«از این به بعد این زندگی روزانه ما خواهد بود.»
این پیامی است که یکی از همسایههای من دیشب در یک گروه واتساپ پس از آنکه صدای اولین انفجار مهیب را شنیدیم، منتشر کرد.
تمام محله تا اوایل صبح بیدار بود. ضاحیه، بخشی از جنوب بیروت که شبانه هدف حملات هوایی اسرائیل قرار گرفت، نزدیک نیست اما دور هم نیست.
ما میتوانیم بخشی از آن را از پنجرهها و بالکنهایمان ببینیم. هر انفجاری در آنجا با شدت شنیده میشود.
دیشب صدای هفت انفجار شدید شنیدیم که ساختمانهایمان را لرزاند.
همسایه دیگری در گروه مینویسد: «دیگر نمیتوانم تحمل کنم.» پس از چند انفجار بزرگ، میتوانستیم دود غلیظ و آتشی که از ضاحیه بیرون آمده بود، ببینیم.
محله من امن تلقی میشود و در جنگهای گذشته بین حزبالله و اسرائیل هدف قرار نگرفته است، اما با وجود این، بسیاری از مردم اینجا احساس امنیت نمیکنند.
ساختمانهای محله - از جمله ساختمانی که من در آن زندگی میکنم - در جریان انفجار بندر بیروت چهار سال پیش که منجر به کشته شدن بیش از ۲۰۰ نفر و زخمی شدن بیش از ۷۰۰۰ نفر شد، به شدت آسیب دید.
هر انفجاری که میشنویم، برای بسیاری در اینجا یادآور ضربه روحی است که هنوز تازه است.
به دلیل بحران مالی که لبنان از سال ۲۰۱۹ با آن دست و پنجه نرم میکند، مدت زیادی طول کشید تا بسیاری در اینجا خانههای آسیب دیده خود را تعمیر کنند.
یکی دیگر از ساکنان در این گروه مینویسد: «ما نمیتوانیم دوباره از صفر شروع کنیم. گاهی اوقات احساس میکنم اگر بمیریم بهتر است. ما چیزهای زیادی را پشت سر گذاشتهایم. بس است.»
امروز صبح بعد از باران، ضاحیه از اینجا آرام به نظر میرسد. فقط یک دود کوچک هنوز بیرون میآید. بوی عجیبی در هوا پیچیده است.
گروه واتساپ ما مملو از اخبار در مورد شروع تهاجم زمینی است. یکی از همسایهها مینویسد: «ما رسما وارد یک ناشناخته شدهایم.»