حالا همه چیز
بستگی به این دارد که اسرائیل چه کار میخواهد بکند. آنها سیگنالهای زیادی از
متحدانشان دریافت میکنند، متحدانی که کمک زیادی در جریان حملات شب گذشته به
این کشور کردند.
آمریکاییها سیگنالهای
متعددی در مورد «تعهد آهنینشان» به امنیت اسرائیل فرستادهاند و به طور خلاصه
گفتهاند هوای اسرائیل را خواهند داشت. بریتانیا و اردن هم در دفاع از اسرائیل
مشارکت داشتند و خود اسرائیل هم تواناییهای دفاع هوایی پیشرفتهای دارد.
به نظرم برای
ایران، تا حدودی نومیدکننده خواهد بود که ببینند تقریبا هیچ کدام از پرتابههایش
از تور دفاعی اسرائیل عبور نکرده است. سئوالی که اکنون مطرح است: آیا اسرائیل
مقابله به مثل خواهد کرد و خاک ایران را هدف قرار خواهد داد؟ این منجر به بالا
گرفتن بیشتر درگیریها خواهد شد.
من با یکی از
دیپلماتهای ارشد غربی صحبت کردم که گفت دیشب شبی طولانی بوده، اما اکنون وظیفه آنها
کشیدن خطی زیر اتفاقات دیشب و جلوگیری از تکرار دوبارهشان است.
دیپلماتهای غربی از
اسرائیل میخواهند که به خاک ایران حمله نکند.
این نکته هم قابل
توجه است که جو بایدن خواهان واکنش دیپلماتیک شده است و از واکنش نظامی صحبتی نمیکند.
ایرانیها به شیوهای
روشن اعلام کرده بودند که کاری خواهند کرد - اسرائیلیها، آمریکاییها و
بریتانیاییها و دیگران هم آماده این واکنش بودند. بنابراین با واکنشی حساب شده از
طرف ایران روبرو بودیم و متحدان غربی اسرائیل امیدوارند که این پایان این دور از
درگیریها باشد.
برای ایران،
بازیابی نوعی توان بازدارندگی اهمیت فراوانی دارد.
کارکرد شبکه
متحدان ایران در خاورمیانه هم همین توان بازدارندگی است. اما این واقعیت که اسرائیل
روز اول آوریل به ساختمان دیپلماتیک ایران حمله کرد و تصور کرد پیامدی برایش
نخواهد داشت، نشان میدهد توان بازدارندگی ایران به حد کافی قوی نیست و اکنون
ایران برای بازیابی آن تلاش میکند.
چیزی که تغییر
نکرده این است که آمریکاییها همچنان به دنبال افزایش تنشها در خاورمیانه نیستند.
اما از یک خط قرمز برای نخستین بار عبور شده - ایرانیها مستقیم به خاک اسرائیل
حمله کردهاند.
دست راستیهای
اسرائیل از همین حالا میگویند باید به ایران واکنش نشان داده شود. برای همین مشخص
نیست که این پایان دور تازه درگیریهاست یا نه. اگر چنین نباشد، در لحظه بسیار خطیری
به سر میبریم.
