به مناسبت روز جهانی آموزش که از سوی یونسکو به زنان و دختران افغان اختصاص داده شده است، در این صفحه به ابعاد مختلف زندگی و وضعیت زنان در افغانستان پرداخته شده است. زنان از سرتاسر افغانستان از زندگی روزمره خود تحت حکومت طالبان برای ما میگویند.
منبع تصویر، Shukria Hujjat
شکریه حجت، مربی کاراته، با ما در تماس بوده است. او یک کمربند سیاه در کاراته دارد و تعداد زیادی مدال به نام خود دارد. اما این روزهای او با گذشته کاملاً متفاوت به نظر میرسد. او یادداشتهایی از خود را برای ما فرستاده است:
منبع تصویر، Shabnam Art
ما پیامهایی هم از یک هنرمند ۲۳ ساله در کابل دریافت کردهایم که به زنان و دختران نحوه نقاشی و طراحی را آموزش میداد. اما پس از سقوط کشور به دست طالبان به او هشدار داده شد که نقاشی را متوقف کند و تمام آثار هنری خود را نابود کند.
اما او با وجود تهدید، به نقاشی کردن ادامه میدهد. او میگوید که میخواهد با آثار هنری خود صدایی به زنان و دختران افغان ببخشد.
منبع تصویر، Shabnam Art
سرپرست اداره مبارزه با حوادث طبیعی حکومت طالبان به ما گفته است که اکنون راههای بسیاری از مناطق افغانستان به دلیل برف کاملاً قطع شده است. هلیکوپترهای نظامی برای نجات اعزام شدهاند، اما نتوانستهاند در مناطق بسیار کوهستانی فرود بیایند.
به گفته این اداره، دستکم ۱۲۴ نفر در دمای یخبندان جان خود را از دست دادهاند. حدود هفتاد هزار دام (مواشی) نیز تلف شدهاند.
محمد عباس آخوند، سرپرست این اداره میگوید که پیشبینیها برای ده روز آینده حاکی از افزایش دما است. اما او همچنان نگران افزایش تلفات افغانها و دامهایشان است.
اینجا در افغانستان زمستانها همیشه سخت است، اما این بدترین سردی در یک دهه اخیر است.
همچنین عملیات امدادرسانی امسال به دلیل فرمان حکومت طالبان که زنان افغان را از کار در سازمانهای امداد منع میکند، با مشکل مواجه شده است.
اما ملا عباس آخوند موضع قاطع دارد. او تاکید کرد که این فرمان لغو نمیشود و افزود که جامعه جهانی باید فرهنگ اسلامی افغانستان را بپذیرد.
در همین حال، مقامات امداد، از جمله سازمان ملل متحد، در حال تلاش برای یافتن راههایی برای دور زدن این ممنوعیت هستند.
خبر مرتبط:
این افسر پلیس روزی را به یاد میآورد که طالبان قدرت را به دست گرفتند و میگوید این روزی است که هرگز آن را فراموش نخواهد کرد.
منبع تصویر، Supplied
اکنون میخواهیم روایت یک افسر پلیس سابق را که دانشجو نیز است، بخوانیم. این زن از زمانی که طالبان قدرت را به دست گرفته، قادر به انجام کار خود نبوده است.
پس از بازگشت طالبان به قدرت، به اکثر زنان گفته شد که سر کار نروند. این زن که ۲۳ سال دارد و میخواهد هویتش فاش نشود، قبل از بازگشت طالبان، او هر روز ساعت ۰۵:۳۰ صبح از خواب بیدار میشد، ورزش میکرد و سپس ۳۰ تا ۴۰ دقیقه برای رفتن به محل کار آمادگی میگرفت.
او ساعت ۰۸:۰۰ به دفترش میرسید، یونیفرمش را میپوشید و شروع به کار میکرد، اما با قدرت گرفتن طالبان، این دیگر امکانپذیر نیست.
در حالی که ما اطلاعاتی از زندگی روزمره زنان در افغانستان به شما ارائه میدهیم، روایت سازمانهایی را نیز با شما در میان میگذاریم که مشغول کمکرسانی در این کشوری که با شرایط یخبندان و قحطی مواجه است، هستند.
آنها می گویند که پس از اعمال ممنوعیت جدید طالبان بر امدادگران زن، نمیتوانند کار خود را انجام دهند.
مارتین گریفیتس، رئیس بخش امدادرسانی سازمان ملل، میگوید که «کمکهای بشردوستانه بدون زنان امکانپذیر نیست».
نیل ترنر، مدیر افغانستان در شورای پناهندگان نروژ/ناروی نیز در گفتگو با برنامه «نیوزدی» بیبیسی از کابل میگوید: «به دلیل ممنوعیت همکاری همکاران زن با ما، مجبور به توقف عملیات خود شدهایم.»
«وضعیت بسیار دشوار است، زیرا ما بدون همکاران زن خود کار نخواهیم کرد... دهها هزار نفر نمیتوانند از ما کمکهای مورد نیاز خود را دریافت کنند.»
این مطلب شامل محتوایی از X است. قبل از بارگیری این محتوا از شما اجازه می گیریم، زیرا ممکن است این سایت ها از کوکی ها و یا سایر انواع فن آوری استفاده کنند. می توانید سیاست X را درباره کوکی ها و سیاست مربوط به حفظ حریم خصوصی را پیش از موافقت بخوانید. برای دیدن این محتوا روی "موافقت و ادامه"کلیک کنید.
پایان پست X
به گفته فعالان، زنان در افغانستان در حال حذف شدن از زندگی عمومی هستند.
محبوبه سراج، یک فعال حقوق بشر و مدیر اجرایی «مرکز توسعه مهارتهای زنان افغان» در نشست شورای امنیت سازمان ملل در ماه دسامبر ۲۰۲۲ نیز همین موضوع را بیان کرد.
او گفت: «زنان به معنای واقعی کلمه از زندگی عمومی حذف می شوند، تا حد بریده شدن سر مانکنهای زن در ویترین مغازهها.»
مارتین گریفیتس، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور بشردوستانه نیز در همان نشست مروری بر وضعیت وخیم انسانی افغانستان ارائه کرد.
او گفت:
اکنون از عمره طه، معلم یک مدرسه مذهبی میشنویم. او همچنین دانشجوی سال اول دانشکده پزشکی است. برخلاف بسیاری از زنانی که از آنها شنیدهایم، او میگوید که تحت حکومت طالبان احساس آزادی بیشتری میکند.
منبع تصویر، Omaro-Taha
منبع تصویر، Supplied
اکنون میخواهیم از یک خیاط و طراح لباس در افغانستان بخوانیم که به خاطر طراحیهای سنتی و رنگارنگش معروف بود. این زن که سی و چند سال سن دارد، تنها فرد دارای درآمد در خانوادهاش بود و قبل از اینکه طالبان به او بگویند تجارتش را ببندد، شوهر و فرزندانش را حمایت مالی میکرد.
داستان او چنین است:
منبع تصویر، BBC/Nava Jamshidi
طالبان از زمانی که کنترل تمام افغانستان را در آگوست ۲۰۲۱ بازپس گرفتند، به طور پیوسته حقوق زنان را محدود کردند. علیرغم اینکه وعده داده بودند که حکومت آنها نرمتر از دوره اول حاکمیت آنها خواهد بود.
خلاصه کارهایی که در این زمینه انجام دادند:
سپتامبر ۲۰۲۱: طالبان یک دولت موقت جدید را اعلام کردند که اعضای آن همه مرد هستند. سپس اعلام کردند که دختران دیگر به مکاتب/مدارس متوسطه نروند. به کارمندان زن دولت کابل گفته شد که در خانه بمانند، مگر اینکه شغل آنها را یک مرد نتواند انجام دهد.
نوامبر ۲۰۲۱: حکومت طالبان زنان را از حضور در نمایشهای تلویزیونی در افغانستان منع کرد
دسامبر ۲۰۲۱: آنها سفرهای جادهای انفرادی طولانی را برای زنان ممنوع کردند. به این معنی که زنان نمیتوانند به تنهایی و مستقل بیرون بروند و در صورت سفر طولانیتر از یک مسافت معین، باید با یکی از بستگان مرد نزدیک خود همراه شوند.
مارچ/مارس ۲۰۲۲: فقط چند ساعت پس از بازگشایی مکاتب، در آخرین لحظه از تصمیم حضور دوباره دختران در دبیرستانها عقبگرد کردند و ممنوعیت باپرجا ماند.
مه/می ۲۰۲۲: به زنان و دختران دستور دادند که حجاب داشته باشند و صورت خود را بپوشانند. در اواخر همین ماه، مجریان زن در تلویزیون از جمله کسانی بود که مورد هدف این اقدام قرار گرفتند که اعتراض برخی از آنها را برانگیخت.
اکتبر ۲۰۲۲: طالبان زنان را از تحصیل در بسیاری از رشتهها دانشگاهی منع کردند.
نوامبر ۲۰۲۲: آنها زنان را از ورود به پارکهای تفریحی کابل منع کردند.
دسامبر ۲۰۲۲: طالبان دانشجویان دختر را از دانشگاهها و زنان را از کار با سازمانهای غیردولتی منع کردند.
منبع تصویر، Supplied
نقلقولهای یک روانشناس و معلم یک مکتب/مدرسه مخفی که برای محافظت از او هویتش را ذکر نمیکنیم.
منبع تصویر، Supplied
نقلقولهای یک روانشناس و معلم یک مکتب/مدرسه مخفی که برای محافظت از او هویتش را ذکر نمیکنیم.
منبع تصویر، Getty Images
بیایید اکنون از یک روانشناس بشنویم؛ او همچنین معلم یک مکتب/مدرسه مخفی دخترانه است که در پاسخ و سرپیچی از فرامین محدودکننده طالبان ایجاد شده است.
او دو روز در هفته کلاسهایی را با ۷۰ دانشآموز که میخواهند درس بخوانند، تدریس میکند. کوچکترین شاگرد این کلاسها ۱۰ سال و بزرگترین شاگرد ۲۰ سال سن دارد.
او همچنین جلسات روان-درمانی خصوصی را با آنها و خانوادههایشان برگزار میکند.
طالبان اکثر مکاتب متوسطه را به روی دختران بسته و دانشجویان دختر را از ورود به دانشگاهها منع کرده است.
این معلم مخفی برای ما پیامهای صوتی به زبان انگلیسی فرستاد و شرح داد که وقتی آمادگی میگیرد تا برای زنان جوان در مورد تابآوری آموزش دهد، روزش چگونه آغاز میشود.
با ما همراه باشید تا داستان او را برای شما بیاوریم.
برخی از زنانی که با آنها صحبت کردهایم، ترجیح دادهاند ناشناس باقی بمانند. آنها دارای سوابق بسیار متنوعی هستند که روایتهای زندگی روزمره خود را برای ما ارسال کردهاند.
این زنان عبارتند از:
از جمله زنانی که امروز از آنها خواهیم شنید:
منبع تصویر، Shaista Safi
منبع تصویر، Shukria Hujjat
منبع تصویر، BBC/Nava Jamshidi
هفده ماه از بازگشت طالبان به قدرت بر افغانستان میگذرد و این کشور هنوز با چالشهای بزرگی مواجه است. نیمی از جمعیت با گرسنگی حاد و همچنین دمای زیر صفر زمستان، کمبود شدید برق و اقتصاد در حال فروپاشی مواجه هستند.
زندگی تقریباً برای همه سخت است، اما زنان در این کشور آزادی خود برای کار، تحصیل و بسیاری از فعالیتهای اجتماعی را تحت قوانین تحمیل شده توسط طالبان از دست دادهاند.
بیبیسی با زنان در بخشهای مختلف افغانستان صحبت کرده و از آنها پرسیده که این محدودیتها چه معنایی برای آنها دارد و در مورد آن چه احساسی دارند.
یک زن به بیبیسی گفت: «همه چیز در برنامههای روزانه و نحوه زندگی ما تغییر کرده است».
با ما همراه باشید تا روایتهای آنها را به شما گزارش کنیم.
