پیجر یک وسیله الکترونیکی کوچک بیسیم با امکان حمل آسان و مخصوص دریافت پیامهای کوتاه متنی (عدد و حروف) است. این دستگاه علاوه بر استفاده نظامیان، کاربرد زیادی در میان کادر درمان دارد.
نسخههای پیشرفته آن قادر به ارسال پیامهای صوتی کوتاه با استفاده از امواج رادیویی هستند.
هر پیجر یک شماره تماس منحصربهفرد شبیه به شماره تلفن دارد.
پیجرها در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ توسعه یافتند و در دهه ۱۹۸۰ به محبوبیت رسیدند. طبق گزارش خبرگزاری کیودو ژاپن، تا سال ۱۹۹۶ شرکت توکبو تلهمسج ۱/۲ میلیون مشترک در این کشور داشت و تعداد مشترکان پیجر آن در سراسر کشور به ۱۰ میلیون نفر رسید. علاوه بر کارگران و مشاغل حرفهای، این دستگاهها میان دانشآموزان دبیرستانی نیز محبوب بودند، که از کدهای عددی برای ارسال پیام به یکدیگر استفاده میکردند.
با این حال پس از اوج محبوبیت پیجرها، تلفنهای همراه به بازار آمدند و بهتدریج پایان دوران پیجرها را رقم زدند. در بریتانیا، خدمات بهداشت ملی تا همین اواخر همچنان از ۱۳۰ هزار پیجر استفاده میکرد، عمدتاً به دلیل دریافت سیگنالهای قوی و پایدار در بیمارستانها؛ اما برنامهریزی شده بود که این دستگاهها تا سال ۲۰۲۱ به تدریج کنار گذاشته شوند.
پیجرها اگرچه در عصر دیجیتال جای خود را به فناوریهای پیشرفتهتر مانند تلفنهای همراه هوشمند دادند، اما همچنان در برخی از سازمانهای خدمات اضطراری و پرسنل ایمنی عمومی مورد استفاده هستند. به ویژه پیجرهای مدرن ماهوارهای که در شرایط بحرانی مانند بلایای طبیعی کاربرد رایجی دارند.