افزایش قیمت بنزین و سهمیه بندی ناگهانی آن، با واکنشهای بسیار رو به رو شده است. تعدادی از نظرات مخاطبان بیبیسی فارسی را بخوانید:
علی: به عنوان معلم روستا استخدام پیمانی شدم و برای رفت و آمد به محل کار هفته ای ۷۰ لیتر بنزین لازم دارم. با کسر بیمه و مالیات دریافتی من یک میلیون و ششصد هزار تومان است و حالا باید نزدیک به ۹۰۰ هزار باید خرج بنزین بدهم و برایم ماهی ۷۰۰ هزار تومان میماند. آقای روحانی ما مردم مقصر آلودگی هوا و کسری بودجه نیستیم.
'یک مسافرکش': روزی ۲۰ تا ۲۵ لیتر بنزین مصرف میکنم با این کرایه پایین و افزایش قیمت بنزین مجبورم برم دزدی کنم یا مواد بفروشم. دیگه چاره ای ندارم.
اکبر از گیلان: آقایان از جیب مردم بودجه خودشان را جمع و جور میکنند. این شیوه کشورداری مربوط به هزاران سال پیش است. جوابگوی الان جهان نیست. راهی به جز کنار رفتن کل آنها وجود ندارد.
یک کاربر: بنزین را فقط برای این گران کردند که بتوانند هزینه های وحشتناک نیروهای خارجی و هزینه های صادر کردن انقلاب را بدهند.
علی از مراغه:
کدام افزایش قیمت مشکل جوانان را حل کرده است که این دومی باشد؟ کجای دنیا افزایش ۵۰ درصد قیمت سوخت داریم؟ وقتی توانایی کنترل کشور را ندارند، آیا مجبورند به قشر پایین جامعه فشار بیاروند. مثلا جوانان مجبورند ازدواج نکنند؛ الان رفیقم ۴۰ سالش هست فوق لیسانس عمران داره بیکار مجرد هم هست.
علیرضا اسماعیلی کارشناس ارشد علوم سیاسی:
دولت به بحران مالی خود اعتراف نمی کند. تصور کنید خانوادهای ورشکست می شود پدر خانواده اذعان دارد که بر فرض کلاهبرداری علیه او شده ولی مادر آن خانواده اذعان دارد که پدر بیکفایتی کرده است. حال آن ها باید چه کنند؟ این که وضعیت اسفناک اقتصادی این خانواده تقصیر کیست مهم نیست مهم این است که اگر آن ها می خواهند که به حیات اقتصادی خود ادامه دهند باید انضباط مالی و ریاضت اقتصادی رو پیشه بگیرند. این خانواده قطعا تا مدت مدیدی با بحران روبرو خواهند شد. حال بیاییم با وضعیت دولت مستقر این موضوع رو بسنجیم: فرقی نمی کند که وضعیت اقتصادی ایران در حال حاضر محصول تصمیمات اشتباه یا تحریمها یا ترکیبی از آن دو باشد. دولت در شرایط فعلی فارغ از پیدا کردن مقصر باید تصمیمات سخت بگیرد.
