زمان کاپ ۲۶ و گفتگوها برای رسیدن به توافق تمدید شد

در حالی که گفتگوها برای رسیدن به توافقی معنی دار در کنفرانس کاپ ۲۶ در گلاسگو ادامه دارد، زمان تعیین شده برای پایان کنفرانس تمدید شده و گفتگوها دست کم تا روز شنبه ادامه خواهند داشت.

اختلاف نظر بر سر بعضی موضوعات چون زغال و سایر سوخت‌های فسیلی و همینطور نحوه کمک مالی به کشورهای فقیرتر کماکان ادامه دارد.

روز جمعه نمایندگان کشورهای جزیره‌ای کوچک که هستی‌شان با افزایش سطح آب دریاها به خطر افتاده برای حاضران توضیح دادند که چطور زمین‌هایشان به سرعت زیر آب ناپدید می‌شوند.

آلوک شرما، رییس کنفرانس از حاضران خواست برای حل مشکل همه تلاششان را بکنند.

دانشمندان می‌گویند با محدود کردن میزان گرم شدن جو زمین به ۱.۵ درجه سانتیگراد زمین را از بدترین و خطرناک‌ترین آسیب‌های تغییرات اقلیمی نجات خواهد داد. این موضوع یکی از بندهای اصلی توافق پاریس است.

برای رسیدن به این هدف کشورهای جهان باید متعهد شوند که میزان آلاینده‌های جهان تا سال ۲۰۳۰ به میزان ۴۵ درصد کاهش پیدا کند و تا سال ۲۰۵۰ به صفر برسد.

دانشمندان می‌گویند یکی از نتایج افزایش ۲ درجه‌ای دمای هوا مرگ تمام صخره‌های مرجانی است.

اوایل روز جمعه پیش‌نویس توافق این کنفرانس که نسخه رقیق‌تر شده‌ای از پیش‌نویس اولیه برای پایان استفاده از زغال و سایر سوخت‌های فسیلی بود میان شرکت کنندگان توزیع شد.

کنشگران محیط زیست از پیش نویس تازه به شدت انتقاد کردند و ناظران تاکید کردند که این اولین بار است که موضوع ذغال سنگ در یکی از اسناد سازمان ملل متحد به صراحت مطرح شده است.

متن تغییر کرده در عین حال خواستار ضرب‌الاجل سخت تری برای انتشار برنامه دولت‌ها برای کاهش گازهای گلخانه‌ای شده است.

بوریس جانسون نخست وزیر بریتانیا که از لندن برای حاضرین این کنفرانس صحبت می‌کرد گفت کشورهای ثروتمند باید پول بیشتری وسط بگذارند تا به کشورهای درحال توسعه برای فاصله گرفتن از سوخت‌های فسیلی کمک کنند.‌

سیو پنیو، وزیر امور اقلیمی کشور تووالو، که کشورش با بالا آمدن سطح آب دریاها به خطر افتاده گفت کشورش عملا در حال غرق شدن است: "برای بسیاری از ما مسئله بقا و حیات است. ما از شما درخواست می‌کنیم که گلاسگو را به یک نقطه عطف تبدیل کنید. نباید شکست بخوریم."

آقای شارما گفته است شنبه بعد‌از ظهر جلسه رسمی برای تصمیم گیری نهایی برگزار خواهد شد.

حمایت اقتصادی مرتبط با تغییرات اقلیمی، یعنی کمک مالی کشورهای ثروتمند به کشورهای فقیرتر برای مقابله با تغییرات اقلیمی، کماکان یکی از مورد اختلاف‌ترین موضوعات است.

در سال ۲۰۰۹ کشورهای در حال توسعه وعده دادند که تا سال ۲۰۲۰، سالانه ۱۰۰ میلیارد دلار را در اختیار اقتصادهای نوپا خواهند گذاشت اما به این وعده عمل نکردند.