบบการตอบสนองต่อความเครียด และมันมีอิทธิพลต่อทั้งสุนัขและมนุษย์คล้าย ๆ กัน

ไม่เพียงสุนัขที่พบการกลายพันธุ์ในยีนนี้จะมีความหิวโหยมากขึ้นเท่านั้น แต่พวกมันยังเผาผลาญพลังงานเวลาพักผ่อนน้อยกว่าสุนัขตัวอื่น ๆ ราว 25% อีกด้วย นั่นหมายความว่า ที่จริงแล้วพวกมันไม่จำเป็นต้องกินอาหารมากเท่าสุนัขทั่วไป

“สุนัขที่พบการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมเช่นนี้ เรียกว่า ซวยสองชั้น ไม่เพียงมันจะอยากกินมากขึ้น แต่ยังต้องการแคลอรีน้อยลง เพราะพวกมันเผาผลาญได้ไม่เร็วพอ” ดร.รัฟฟัน กล่าว

นักวิทยาศาสตร์นำสุนัขลาบราดอร์ 80 ตัว มาร่วมในการศึกษานี้ โดยทำการทดสอบพวกมันหลายอย่าง รวมถึงการทดสอบ “ไส้กรอกในกล่อง” เพื่อหลอกล่อสุนัขให้อยากกินด้วยการเห็นและได้กลิ่นอาหารที่ถูกซ่อนอยู่

ผลปรากฏว่า สุนัขที่มีการกลายพันธุ์ในยีน POMC จะพยายามคุ้ยเขี่ยเพื่อให้ได้ทานไส้กรอก มากกว่าสุนัขที่ไม่มีการกลายพันธุ์ในยีนดังกล่าว บ่งชี้ว่า พวกมันหิวโหยมากกว่า

จากนั้น ทีมวิจัยได้ให้สุนัขได้นอนพักผ่อนในห้องพิเศษเพื่อตรวจสอบปริมาณก๊าซที่พวกมันหายใจออกมา และพบว่าสุนัขที่มีการกลายพันธุ์ในยีน POMC เผาผลาญแคลอรีน้อยกว่าสุนัขอื่น ๆ 25%

แคทรีน เทย์เลอร์ เป็นเจ้าของลาบราดอร์อ้วนชื่อ ลีโอ ซึ่งมันเข้าร่วมการศึกษานี้ด้วย

เธอเล่าว่า เจ้าลีโอจะสวาปามทุกอย่าง ทั้งสลัดที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร ถั่วแขกในชั้นวางผัก และเคยขุดแครอทขึ้นมากินด้วย

“ให้อาหารมันไป แต่มันก็ยังหิวอยู่” เธอกล่าว พร้อมเสริมว่า ต้องพยายามรักษาหุ่นของเจ้าลีโอ ซึ่งรวมถึงการใช้ชามอาหารพิเศษที่เรียกว่า ชามป้อนช้า (slow feeder bowl) เพื่อให้มันกินช้าลง

ข้อมูลเชิงสถิติพบว่า สุนัข 2 ใน 3 (34-59%) ในประเทศร่ำรวย ล้วนมีน้ำหนักเกิน

สุนัขสายพันธุ์ลาบราดอร์ มีอัตราเป็นโรคอ้วนสูงที่สุด และยังพบว่า พวกมันคลั่งอาหารมากกว่าสุนัขสายพันธุ์อื่น ๆ

แต่ความหิวกระหายตลอดเวลาของสุนัขสายพันธุ์นี้ก็ช่วยให้มันเป็นสัตว์เลี้ยงที่ฝึกสอนได้ง่าย จนมนุษย์หลงไหลมันโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่การกลายพันธุ์ในยีน ทำให้มันหิวกระหายตลอดเวลา และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้กินขนม

งานวิจัยนี้ ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์ Science Advances โดยได้รับงบสนับสนุนวิจัยจาก กองทุน Wellcome Trust และกองทุน Dogs Trust