Ag innse mu Òran Eile don Phrionnsa

Tha e doirbh a ràdh dè an cuspair a bu, dè an cuspair bu tric a bh' aige.

Tha mise smaoineachadh gu bheil dealbh nach eil buileach slàn againn dhen a' bhàrdachd bhon nach eil, fiù 's chun an latha an-diugh, bàrdachd gu lèir an duine, no na th' air fhàgail dhen a' bhàrdachd aig Mac Mhaighstir Alasdair, chan eil fhios againn dè nach eil air fhàgail againn.

Na th' air fhàgail dhen a' bhàrdachd againn, chan eil e againn am broinn aon leabhar, 's tha sin àraid. Am bàrd bu chudromaiche a bh' againn riamh, dh'fhaodar a ràdh, ann an dualchas na Gàidhlig, suas gu àm Shomhairle MhicGill-Eain co-dhiù, agus chan eil a' bhàrdachd aige air a trusadh còmhla ann an aon leabhar. 'S feumaidh duine a dhol eadar leabhraichean agus tha feadhainn dhe na pìosan bàrdachd aige a tha gu math doirbh làmh a chuir orra, tha iad ann an seann leabhraichean, no as an leabhar a chuir e mach e fhèin ann an 1751. 'S mar sin tha e doirbh do dhuine sam bith dealbh slàn a bhith aca air iomadachd an duine, agus 's e sin a tha bualadh ormsa, 's e cho farsaing 's a tha gach gnè bàrdachd a rinn e – iomadach, iomadach gnè, cuspair, stoidhle, ruitheam, meatarachd as a' bhàrdachd aige. Agus, 's e peacadh a th' ann ann an dòigh nach eil deasachadh coileanta, slàn againn dhen a' bhàrdachd aige.