فراز و فرود گروه 'گانز اند روزز' و تصویر مبهم کنسرت آینده

اسلش و اکسل رز دو عضو گروه گانز ان رزز (Guns N' Roses) برای اولین بار از سال ۱۹۹۳ قرار است به زودی با هم روی صحنه بروند. ولی هنوز معلوم نیست که آیا اعضای دیگر این گروه یعنی ایزی استردلین، داف مک کگن و استیون ادلر نیز در این کنسرت با آنها همکاری خواهند کرد یا نه.

گانز ان رزز دورانی ترسناک ترین گروه موسیقی راک بود- زشت، ناآرام و آشفته. ولی در عین حال یک جنبه احساسی نیز داشت که یک نمونه از آن آهنگ مشهور "کودک شیرینم" (Sweet Child O' Mine) بود.

اکسل رز تنها عضو گروه است که در تمام تغییرات اعضای آن پای ثابت گروه بوده که تاریخچه آن به موادمخدر، درگیریهای درونی و اتهام زنی های متقابل، دگرباش ستیزی و زن ستیزی آغشته است.

شکل گیری

ویلیام بروس رز دوم فوریه ۱۹۶۲ در ایالت ایندیانا متولد شد. در سنین پایین مورد آزار جنسی قرار گرفت و در مدرسه نیز منزوی بود ولی با پیوستن به گروه کر کلیسای محلی خود را تسلی می داد. در هفده سالگی به لس آنجلس رفت و نام خود را به اکسل رز تغییر داد و با ایزی استردلین، یکی از دوستان دبیرستانش، یک گروه موسیقی را پایه گذاری کرد.

این گروه بارها نام خود را تغییر داد ولی بالاخره با پیوستن اسلش، ساول هادسن نوازنده گیتار، داف مک کگن نوازنده گیتار بیس و استیو ادلر نوازنده درام، عنوان گانز ان رزز را برای خود انتخاب کرد.

آنها اولین کنسرت خود را در کلوپ مشهور موسیقی راک به نام تروبادور در هالیوود اجرا کردند. سبک موسیقی شان آمیخته ای از راک متال و پانک بود. در سال ۱۹۸۵ پس از اجرای مجموعه کنسرت هایی در شهرهای غربی آمریکا از جمله سیاتل، اولین آلبوم خود را به شکل مستقل منتشر کردند که زمینه را برای امضای اولین قرارداد آنها با شرکت تولید موسیقی گفن Geffen فراهم کرد.

موفقیت

اولین آلبوم رسمی گانز ان رزز با عنوان "اشتهای تخریب" ( Appetite For Destruction) موفقیت فراوانی کسب کرد و هنوز هم پرفروش ترین آلبوم اول هر گروه موسیقی در دنیاست. بیش از ۳۰ میلیون نسخه از این آلبوم (از جمله ۱۸ میلیون فقط در خود آمریکا) فروش رفته است. اما در آغاز کار به زحمت توانست راه خود را به بازار موسیقی بگشاید و هنگام عرضه آن در سال ۱۹۸۷ در جدول پر فروش ترین های موسیقی در ردیف ۱۸۲ قرار گرفت.

به خاطر اجرای کنسرت های متعدد، آنها فرصت تولید آلبوم جدیدی نداشتند و ساخته های قدیمی آلبوم مستقل خود را به علاوه چند قطعه آکوستیک در آلبومی با عنوان "دروغ های گانز ان رزز" منتشر کردند. آخرین ترانه این آلبوم با عنوان "یکی در میلیون" (One in a Million) به خاطر مضامین نژاد پرستانه و ضد همجنسگرایانه آن به شدت مورد انتقاد قرار گرفت.

رفتار اعضای این گروه همواره خبر ساز بود، ایزی استردلین در کابین هواپیما ادرار کرد یا اسلش هنگام پخش زنده جوایز موسیقی آمریکا فحاشی کرد.

پس از چند سال تاخیر و وقفه در تولید آثارجدید، گروه گانز ان رزز بالاخره در اواخر سال ۱۹۹۱ دو آلبوم "توهم ات را به کار بگیر" (Use Your Illusion) شماره یک و دو را منتشر کردند.

این آلبوم به صدر جدول پر فروش ترین ها صعود کرد ولی به نظر می رسید که این گروه در برابر زیاده روی هایی که قصد تخریب آنها را داشتند تسلیم شده و بسیاری از ترانه های آن با قطعات طولانی اجرای گیتار پر شده بود.

از هم پاشیدن

این گروه سالهای سال لذت پرستی را آیین و تقوای خود می دانست ولی نشانه های اختلاف و افول به مرور در این گروه نمایان شد. اعتیاد استیون ادلر نوازنده درام به مواد مخدر از کنترل خارج شده بود و در طول ضبط آلبوم "توهم ات را به کار بگیر" مشکلات زیادی ایجاد کرده بود. اما مهمتر از آن مشکلاتی بود که هنگام اجرای کنسرت زنده ایجاد می کرد و گاه او سررشته و ریتم آهنگ ها را فراموش می کرد.

بعدها استیون ادلر در کتاب زندگینامه اش سایر اعضای گروه را متهم کرد که بدون اینکه با او تمرین کنند یا به او اطلاع بدهند قطعات جدید را می نواختند.

اسلش نیز درخصوص این ماجرا اعتراف کرده که برای اعضای گروه در آن زمان درست نواختن ادلر مهمتر از سلامتی او بود.

در نهایت استیون ادلر از گروه اخراج شد. و نکته جالب اینکه ایزی استردلین پس از ترک اعتیاد در سال ۱۹۹۱ دیگر نتوانست رفتار سایر اعضا را تحمل کند و گروه را ترک کرد.

مجموعه کنسرت های زنده گروه برای اجرای ترانه های آلبوم "توهم ات را به کار بگیر" در سالهای ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ تحت تاثیر بی نظمی گروه به هرج و مرج و حتی گاه به خشونت کشید.

گانز ان رزز در سال ۱۹۹۳ آلبوم دیگری با عنوان The Spaghetti Incident را منتشر کرد ولی در مقایسه با نوآوری نیروانا درعرصه موسیقی راک چیز زیادی در چنته نداشت. و بالاخره تحت تاثیر اختلاف بین اکسل رز و اسلش در مورد جهت گیری آینده عملا این گروه از هم پاشید.

دوران سرگشتگی

اکسل رز با دعوت نوازنده های دیگر سعی کرد گروه را زنده نگاه دارد ولی تنها اثر قابل توجه گروه در این سالها ترانه ای در سبک متال با عنوان "وای خدای من" ( Oh My God) بود که در موسیقی متن یکی از فیلم های آرنولد شوارتزنگر در سال ۱۹۹۹ گنجانده شد.

همزمان ایزی استردلین و اسلش هر کدام با آلبوم های جداگانه ای که عرضه کردند موفقیت نسبی به دست آوردند. استیون ادلر بالاخره اعتیاد را ترک کرد و کتاب زندگینامه خود را نوشت و داف مک کگن پس از پایان تحصیلات دانشگاهی یک کارشناس امور مالی شد.

احیای مجدد

در تمام سال‌هایی که از دوران فروپاشی گروه گذشته، همیشه زمزمه ها و شایعاتی در مورد احتمال همکاری مجدد اعضای اصلی آن مطرح می شد. ولی در اظهار نظرهای علنی اکثر اعضا به خصوص اسلش و اکسل رز با تخطئه طرف مقابل هرگونه همکاری را غیرممکن می دانستند.

تا اینکه سرانجام سال گذشته اسلش در یک مصاحبه تلویزیونی گفت اختلافات آنها چندان شدید نیست و بیشتر محصول بزرگنمایی های رسانه ها است.

بالاخره حوالی کریسمس اولین بار این گروه در وبسایت خود به احتمال همکاری و اجرای برنامه مشترک اشاره کرد و چند روز بعد نیز جشنواره موسیقی کواچلا اعلام کرد که دو عضو اصلی گروه با هم روی صحنه خواهند رفت و جشنواره امسال در ماه آوریل را افتتاح خواهند کرد.

طرفداران گروه هیجان زده اند ولی باید به یاد داشت که اکسل رز با کارهای غیرقابل پیش بینی اش ممکن است در آخرین لحظات، صحنه را وارونه کند.