چرا اسکی ایران به جهان نمی‌رسد

ایران برای اولین‌بار در تاریخ با پنج اسکی‌باز راهی المپیک زمستانی ‌شد. در اسکی آلپاین محمد کیادربندسری، حسین ساوه شمشکی و فروغ عباسی و در اسکی صحرانوردی سید ستار صید و فرزانه رضا سلطانی نمایندگان ایران در المپیک ۲۰۱۴ هستند.

گرچه شمار افراد شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک زمستانی هر دوره افزایش پیدا می‌کند، اما مشکلات همیشگی اسکی ایران مانع از پیشرفت ورزشکاران زمستانی و کم‌تر شدن فاصله آن‌ها با برترین‌های جهان است.

یکی از اولین مشکلات اسکی‌بازان ایرانی به تفاوت نوع برف ایران با کشورهای صاحب اسکی که معمولا نیز میزبان مسابقات مهم هستند، باز‌می‌گردد.

در حالی که در کشورهای سردسیر، معمولا آب را روی پیست اسکی «اسپری» می‌کنند و سطح پیست کاملا یخ‌زده و سفت است، برفی که روی پیست‌های اسکی ایران است بیش‌تر حالت اسفنجی دارد.

این تفاوت، تاثیری قابل توجه در شکل گرفتن شیوه اسکی ورزشکاران از نوجوانی دارد و در مسابقات بین‌المللی برای اسکی‌بازان ایرانی مشکل ساز می‌شود.

مشکل دیگر کوتاه بودن فصل اسکی در ایران است. در حالی که کشورهای سردسیر در بیش‌تر ماه‌های سال شرایط اسکی دارند، در ایران فصل اسکی بین چهار تا پنج ماه است. معضلی که ناصر طالبی، سرپرست فدراسیون اسکی در صحبت‌هایش در کنفرانس مطبوعاتی قبل از المپیک به آن‌ اشاره کرد: "فصل فعال اسکی در ایران بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ روز است و در این میان خواسته اسکی‌بازان برای حضور در کاپ‌های جهانی کاملا منطقی است"

اما این درخواست معمولا برآورده نمی‌شود. مشکلی که بیش‌ترین حجم گلایه نفرات اعزامی به المپیک را نیز به خود اختصاص داد. حسین ساوه شمشکی پرچمدار کاروان ایران در المپیک سوچی گفت: "هیچ‌وقت نتوانستیم رضایت کامل مسئولین را در ورزش اسکی جلب کنیم تا آن‌ها نیز حمایت بیشتری را از ما انجام دهند. متاسفانه کمتر در مسابقات جام جهانی حضور پیدا کرده‌ایم که قطعا این امر در عملکرد ورزشکاران ما تاثیرگذار بوده است."

سیدستار صید نیز با انتقاد از عیسی ساوه شمشکی، رئیس پیشین فدراسیون اسکی گفت: "من از آقای ساوه‌شمشکی این سوال را دارم که چرا در شرایطی که می‌توانستم در ۱۴ مسابقه ورلد کاپ شرکت کنم همواره می‌گفتند ما بودجه نداریم."

اما عیسی ساوه‌شمشکی، رئیس پیشین فدراسیون اسکی با این که معتقد است: "اگر ورزشکاران ما ۸ تا ۹ ماه در پیست‌های اسکی باشند کسب مدال معتبر جهانی دور از ذهن نیست.» اما در عین حال بودجه فدراسیون را برای انجام این کار کافی نمی‌داند:«مطمئن باشید اگر من درددل‌های خود را باز کنم ورزشکاری که می‌گوید چرا ما را به ورلد کاپ نمی‌فرستید شرمنده می‌شود. با اعتبار ۵۰۰ میلیون تومانی، نمی‌توانستم ۱۰ اعزام به این مسابقات داشته باشم. این کار حداقل یک میلیارد تومان هزینه نیاز دارد که از عهده ما خارج بود."

اما به نظر می‌رسد، مشکلات مالی اسکی‌بازانی که در آستانه حضور در المپیک پنج میلیون تومان پاداش گرفتند، جدی‌تر از عدم اعزام به مسابقات جهانی است.

فروغ عباسی که برای اولین بار توانست از استان فارس وارد تیم ملی اسکی شود با این که گفت: "خوشحالم با کسب این سهمیه نشان دادم ورزش اسکی تنها مختص به شمشمکی‌ها و دیزینی‌ها نیست بلکه متعلق به همه ایرانی‌ها است."

اما در عین حال از فروش اتومبیل شخصی‌اش برای تامین هزینه‌های اردو و تمرینات خبر داد: "امسال برای تامین هزینه‌های تمرین و اردوهایم مجبور شدم ماشینم را بفروشم. امید داشتم پس از هزینه ۲۰ میلیون تومانی که کردم یک باشگاه پیدا کنم و حداقل ۱۰ میلیون تومان از هزینه‌هایم جبران شود."

به این ترتیب و با این که ناصر طالبی عقیده دارد ورزش ایران در رشته‌های سرعتی مشکلات زیادی دارد: "برای مثال رشته‌هایی مانند دوومیدانی و شنا از جمله ورزش‌هایی هستند که ما در آن‌ها دچار مشکل هستیم. ورزش اسکی نیز جزو ورزش‌های سرعتی است که در آن دچار برخی از مشکلات هستیم."

ولی به نظر می‌رسد، مشکل اصلی اسکی، همان معضل همیشگی اکثر رشته‌های ورزشی است که بختی برای تصاحب مدال ندارند. مشکلی که محمد کیادربندسری در انتقاد به دبیر کمیته ملی المپیک مطرح کرد: "متاسفانه ما وقتی در بازی‌های آسیایی قزاقستان شرکت کرده بودیم آقای افشارزاده حتی در بین ما حضور پیدا نکردند و گفتند که این‌ها که قرار نیست رتبه‌ای کسب کنند."