نشریه پولیتیکو در تحلیلی با عنوان «ترس از رژیم ایران میریزد» نوشته دفاع از حقوق زنان و جنبشهای فمینیستی میتوانند ابزار قدرتمندی علیه استبداد باشند و «تمسخر صاحبان قدرت» میتواند روحیه یک رژیم استبدادی را تضعیف کند و ترس از آن را در هم بشکند.
این نشریه با اشاره به کشته شدن مهسا امینی در بازداشت پلیس، نوشته «چندین هفته اعتراضات علیه حکومت آیتاللهها آشکارا با این دو مؤلفه قدرتمند همراه بوده و حالا ناظران کارکشته و دولتهای خارجی ارزیابی میکنند که آیا این حرکت عمومی به سقوط رژیم منجر میشود؟»
پولیتیکو با یادآوری اعتراضات سال ۱۳۹۸ و شعارهای آن برای کنار رفتن علی خامنهای، رهبر حکومت اسلامی، گفته است که حکومت با کشتار حدود ۱۵۰۰ نفر آن اعتراضات را سرکوب کرد «اما این بار اعتراضات علیه رژیم متفاوت و به مراتب خطرناکتر است».
پولیتیکو میگوید با وجود بازداشتهای گسترده و تهدیدها و اولتیماتوم حکومت، «معترضان نه منصرف شدهاند و نه تسلیم» و اگرچه فرمانده کل سپاه پاسداران روز شنبه اطمینان داد که امروز آخرین روز اغتشاشات است «اما این هشدار نتوانست اعتراضات را متوقف کند و صدها ایرانی این هفته به تجمع و تحصن ادامه دادند و شعار نترس، ما همه با هم هستیم را سر دادند».
پولیتیکو در مورد کاربرد سپاه پاسداران برای سرکوب، نوشته «برخی از ناظران گفتهاند که فرماندهان ارشد سپاه خواهان سرکوب مردم هستند، اما درجات پایینتر چندان مشتاق نیستند و احتمالا بستگان خودشان هم در اعتراضات شرکت میکنند».
این نشریه با یادآوری اینکه برخی از شدیدترین اعتراضات تاکنون در شهرهای سنتی محافظهکار قم و مشهد دیده شده، نوشته «ممکن است سپاه ارزیابی کند که خشونت علیه زنان معترض به راحتی میتواند نتیجه معکوس به بار آورد و از رژیم بیشتر مشروعیتزدایی کند».
اریکا چنوت، کارشناس مقاومت مدنی، گفته است سطح بالای مشارکت زنان در اعتراضات برای رژیمهای استبدادی بسیار مشکلساز است و مشارکت وسیع زنان در اعتراضات هم در دید جهانیان به آن مشروعیت بیشتری میدهد و هم احتمال بیشتری برای پیروزی و استقرار دموکراسی پایدار دارد.
این نشریه مینویسد ابتکار دیگر این اعتراضات استفاده از تمسخر و توهین از جمله سوزاندن حجاب و عمامهپرانی است و به نقل از کارشناسان در مورد تاثیر این روش به عنوان سلاحی علیه حکومت میافزاید «دیکتاتورها، ستمگران و کسانی که قدرت را با ارعاب و زور حفظ میکنند نمیتوانند هیچ تمسخر عمومی را تحمل کنند» و «شوخی و تحقیر به صورت ویروسی علیه آنان پخش میشود که کنترل آن تقریبا غیرممکن است».
در پایان این مقاله آمده که «حکومت دینسالاران ایران با دو مورد از بزرگترین تهدیدها علیه یک رژیم استبدادی مواجه شده، رهبری زنان و سلاح تمسخر و تحقیر، که مهار هرکدام به تنهایی برای رژیمهای سرکوبگر دشوار است و زمانی که اینها با هم ادغام شوند و از یکدیگر تغذیه کنند، خطر به طور تصاعدی بیشتر میشود».