ماجرای کوچک‌ترین لیگ فوتبال جهان؛ گاوهای فراری و بازدید بکام از جزایر سیلی

هنگامی که آنتونی گیبنز برای مسابقه یکشنبه صبح آمد، هرگز تصور نمی‌کرد که بدل دیوید بکام شود. بازی در کوچکترین لیگ جهان تجربه‌ای است که بر خلاف تصور، کمتر قابل پیش‌بینی است.

تنها دو تیم وولپک واندررز و گریسون گانرز در لیگ فوتبال جزایر سیلی بازی می‌کنند. این دو نه تنها در هر فصل هجده بار با هم مسابقه می‌دهند، بلکه هر سال در دو رقابت جام حذفی هم بدون احتساب گل خارج از خانه و به سبک سوپر جام، با هم بازی می‌کنند.

حضور تنها دو تیم، باعث شده تا این لیگ عنوان کوچکترین لیگ دنیا را به خود اختصاص دهد. لیگی که اساساً درون باشگاهی است، زیرا هر دو تیم وابسته به یک باشگاه هستند؛ باشگاه سنت ماری واقع در جزیره‌ای به همین نام که یکی از جزایر متعدد در نزدیکی سواحل منطقه کورنوال بریتانیاست.

با این حال، این مسأله باعث نشده تا توجه جهانی و ستارگان بازدیدکننده از این لیگ کمتر شود، از جمله روزی که بکام همراه با استیون جرارد، پاتریک ویرا، دنیله دروسی و میشائیل بالاک به این جزیره آمدند.

اما سرنوشت این لیگ منحصر به فرد مبهم است و مشخص نیست باتوجه به مشکلات، همچنان ادامه خواهد داشت یا خیر.

در گذشته و پیش از دهه ۱۹۵۰، چهار تیم برای کسب افتخار و جام در این جزیره رقابت می‌کردند. اما کاهش جمعیت و افزایش سن ساکنین جزیره، باعث کاهش تعداد تیم‌ها شد و حالا فقط دو تیم واندررز و گانرز باقی مانده‌اند.

بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱، تعداد ساکنین این جزایر ۶/۸ درصد کاهش و میانگین سنی افراد باقیمانده در همان دوره از ۴۶ به ۵۰ سال افزایش یافت.

اگر شرایط آب و هوایی از اکتبر تا عید پاک اجازه دهد، این دو تیم هر یکشنبه صبح در یک زمین و با یک گروه یکسان از بازیکنان با هم مسابقه می‌دهند.

ویل لثبریج، که در این جزایر بزرگ شده و چندین سال در لیگ آن بازی کرده، می‌گوید: «شاید کمی مضحک و تکراری به نظر برسد، اما در حقیقت خیلی هم سرگرم کننده است. خیلی از ما با هم دوست هستیم و از دوران مدرسه همدیگر را می‌شناسیم، بنابراین بیشتر از یک رقابت ورزشی، جنبه اجتماعی آن برایمان مهم است.»

«بازیکنان همدیگر را به خوبی می‌شناسند و نقاط قوت و ضعف یکدیگر را می‌دانند. مثلاً پای تخصصی هر بازیکن کدام است یا کدام بازیکن دوست دارد توپ را قطع کند، بچرخد و ضربه بزند.»

«امسال کمی رقابت بالا گرفته و تعداد کارت‌های زرد بیشتری ردوبدل شده است. البته هیچ خصومت و رقابت قدیمی و یا مشت زدن و خشونت‌های مشابه آن بین ما نبوده و بعد از سوت پایان همه چیز فراموش می‌شود.»

برای تازه نگه داشتن شرایط، هیچ بازیکنی در شروع فصل تیم از پیش تعیین شده ندارد و دو کاپیتان آن سال، تیم‌ خود را مانند دانش‌آموزان به صورت یارکشی انتخاب می‌کنند تا زمانی که دیگر بازیکنی باقی نماند.

ترتیب انتخاب‌ها مخفی نگه داشته می‌شود تا بازیکنانی که در آخر انتخاب‌ شده‌اند، مشخص نشوند. زیرا لیگ این جزیره که تنها ۲۱۰۰ نفر در آن ساکن هستند، نمی‌تواند بیشتر از این ریسک ناراحتی و از دست دادن بازیکنان را بپذیرد.

این تغییر هر ساله بازیکنان به این دلیل است که اکثر بازیکنان علاقه خاصی به یکی از این دو تیم ندارند. البته لثبریج می‌گوید که برخی از بازیکنان خرافاتی هستند و معتقدند در یکی از این دو تیم عملکرد بهتری دارند.

فرایند انتخاب همچنین برای حفظ عدالت در یک رقابت ورزشی است، هر چند که همیشه هم در طول یک فصل به طور کامل اجرا نمی‌شود.

لثبریج می‌گوید: «واندررز کمی بهتر عمل می‌کند، البته این در نهایت به انتخاب کاپیتان‌ها بستگی دارد. امسال، انتظار می‌رفت که یکی از بازیکنانی که از اولین انتخاب‌های گانرز بود، تمام زمستان اینجا باشد. اما با توجه به اینکه در سوئیس شغلی پیدا کرد، از جزیره رفت.»

«این قبیل اتفاقات کاملاً ممکن است. مثلاً بازیکنان آسیب ببینند و یا تعهدات دیگری داشته باشند. البته این شامل هر دو تیم است و در نهایت باز عدالت برقرار می‌شود. مثلاً یک تیم دو یا سه بازی پیروز می‌شود، سپس دو یا سه بازیکن را از دست می‌دهد.»

«البته امسال، واندررز چهار یا پنج بازی قبل از پایان فصل، لیگ را به پایان رساند و از این نظر برتری قابل توجهی نسبت به گانرز داشت.»

زندگی در یک جزیره کوچک به این معنی است که برخی از بازیکنان به ویژه اگر پلیس یا آتش نشان باشند، در اواسط بازی به مأموریت فراخوانده شده و بازی را ترک می‌کنند. گاهی اوقات، این غیبت‌های ناگهانی می‌تواند تأثیر زیادی روی نتیجه یک مسابقه بگذارد.

گیبونز توضیح می‌دهد: «مثلاً بازیکنی مثل دیو مامفورد که کشاورز است، چند سال پیش تلفنش در بین دو نیمه زنگ خورد و به او گفتند: "بجنب که گاوهایت فرار کرده‌اند"، بنابراین او هم مجبور شد برای پیدا کردن گاوهایش بازی را رها کند.»

«ما تا آن لحظه ۰-۲ جلو بودیم و باید با ده نفر ادامه می‌دادیم. در نهایت ۳-۲ باختیم و بعداً هم معلوم شد که اشتباه شده و گاوهای فراری متعلق به او نبوده‌اند.»

حتی با وجود دو تیم، این جزیره با کمبود بازیکن روبروست و بازیکنان گاهی مجبورند به صورت قرضی در تیم مقابل بازی ‌کنند تا شرایط یکسان شود. در سال‌های اخیر، کمبود بازیکن باعث شده تا برخی از بازی‌ها به تعویق بیفتند.

حفظ تعداد بازیکنان مورد نیاز، از دیرباز یکی از دغدغه‌های لیگ فوتبال جزایر سیلی بوده است. زیرا به دلیل نبود امکان تحصیل پس از شانزده سالگی، بسیاری از جوانان که آماده بازی هستند، برای ادامه تحصیل به کورنوال می‌روند. البته برخی از افراد مانند لثبریج، زمانی که بزرگ‌تر می‌شوند به جزیره باز می‌گردند و تیم‌ها را تقویت می‌کنند.

به همین دلیل، طیف سنی بازیکنان بسیار گسترده است و تعدادی بازیکنی بالای پنجاه سال تا مدتی پیش بازی می‌کردند و حتی یکی از ساکنان سابق هنوز هم گهگاهی در هفتاد سالگی بازی می‌کند.

حتی اگر روزی فرا برسد که بازیکن به تعداد کافی نباشد، پایان فوتبال در جزایر سیلی نخواهد بود. مسابقه بین پیشکسوتان و تیم‌های زیر سی سال، یک سنت سالانه است و در کنار آن تیم‌های خارج از جزیره نیز مرتباً تورهای آماده‌سازی خود را در این جزیره برگزار می‌کنند. برای مثال، هر سپتامبر، باشگاه فرانسوی مال د مر، برای چند رقابت‌ ورزشی، از جمله دارت، قایقرانی، والیبال ساحلی و البته فوتبال به این جزیره می‌آید.

گاهی یک مسابقه با تیم آماتور پنزنس دینامو چاوز نیز برگزار می‌شود تا جام لیونس که به عنوان کوچکترین جام جهان شناخته می‌شود و اندازه آن حدوداً یک سانتی متر است، به تیم برنده اهدا شود. این جام توجه فیفا را هم به خود جلب کرده و آنها در حال مذاکره برای نمایش آن در موزه رسمی فیفا در زوریخ هستند.

گیبونز توضیح می‌دهد: «ما در اوایل دهه ۲۰۰۰ بازی با دینامو چاوز را در تورهای فوتبال خود شروع کردیم و یکی از بازیکنان آنها که یک آهنگر است، تصمیم گرفت کوچکترین جامی را که می‌تواند بسازد.»

«وقتی فیفا آمد و اعلام کرد علاقه دارد این جام را در موزه‌اش قرار دهد، او یک ماکت از روی آن ساخت و به فیفا داد. حتی با وجود اینکه اندازه آن فقط یک سانتیمتر است، بسیاری همچنان سعی می‌کنند در آن آبجو بریزند و جشن پیروزی بگیرند.»

فوتبالیست‌های سیلی به توجه عادت کرده‌اند و همواره میزبان خبرنگاران و شبکه‌های تلویزیونی از سراسر جهان هستند.

این لیگ همچنین توجه برخی از بزرگترین برندهای جهان را نیز به خود جلب کرده است. وودافون (یکی از مشهورترین اپراتورهای خدمات اینترنتی و تلفن همراه) از این جزیره برای یکی از کمپین‌های تبلیغاتی خود در سال ۲۰۱۹ استفاده کرد.

اما هنوز هیچ رخدادی قابل مقایسه با سال ۲۰۰۷ و برگزاری کمپین تبلیغاتی آدیداس با حضور ستارگان بین المللی در این جزیره نیست.

بکام، استیون جرارد، پاتریک ویرا، اندرسون، دانیله دی روسی و میشائیل بالاک، همگی به این جزایر آمدند تا در این کلیپ تبلیغاتی بازی کنند و سپس برای استراحت و خوردن ماهی و سیب‌زمینی به ساحل بروند.

گیبنز به یاد می‌آورد: «یک نفر به مطبوعات خبر داد بکام اینجاست و ناگهان خبرنگاران با هلیکوپتر سرازیر شدند و بکام و بقیه هم مجبور شدند محل را ترک کنند.»

«گروه فیلم‌برداری هنوز به یک صحنه با حضور بکام روی خلیج نیاز داشت، بنابراین من جای بکام را پر کردم.»

لثبریج می‌افزاید: «یکی اخیراً پیامی به آن شرکت فیلمسازی فرستاد تا ببیند آیا می‌خواهند دوباره بازدیدی از جزیره داشته باشند یا نه، اما من که فکر نمی‌کنم پاسخ بدهند».

«گاهی مجبوریم کارهای عجیب و غریب هم بکنیم، چون هم سرگرم کننده است و هم برای سیلی خوب است. زیرا این جزایر بسیار متکی به گردشگری است و مردم دوست دارند به اینجا بیایند. بنابراین هر گونه رویدادی که باعث جلب توجه گردشگران شود، به ما کمک می‌کند.»

قطعاً این یک رقابت تکراری است، اما اصلاً کسل کننده نیست.