A' beachdachadh air gaol sa bhàrdachd

Ma thionndaidheas sinn gu na h-òrain gaoil, tha rudan aig Uilleam Ros far a bheil e, fhios agad, tha e cuir cùl ris na h-ìomhaighean coitcheann 's tha e bruidhinn air fhèin, air mar a tha an gaol ga chur a thaobh, fhios agad, tha e mar aonaran, tha daoine eile còmhla ach tha esan air a chur a-mach às a' chearcall leis a' ghaol, agus chan eil aige ach e fhèin. Agus tha e bruidhinn air na faireachdainnean aige, cho làidir sa tha e, 's nuair a tha bruidhinn air a' chaiptean Shasannach, an sgiobair Shasannach a tha toirt leis a' nighean a bha gaol air Uilleam oirre, tha thu a' faicinn lìonadh is tràthadh, gach faireachdainn far a bheil e, fhios agad, far a bheil bàidh ann is an uair sin fearg is diomb, agus an uair sin chan urrainn dha gun a bheannachd a thoirt dhan dithis aig deireadh an òrain. Feumaidh e beannachd fhàgail aig an dithis aca, bhon a tha an gaol a th' aige air an nighean cho iomallan. Chan eil sin as a' bhàrdachd, as na seann bhàird, chan eil gu dearbha.