خداحافظی برج تاندیل؛ وداع اشک‌آلود در اولین نمایش پیش چشمان مادر

خوان مارتین دل‌پوترو، یکی از محبوب‌ترین تنیس‌بازهای نسل حاضر و قهرمان پیشین اوپن آمریکا پس از دو سال و نیم مصدومیت به زمین تنیس برگشت و به دنبال شکست از دوست قدیمی‌اش از هواداران خداحافظی کرد.

این نخستین بار در دوران حرفه‌ای دل‌پوترو بود که مادرش به ورزشگاه رفت و بازی او را از نزدیک دید.

او که به دلیل قد بلندش به "برج تاندیل" (زادگاه‌اش در آرژانتین) معروف است، در دور نخست اوپن آرژانتین با نتیجه ۳-۶ و ۱-۶ در مسابقه‌ای که یک ساعت و بیست دقیقه طول کشید به هموطنش فدریکو دلبونیس باخت. تنیس‌باز آرژانتینی که به شدت از سوی تماشاگران تشویق می‌شد در پایان بازی گفت: "احتمالا دیگر همدیگر را نخواهیم دید."

مرد شماره ۳ پیشین تنیس جهان از سال ۲۰۱۹ که زانویش در مسابقات کویئنز شکست در هیچ مسابقه‌ای بازی نکرده بود و در این مدت بارها پایش را جراحی کرد.

او روز شنبه و قبل از شروع تورنمنت گفته بود که این بازی‌ها و مسابقات هفته آینده در ریودوژانیرو برزیل برای او بیشتر از این که "بازگشت" به میادین باشد، "وداع" با تنیس به شمار می‌رود.

دل‌پوترو پس از پایان مسابقه هدبندش را به تور آویخت و با تماشاگران خانگی خداحافظی کرد. او در پاسخ به این سئوال که آیا بازهم تماشاگران او را خواهند دید، گفت: "مطمئن نیستم که این اتفاق رخ دهد به این دلیل که درد پایم خیلی زیاد است. ولی من به سختی تلاش می‌کنم تا وضعیت پایم را باثبات نگه دارم و اگر موفق شوم، احتمال دارد که یک بار دیگر شانس بازی داشته باشم."

در میان تماشگران، شماری از دوستان دل‌پوترو و بازیکنان پیشین و کنونی تنیس جهان بودند و البته پاتریشیا، مادر او که برای نخستین بار بازی پسرش را می‌دید.

دل‌پوترو گفت: "لحظاتی بسیار احساسی بود و توصیف آن چه در زمین گذشت برایم سخت است. فضا دیوانه‌کننده بود و همین طور مردم. با این تماشاگران یکی از بهترین مسابقات حرفه‌ایم را پشت سر گذاشتم."

دل‌پوترو که یکی از "مخوف‌ترین فورهندهای تاریخ تنیس" را داشت از سال ۲۰۰۵ کارش را آغاز کرد و در ۲۲ مسابقه حرفه‌ای قهرمان شد. اوج کار این ورزشکار برجسته در سال ۲۰۰۹ بود که با قهرمانی در اوپن آمریکا، تنها گرنداسلم زندگی خود را برد.

هنوز مشخص نیست که او بتواند در مسابقات هفته آینده در برزیل بازی کند. او گفت: "برنامه‌ام همین بود. با تمام وجود تلاش کرده‌ام و امیدوارم امشب بتوانم پس از دو سال بدون درد زانو بخوابم."

"از فردا برای این هدف تلاش می‌کنم. حضور در این ورزش با مشکلی که من دارم بسیار دشوار است. حالا تمام زندگی پیش رویم است و من می‌خواهم بدون درد و در آرامش زندگی کنم."