در غزه، واکنشها به تشدید تنشهای اخیر بین ایران و اسرائیل ترکیبی پیچیده است از احساسات گرفته تا حس حقانیت در مواجهه با ویرانی در داخل اسرائیل یا نگرانی عمیق از اینکه این بحران میتواند رنج طولانی مدت خودشان را تحت الشعاع قرار دهد.
بعضی از فلسطینیها میگویند که پس از حملات موشکی ایران، از تماشای فروریختن ساختمانهای اسرائیلی و گرفتار شدن غیرنظامیان در زیر آوار، احساس رضایت شدیدی میکنند.
با این حال، این احساس با ترس از انحراف توجه جهان از غزه آمیخته است، جایی که در حدود ۲۰ ماه گذشته تحت محاصره و بروز فاجعه انسانی بوده است.
حسن عمر طلبه، که برادر، همسر و سه فرزندش را در حملات هوایی اسرائیل از دست داده است، از آنچه که او حمایت نمادین ایران از غزه میداند، ابراز ناامیدی کرده است.
او میگوید: «ایران هرگز مدرسه، بیمارستان یا حتی یک کامیون کمک به غزه نفرستاده است. آنها هرگز یک فرد زخمی را درمان نکردهاند. تنها کاری که آنها انجام دادند ارسال موشک و حمایت از حماس بود که ما را به لبه پرتگاه کشاند.»
با این حال، او اضافه میکند: «من از هر کسی که اسرائیل را هدف قرار دهد حمایت میکنم. بگذارید غیرنظامیان اسرائیلی فقط برای یک شب آنچه را که ما در غزه طی ۲۰ ماه متوالی تحمل کردهایم، تجربه کنند.»
علاء صالح، پدر پنج فرزند، ناامیدی مشابهی را ابراز میکند؛ «جنگ اینجا متوقف نشده است. مرگ، گرسنگی و آوارگی بخشی از زندگی روزمره ماست، اما اکنون توجه جهان به اتفاقات ایران است. حتی رسانهها نیز پوشش جنگ غزه را متوقف کردهاند.»
او اضافه میکند: «ما هزینه واقعی جنگهایی آگاهی داریم که دهههاست در آنها بیپایان زندگی میکنیم. احساسات من متناقض است. ایران به حماس سلاح داد که تراژدی ما را بدتر کرد. اما من بین رژیم ایران و مردم مظلوم ایران که درست مثل ما قربانی حاکمان خود هستند، تمایز قائل میشوم.»