امیلیانو سالا، یک سال پس از سقوط هواپیما: 'دردی که هرگز از بین نمی‌رود'

یک بعدازظهر شنبه معمولی در پرگرسو، خیابان‌ها متروک به نظر می‌رسند. به دلیل آفتاب سوزان تابستان، بیشتر ۲۰۰۰ نفر ساکنان این شهر داخل خانه‌ها پناه برده‌اند.

تنها جایی که جمعیت حضور دارد، در باشگاه فوتبال سن‌مارتین است، محلی که یک خانواده جشن غسل تعمید برگزار می‌کنند؛ همان مکانی که شهر در آن برای درخشان‌ترین پسرش ، امیلیانو سالا، سوگواری کرد.

پرگرسو که در قلب کشاورزی آرژانتین - شش ساعت رانندگی از بوئنوس آیرس - واقع شده متاسفانه بیشتر به دلیل داستان غم‌انگیز رکوردشکن کاردیف شناخته می‌شود که ژانویه ۲۰۱۹ در سقوط هواپیما درگذشت. هنگامی که تابوت او به خانه بازگشت، آن خیابان‌های خالی، مملو از جمعیتی شد که هیچ‌گاه به خود ندیده بود.

بعد از یک سال، هنوز این رنج ملموس است. بازدید بی‌بی‌سی ورزشی از این شهر در فاصله بین کریسمس و سال نوی مسیحی بود. سالا، اینجا تنها یک ستاره فوتبال نبود. او را به نام "ال‌امی" می‌شناختند. او دوست ، همسایه، دانش‌آموز سابق و هم‌تیمی پیشین بود.

برای مادرش، مرسدس و برادر ۲۴ ساله‌اش، داریو، صحبت کردن در مورد آنچه اتفاق افتاده آسان نیست.

وقتی داریو در خانه را باز می‌کند، مرسدس در اتاق ناهار خوری نشسته است. او می‌گوید: از آمدن شما متشکرم، خیلی برایم ارزشمند است که برای ادای احترام به پسرم آمده‌اید. و بلافاصله یک لیوان آب تعارف می‌کند.

تصویری خندان از امیلیانو، داریو و خواهرش رومینا گرما‌بخش اتاق است. هوراشیو، پدر سالا نیز پارسال درگذشت. او در آوریل، سه ماه پس از مرگ پسرش، در ۵۸ سالگی دچار حمله قلبی شد. او و مرسدس با هم زندگی نمی‌کردند.

مادرش تعریف می‌کند: "وقتی اِمی ۱۵ ساله بود، در خانه قدیمی‌مان در آشپزخانه نشست و به من گفت، مامان می‌خواهم بازیکن فوتبال شوم. او به شدت علاقه‌مند بود و برای دنبال کردن رویایش مجبور شد به سانفرانسیسکو، در استان کوردوبا نقل مکان کند."

"او فقط یک پسر بچه بود و دیدن اینکه خانه را ترک می‌کند، خیلی سخت بود. اما او بسیار مصمم بود و اعتقاد داشت که می‌تواند این کار را انجام دهد. این رویای او بود و این کار را کرد. عاشق فوتبال بود و از بازی در لیگ برتر بسیار هیجان‌زده شده بود. "

سالا که در هنگام درگذشت ۲۸ ساله بود، در راه برای پیوستن به کاردیف‌سیتی در پی انتقال ۱۵ میلیون پوندی از تیم فرانسوی نانت بود که هواپیمایش دچار سانحه شد. او دو روز قبل به باشگاه ولزی منتقل شده بود. از آن زمان کاردیف و نانت در مورد پرداخت هزینه‌های این نقل و انتقال اختلاف نظر داشتند. جسد سالا از لاشه هواپیما در کانال مانش پیدا شد، اما اثری از خلبان، دیوید ایبوتسون هنوز پیدا نشده است.

طرفداران نانت عاشق سالا بودند، که در سال ۲۰۱۵ به آنجا منتقل شده بود. برخی بعد از مرگ او برای به پروگرسو آمده‌اند. حتی آرایشگرش از اقیانوس اطلس گذشت تا با خانواده‌اش دیدار کند و ببیند که او کجا زندگی می کرده.

اتاق نشیمن مرسدس اکنون محل نگهداری بسیاری از هدایایی است که پسرش در طول سه و نیم فصل حضورش در نانت دریافت کرده است. جمع آوری و مرتب کردن وسایل او یکی دیگر از تجربیات بسیار دردناکی بود که خانواده مجبور بود تحمل کند.

مرسدس می‌گوید: "هر سال در اکتبر برای تولدش به فرانسه می‌رفتم و یک ماه کنارش می‌ماندم. هفته اول همیشه ضیافتی ازغذاهای مورد علاقه او بود. در چمدان‌هایم، حلقه‌های خمیر آماده برای تهیه اِمپانادا (نوعی پیراشکی) و همچنین پودر سوخاری برای میلانس (گوشت سوخاری)می‌گذاشتم ، زیرا آن‌هایی که در فرانسه پیدا می‌شدند، متفاوت بودند."

او به من می‌گفت: "مامان، لطفا تمام غذاهای مورد علاقه من را درست کن. ماکارونی خانگی هم درست می‌کردم. اما بعد از این یک هفته او بلافاصله به رژیم غذایی فوتبال خود باز می‌گشت، با مقدار زیادی ماهی، چون به تناسب اندامش خیلی اهمیت می‌داد. او سخت کوش بود. علاوه بر تمرین‌های باشگاه یک مربی شخصی هم داشت و در خانه‌اش یک سالن ورزشی راه اندازی کرده بود."

هواداران بعد از بازی‌های خانگی جمع می‌شدند و منتظر رد شدن ماشینش می‌شدند که از ورزشگاه خارج می‌شد.

مرسدس می‌گوید: "او خجالتی بود، اما همیشه متوقف می‌شد، شیشه را باز می‌کرد و مشغول امضا دادن و سلفی گرفتن می‌شد."

"الان می‌خواهم از این طرفداران تشکر کنم، زیرا آنها هنوز تصاویری را برای من می‌فرستند که قبلاً ندیده‌ام. چیزهای زیادی از فرانسه، انگلیس و بقیه جاهای آرژانتین دریافت می‌کنم."

داریو می‌گوید: "خیلی زیبا بود وقتی می‌دیدم که مردم چقدر دوستش داشتند. یادم می‌آید وقتی در حال مذاکره بود تا قراردادش را تمدید کند و مردم فقط می‌خواستند که بماند."

سالا مشتاقانه منتظر انتقالش به لیگ برتر بود و در انتظار دعوت به تیم ملی آرژانتین بود.

در نوامبر ۲۰۱۷ ، او بهترین مهاجم آرژانتینی بعد از لیونل مسی بود. هنوز هم تصویر ضبط شده از تلویزیون برای برادرش داریو و بسیاری از اهالی پروگرسو عزیز است: "مسی هر ۹۵ دقیقه یک گل زده بود سالا هر ۹۸ دقیقه."

عکسی که کیلیان امباپه، مهاجم تیم ملی فرانسه و پاری‌سن‌ژرمن و بازیکنی که آرژانتین را از جام جهانی ۲۰۱۸ حذف کرد، قصد دارد او را در آغوش بگیرد ، هنوز هم ارزشمند است. سالا به قدری خجالتی بود که به سختی درخواست کرد که پیراهنش را با او عوض کند.

داریو می‌گوید: "خیلی در مورد تیم ملی صحبت می‌کردیم، همانطور که دو هوادار صحبت می‌کنند. او می‌دانست که عضویت در تیم ملی با وجود مهاجمان با استعداد فعلی ما بسیار دشوار است. اما مطمئن هستم که هرگز امیدش را از دست نداد، برادرم ناامید نمی‌شد. او می‌خواست فوتبالیست شود و به هدفش رسید. می‌خواست در بالاترین سطح بازی کند و موفق شد. می‌خواست به لیگ برتر برود و رفت. بازی برای آرژانتین طبعا یک آرزوی قلبی بود. به عنوان مثال، ما او را تصور می‌کردیم که بعد از گرفتن پاس از مسی گل می‌زند. چه کسی این را تصور نمی‌کرد؟"

سالا در نوجوانی بازی گابریل باتیستوتا و کارلوس توس را تحسین می‌کرد. او تحت تاثیر دوستش کولیتو، هوادار تیم ایندپندینته بود.

داریو می‌گوید: "پنج سال از او کوچک‌ترم، برای همین در دوران نوجوانی من همیشه دروازه‌بان می‌شدم و او شوت می‌زد. بسیاری از چیزهایی که بچه‌های دیگر ممکن بود داشته باشند را نداشتیم، اما به لطف مامانم، هیچ وقت هیچ وعده غذایی خود را از دست ندادیم. این طبقه اجتماعی ما بود. از فداکاری. همه ما هم شبیه هم هستیم. اِمی بزرگترین ما سه نفر بود و خجالتی."

مرسدس می‌گوید: "هیچ چیز کهنه نشده. هنوز هم می‌بینم که آن‌ها بیرون بازی می‌کنند. مجبورم صدایشان کنم تا برای صرف شام یا دوش گرفتن داخل بیایند. هیچ اسباب بازی‌ای نداشتند، فقط فوتبال. خودش را به عنوان شخص مشهور یا چنین چیزی نمی‌دید ، به همین دلیل هنگامی که به شهر بازگشت، فقط یک شهروند معمولی بود ... چه پسری هم بود."

اشک‌هایش سرازیر می‌شوند.

"می‌دانید ما هر روز دو بار و گاهی سه بار صحبت می‌کردیم؟ هر روز. پسرم این بود. همه چیز را به من می‌گفت، غذایی که خورده بود و کارهایی را که کرده بود. گاهی از عملکرد خودش شاکی بود، که شاید یک گل زده بود یا پاس گل داده بود، اما همیشه در تلاش بود تا پیشرفت کند."

"یک گروه واتس‌اپ داشتیم؛ ما چهار نفر: مامان، اِمی، رومینا و من. با مادر صحبت می‌کرد و اگر نمی‌توانست به من زنگ بزند ، شب برایم می‌نوشت که در فرانسه دیر وقت است و فردا بعد از ظهر صحبت خواهیم کرد. فاصله‌مان زیاد بود اما انگار که همه با هم باشیم. خیلی در مورد فوتبال از من سوال می‌پرسید، درباره تیم و درباره عملکردش. خیلی لذت‌بخش بود که می‌توانستم او را به صورت زنده از تلویزیون تماشا بکنم. قبلا نمی‌توانستم بازی تعدای از باشگاه‌های اولیه‌اش را از تلویزیون ببینم."

یک سال پس از ترک خانه به مقصد کوردوبا، سالا برای اولین بار به اروپا سفر کرد تا با بوردو تمرین کند. او سال ۲۰۱۰ با آن‌ها قرارداد بست، اقدامی كه با به دست آوردن تابعیت ایتالیا برایش آسان‌تر شده بود. قبل از انتقالش به نانت در سال ۲۰۱۵ ، او به صورت قرضی برای تیم‌های کوچکتر فرانسوی ماند اورلئان، نیور و کان بازی می‌کرد.

مرسدس می‌گوید: "همه تمرکزش بر روی بهتر شدن بود. زبان فرانسوی یاد گرفت و خیلی هم مسلط شده بود، او الان باید در حال گذراندن دوره‌های زبان انگلیسی بود."

پارسال، در روز تولد سالا، یک نقاشی دیواری غول پیکر در سن‌مارتین رونمایی شد ، جایی که همه چیز از آن‌جا آغاز شد. نام ورزشگاه کوچک باشگاه كه حدود ۲۰۰۰ نفر ظرفیت دارد، به یاد او نامگذاری شد.

داریو می‌گوید: "نقاشی دیواری بسیار زیباست، بسیار واقع‌گرایانه وهمینطور تاثیرگذار. اغلب به باشگاه می‌روم و وقتی از جلوی آن نقاشی رد می‌شوم، لحظه‌ای درنگ می‌کنم."

سن‌مارتین همچنین با تصویر سالا در پشت پیراهن سیاه و قرمزشان بازی می‌کند و این در حالی است که لیگ منطقه‌ای که در آن رقابت می‌کنند به ليگ اميليانو سالا تغییر نام داد. برای مرسدس، هر تجلیل و ادای احترامی مانند دریچه‌ایست که از طریق آن قسمتی از درد از دست دادن فرزند اولش التیام پیدا می‌کند: "به عنوان یک مادر ، دیدن این همه عشق ، تمام این پیام‌ها و احساس همدردی‌ها آدم را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اما چه می‌توانم بگویم؟ من فقط می‌خواهم او را اینجا در کنارم داشته باشم."

دو روز قبل از سقوط هواپیمای سالا، پروگرسو، فستیوال سنتی "فیاستا دل گواِسو " (نمایشگاه پنیر برای تولیدکنندگان محلی)را جشن گرفته بود. میدان اصلی، لُس کلنیزدرس، مملواز شادی بود. از طریق بلندگوها اعلام شد که "ال‌امی" به لیگ برتر منتقل می‌شود و رکورد خرید بازیکن باشگاه کاردیف را شکسته است. شهر احساس برتری می‌کرد.

همین میدان قرار بود به زودی پر شود از ماشین‌های تلویزیون، دوربین‌ها و روزنامه‌نگارانی از سراسر جهان و بعد از رفتن آن‌ها هم تنها شمع‌ها و دعاها به جا بمانند.

مرسدس می‌گوید: "نمی‌توانم بگویم که تسلی پیدا کرده‌ام ، متأسفانه. من هنوز می‌جنگم."

مدت طولانی مکث می کند و با چشمانی اشک‌آلود می‌گوید: "در حالی زندگی می‌کنم که در واقع مرده‌ام. سالی بسیار سخت و هولناک بود. خیلی دوستش داشتم و این را هر روز به او می‌گفتم."

سه سگ در حیاط پارس می‌کنند. یکی از آنها نالا است، سگ پنج ساله‌ای که در فرانسه وقتی توله بود سالا نجاتش داد. این سگ ماده با عکسی مشهور شد که منتظر صاحبش است تا به خانه بازگردد.

مرسدس می‌گوید: "او ما را از همان زمان سفر به فرانسه می‌شناخت، اما وقتی اینجا آمد، همه وسایل امی را پیدا كرد و من متقاعد شده‌ام كه او بوی سالا را هم تشخیص داد. تصمیم گرفتیم که او را به مراسم عزاداری ببریم، تا او هم بتواند در کنار سالا باشد."

قبل از رفتن به تالار عمومی سن‌مارتین برای مراسم تشییع جنازه عمومی در فوریه پارسال، خانواده یک مراسم خصوصی برگزار کرد. مرسدس می‌گوید: "تمام شهر برای خداحافظی آن‌جا بودند." "به نظرمان کار درست هم این بود.

با حسرتی عمیق می‌گوید: "از زمان آن تماس تلفنی در ساعت شش صبح... انگار همین دیروز بود، یک سال گذشته اما از بزرگی این درد کم نشده و هرگز هم از بین نمی‌رود."