16:41 گرينويچ - چهارشنبه 30 اوت 2006 - 08 شهریور 1385

محمد فیاض

من در حال حاضر می توانم از شمال غزه در مدت نیم ساعت به جنوب آن بروم.

اگرچه اوضاع زندگی در کل پس از پایان اشغال اسرائیل بهبود یافته، اما ما هنوز از برخی مسایل در رنجیم.

قبل از تخلیه غزه از سوی اسرائیل، من عادت داشتم تا برای رسیدن به دانشگاه الاقصی که تنها 10 کیلومتر از خانه ام مسافت دارد، دو ساعت زودتر خانه را ترک کنم.

برای رسیدن به دانشگاه، باید از گذرگاهی عبور می کردم که توسط ارتش اسرائیل در غزه برپا شده بود.

مانند بسیاری از کارمندان دولتی و دانش آموزان و دانشجویان، من برخی مواقع باید شب را در کنار این گذرگاه سپری می کردم تا مطمئن باشم که به موقع به جلسه امتحانم می رسم.

به همین خاطر اوضاع فعلی بهتر است.

پیش از تخلیه غزه از سوی اسرائیل، من به شهرک های اسرائیلی در میانه خیابان صلاح الدین که از شمال غزه تا جنوب آن امتداد دارد، عادت کرده بودم.

انتظار داشتم که این شهرک های تخلیه شده، توسط جوانان بیکار غزه بازسازی شود، اما متاسفانه چنین پروژه هایی تا کنون انجام نگرفته است.

اسرائیل به خاطر عدم پیشرفت در صلح، مقصر است، چون ارتش آن تجاوز به اراضی ما را متوقف نکرده است.

از زمان به گروگان گرفته شدن سرباز اسرائیلی، ارتش اسرائیل نیروگاه های برق ما را بمباران کرده است.

البته این به جز کشتارهای مداوم اسرائیلی ها، آسیب رساندن و ترساندن مردم ما است.

اسرائیل در بسیاری از مواقع، گذرگاه رفح را که تنها نقطه خروج برای ما فلسطینی ها است مسدود کرده است.

آخرین چیزی که باعث پریشانی خاطر ما شده است، بحران حقوق ها است. این موضوع، تاثیر عمیقی بر خانواده من گذاشته است.

پدرم، چهار ماه است که از دولت خودگردان حقوقش را دریافت نکرده است و این در حالی است که او تنها نان آور خانواده ده نفره ماست.

بحران مالی، شاهدی است بر این موضوع که اگرچه اشغال نظامی پایان یافته اما دخالت های دولت اسرائیل در مسایل داخلی ما کماکان ادامه دارد.

اما به رغم تمام این موارد، من نسبت به آینده خوش بین هستم و امیدوارم که صلح برقرار شود اما نه به بهای حقوق و زندگی ما.