کرونا؛ ویتنام چگونه شیوع بیماری را محدود کرد؟

با وجود ادامه شیوع بیماری کووید-۱۹ در سراسر دنیا، تاثیر این بیماری بر یک کشور بسیار ناچیز بوده است.

ویتنام نه تنها با چین - محل شروع همه‌گیری - مرز زمینی مشترک دارد، بلکه جمعیتش هم ۹۷ میلیون نفر است. با این حال آمار مبتلایان به این بیماری تا روز ۲۳ آوریل در ویتنام تنها ۲۶۸ نفر بود و حتی یک مورد مرگ نیز گزارش نشده است.

بسیج مردم و اعلام "جنگ به کرونا" حالا به این کشور اجازه داده است تا محدودیت‌ها را کاهش دهد و مدرسه‌ها را دوباره باز کند.

اما این کشور چطور توانست به چنین موفقیتی برسد؟ آیا می‌تواند سرمشقی برای کشورهای مشابه باشد؟

بستن مرزها

ویتنام وقتی اولین موارد ابتلا به کووید-۱۹ در اواخر ژانویه گزارش شد خیلی سریع دست به عمل زد. دولت بلافاصله مرز کشور با چین را بست و دمای بدن کلیه مسافران ورودی به فرودگاه‌های اصلی کشور را زیر نظر گرفت.

بعد از اینکه مشخص شد تقریبا همه موارد بیماری وارداتی بوده‌اند، دولت تصمیم گرفت که همه افرادی را که از خارج وارد کشور می‌شدند به مدت ۱۴روز قرنطینه کند.

دولت حتی از هتل‌ها هم به عنوان محلی برای قرنطینه افراد استفاده کرد، آن هم مجانی.

و سپس در آخر ماه مارس یک قدم دیگر نیز جلوتر رفت و ورود کلیه افراد خارجی را به کشور ممنوع کرد، از جمله ویتنامی‌تباران و اعضای خانواده‌هایشان که به ویزا احتیاج ندارند.

ردگیری تماس‌ها

همه بیماران شناخته‌شده را قرنطینه کردند و هر کسی را که با آن‌ها تماس داشته بود یافتند و تست گرفتند.

به نظر می‌رسد که ویتنام توانسته است کیت‌های تست ارزانی طراحی کند و در داخل کشور به تولید برساند.

اما ویتنام کشوری در حال توسعه است که منابع محدودی دارد، برای همین نمی‌توانست مانند آلمان و کره جنوبی به گرفتن تست در تعداد بالا روی بیاورد.

برای همین دولت تصمیم گرفت که از "روشی ارزان" استفاده کند که هدفش ردگیری موثر ویروس و قرنطینه مبتلایان بود.

بسیج اجتماعی

دولت در عین حال در سطح ملی دست به اطلاع‌رسانی زد و از پیام‌های ویدیویی خوش‌ساخت و پوسترهایی استفاده کرد که سبکشان یادآور پوسترهایی جنگ ویتنام بود.

نوین ژوان فوک، نخست‌وزیر این کشور، از مردم خواست که از "عملیات بهاره این جنگ طولانی" حمایت کنند - ارجاعی واضح به عملیات نظامی موفقی که در اوایل سال ۱۹۷۵ علیه ارتش ویتنام جنوبی انجام گرفت.

کارل تایر، استاد دانشگاه نیو ساوت ولز در استرالیا، به روزنامه فاینانشیال تایمز می‌گوید "بسیج عمومی بخشی از فرهنگ ویتنام است. این کشور حکومتی تک‌حزبی است که نیروهای نظامی و انتظامی بزرگی دارد. نحوه اداره این کشور بالا به پایین است که برای واکنش به بلایای طبیعی مناسب است."

اما این اقدامات می‌تواند سرمشق مناسبی برای کشورهای دیگر باشد؟

به گفته جیانگ نوین، دبیر بخش ویتنامی بی‌بی‌سی، درست است که این استراتژی موفق بوده است، اما اشکالاتی هم دارد.

از مردم خواسته شده بود که مراقب همسایه‌های خود باشند، و ترس از قرنطینه اجباری شاید به مخفی شدن بعضی از بیماران منجر شده باشد.

این تمهیدات همچنین اقتصاد ویتنام را نیز تحت تاثیر قرار داده است و خیلی از کسب‌وکارها تعطیل شده‌اند. خطوط هوایی ویتنام که شرکتی دولتی است صدها میلیون دلار به خاطر لغو پروازها در مسیرهای سودآوری چون ایالات متحده، اتحادیه اروپا و آسیای شرقی ضرر کرده است.

اجرای قرنطینه

مهار موفق ویروس در بعضی نقاط هزینه سنگینی به آزادی‌های مدنی تحمیل کرده است.

مدیریت محلی کارآمد و دستگاه امنیتی مداخله‌گر به ویتنام اجازه داده است که بعضی از محله‌ها را کاملا قرنطینه کند تا مانع پخش ویروس شود.

اما برخلاف کشورهای اروپایی از خانه‌نشینی عمومی استفاده نکرده است.

البته در هانوی و چند شهر بزرگ دیگر دستور خانه‌نشینی صادر شده بود، اما این دستورات حالا لغو شده است و خانه‌نشینی به چند محله و شهرک که جمعیتی در حدود ۴۵۰ هزار نفر دارند محدود می‌شود. نیروهای نظامی در این نقاط نگهبانی می‌دهند و کسی حق خروج ندارد.

به گفته جیانگ نوین "اراده سیاسی، سازمان‌دهی مناسب حکومتی و موافقت مردمی کافی بوده است تا این کشور از تاثیرات مصیبت‌بار ویروس کرونا قسر در برود."