زنان معترض افغانستان در کارزاری تازه «۱۰۰ نامه» به شورای امنیت سازمان ملل نوشتند

زنان معترض افغانستان روز دوشنبه (۲۳ عقرب/آبان) با نوشتن «۱۰۰ نامه» به شورای امنیت سازمان ملل کارزار تازه‌ای را به راه انداخته‌اند و از جامعه جهانی خواستار توجه به حقوق زنان شدند. آن‌ها از جامعه جهانی خواستند که به دلیل سرکوب زنان، حکومت طالبان را به رسمیت نشناسند.

این زنان می‌گویند کارزار تازه آن‌ها شامل ۱۰۰ نامه «روایتی مستند و کوتاه» از وضعیت زنان در  افغانستان زیر سلطه طالبان است.

عارفه فاطمی، یکی از زنان معترض به بی‌بی‌سی گفت که آنها تصمیم به ارسال این نامه‌ها به صورت یک‌جا به عنوان «صد فریاد مشترک، باهم یک صدا برای آزادی و عدالت» به شورای امنیت گرفتند برای اینکه به دادخواهی‌های آن‌ها در یک سال گذشته توجه نشده است.

او در نامه خود و در ویدیویی که منتشر کرده یادآوری می‌کند که ظریفه یعقوبی و فرحت پوپلزی، دو فعال حقوق زنان هنوز در بند طالبان هستند.

این زنان می‌گویند «این صد نامه در حقیقت رنج‌نامه‌ است که در طول بیش از یک‌سال سرکوب، خفقان، محرومیت و استیلای یأس و ناامیدی در سیطره زن‌ستیزین و مستبدترین حاکمیت به تجربه گرفته‌ شده است.»

اخیرا، طالبان دامنه محدودیت‌های زنان را افزایش داده و مانع حضور آن‌ها در پارک‌های تفریحی شده است.

قبلاْ‌ اداره «امر به معروف و نهی از منکر» طالبان سه روز در هفته را برای رفتن زنان به پارک‌ها اختصاص داده بود اما بنا به گزارش‌ها با دستور جدید، اکنون زنان به طور کل از رفتن به این پارک‌ها ممنوع شده‌اند.  

این ۱۰۰ نامه، درخواست یکسان دارد و بنا به تجربه زیسته شخصی هر کدام از این زنان معترض از یک سال گذشته است.

وحیده امیری، از زنان معترض که مدتی را بازداشت استخبارات طالبان به سر برده بود نیز به بی‌بی‌سی گفت که این نامه‌ها را ارسال کردند تا سازمان ملل «ناله‌های زنان افغانستان را بشنوند ... هر قدر فریاد می‌زنیم هیچ کسی صدای ما را نمی‌شنوند... این ناله‌هایی است که در تاریخ ماندگار می‌ماند که این گونه رنج را تحمل می‌کنیم».

هدا خموش، یکی از این زنان معترض که به دلیل فشارها مجبور به ترک افغانستان شد، به بی‌بی‌سی گفت که آن‌ها یک ماه را صرف هماهنگی برای نوشتن این نامه‌ها کرده‌اند.

زنان معترض می‌گویند: «محتوای این صد نامه در برگیرنده ... قتل‌های هدفمند و مستمر زنان، سنگ‌سار شدن و دره (شلاق) زدن زنان، تجاوزهای جنسی، شکنجه و بازداشت‌های بی‌دلیل، نکاح‌های اجباری و زیرسن، حجاب اجباری، بدرفتاری، تحقیر و توهین زنان، مسدودن مکتب‌های دخترانه، بسته شدن ورزشگاه‌ها وپارک‌های تفریحی و نقص‌های گسترده حقوق بشری‌ بر زنان» است.

در این نامه‌ها از شورای امنیت سازمان ملل خواستار رسید‌گی فوری به وضعیت زنان در افغانستان شده‌ است.

ندیمه اسدی، یکی از این زنان در نامه خود نوشته است: «طالبان، رفتارهای تک‌قومی را اعمال کرده‌اند و مردم را به‌بهانه‌های گوناگونی آزار و اذیت می‌کنند. در عرصه‌های مختلف زنده‌گی، محدودیت وضع کرده‌اند. زنان شاغل را از وظایف‌شان برکنار کرده‌اند. دروازه‌های مکاتب را بسته کرده‌اند. در ایست‌های بازرسی، زنان بدون محرم را، اذیت می‌کنند. در برخی از ولایات افغانستان، به‌کشتارهای قومی دست می‌زنند و تعداد زیادی از  افراد را به‌قتل رسانیده‌اند. طالبان بر زنان معترض، تجاوز می‌کنند، در صورت ادامه‌ی اعتراض علیه نظام طالبانی، آن‌ها را زندانی می‌کنند و یا به‌قتل می‌رسانند. طالبان این‌گونه بقای حکومت خود را تضمین می‌کنند.»

زن دیگری با نام مستعار «دختر نیمروز» در نامه خود نوشته است که «طالبان را به رسمیت نشناسید آنان نمی‌توانند با حکومت تک جنسیتی و تک قومی بحران افغانستان را مدیریت کنند بلکه دیر یا زود دامنه این بحران به کشورهای منطقه وسعت می‌یابد.»

مهرانگیز احمدی نوشته او قبلا وکیل مدافع بود که طالبان مانع کار وکلای مدافع زن شده‌اند و جواز کار آن‌ها را باطل کرده‌اند و او به خاطر شرکت در تظاهرات زنان معترض «تحت تعقیب» است.