تاجی خیره‌کننده که فقط یک بار بر سر گذاشته می‌شود

اگرچه چارلز بلافاصله پس از مرگ مادرش پادشاه بریتانیا شد، اما تاجگذاری یک آیین باستانی است که نماد آغاز سلطنت اوست.

این مراسم فرصتی نادر برای دیدن تاج «سنت ادوارد» خواهد بود که فقط در طول مراسم تاجگذاری بر سر گذاشته می‌شود؛ تاجی که نمی‌توان قیمتی بر آن گذاشت.

تاج سنت ادوارد آخرین بار توسط ملکه الیزابت دوم در مراسم تاجگذاری‌اش در سال ۱۹۵۳ استفاده شد و در مدت ۷۰ سالی که از آن زمان می‌گذرد، به ندرت از برج لندن، محل نگهداری آن، خارج شده است.

سال‌ها بعد وقتی که تاج برای ضبط یک فیلم مستند دوباره برای ملکه آورده شده، از او سئوال شد: آیا هنوز هم سنگین است؟ او درحالی که تاج را بر می‌داشت تأکید کرد که همانطوری که در خاطرش مانده، سنگین است.

تاج دارای ۴۴۴ قطعه جواهر و سنگ‌های قیمتی است از جمله یاقوت‌های کبود گران قیمت، یاقوت سرخ، یاقوت ارغوانی و توپاز، اگرچه بیشتر آن‌ها آکوامارین‌های آبی روشن و یا سبز مایل به آبی هستند. این جواهرات در پایه‌هایی لعابی و طلا قرار می‌گیرند.

سنگ‌های تاج در گذشته قابل جدا شدن بوده و مخصوصاً برای مراسم تاج‌گذاری به امانت گرفته می‌شد.

در قرن بیستم بود که آنها به طور دائم در این تاج کار گذاشته شدند.

این تاج برای چارلز دوم در سال ۱۶۶۱ ساخته شد. تاج از روی نسخه بسیار قدیمی‌تری نامگذاری شده که که به پادشاه و قدیس آنگلوساکسون، به نام «ادوارد معترف»، تعلق داشت. او در فرشینه معروف «بایو» در قرن یازدهم با یک تاج به تصویر کشیده شده است.

گفته می‌شود که تاج ادوارد که مدت‌ها پس از مرگ او به عنوان یادگاری مقدس در نظر گرفته می‌شد، در مراسم تاج گذاری هنری سوم در سال ۱۲۲۰ و پادشاهان و ملکه‌های بعدی مورد استفاده قرار گرفته بود.

اما در دهه ۱۶۰۰ پس از اعدام شاه چارلز اول، توسط مجلس‌گرایان الیور کرامول، با دیگر اشیای سلطنتی ذوب شد.

پس از مرگ کرامول، با بازگشت سلطنت به بریتانیا، پادشاه چارلز دوم مجموعه جدیدی از جواهرات تاج را سفارش داد، از جمله تاج سنت ادوارد و تاجی جدید برای مراسم دولتی (که او در تصویر بالا بر سر دارد).

گمان می‌رود که تاج ادوارد جواهرات بسیار کمی‌ داشته اما تاج چارلز دوم دارای الماس و جواهرات رنگی بود که به گفته آنا کی، مورخ جواهرات تاج، در آن زمان به مبلغ گزاف ۵۰۰ پوند به امانت گرفته می‌شد، به ویژه از رابرت واینر، بانکدار خصوصی و زرگر.

نوار دور تاج دارای چهار صلیب و نماد گل زنبق و دو طاق در مرکز است.

طاق‌ها با مهره‌های طلایی ریز پوشیده شده است که جایگزین ردیف‌های مرواریدهای بدلی قبلی شده است.

در بالای تاج یک صلیب جواهرنشان، با مهره‌های آویز و یک کره که نشان‌دهنده دنیای تحت سلطنت پادشاه است، قرار دارد.

اگرچه تاج در سال ۱۶۶۱ ساخته شد، چارلز تنها هفتمین پادشاهی خواهد بود که تاج ادوارد را بر سر می‌گذارد.

پادشاهانی که بلافاصله بعد از چارلز دوم سر کار آمدند با سنت ادوارد تاج‌گذاری کردند؛ جیمز در سال ۱۶۸۵ و ویلیام در سال ۱۶۸۹. اما با تغییر سلیقه‌ها و مدهای سلطنتی، برای بیش از ۲۰۰ سال این تاج در مراسم تاج‌گذاری استفاده نشد، البته در بسیاری از مناسبت‌ها در مراسم سلطنتی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

پادشاه ادوارد هفتم قصد داشت آن را در سال ۱۹۰۲ در مراسم تاج‌گذاری‌اش بر سر بگذارد. او تاج را بازسازی کرد اما قبل از مراسم بیمار شد و به جای آن تاج سبک‌تری را بر سر گذاشت.

جورج پنجم با پیروی از ادوارد هفتم، همین تاج را انتخاب کرد که سنگ‌هایی به طور دائم در آن قرار داده شده بودند، از جمله ده‌ها آکوامارین.

کیم ریکس، متخصص جواهرات، می‌گوید که قرار نبود این سنگ‌ها روی تاج اصلی باشند، اما در ابتدای قرن بیستم در میان خاندان سلطنتی و نیز جواهرسازان سلطنتی مانند فابرژ محبوب شدند.

جورج ششم از این کار پیروی کرد و در نهایت ملکه الیزابت دوم آخرین نفری بود که این تاج را بر سر گذاشت.

همانطور که می‌بینید، جلو و عقب تقریباً یکسان هستند.

در قسمت پایین تاج، نواری از پوست قاقم کار شده است؛ قاقم جانوری از خانواده راسوهاست که نوک دُمش سیاه است و استفاده از پوست آن از دیرباز نمادی از جایگاه اشرافی بوده است.

ساده ترین راه برای تشخیص جلوی تاج از پشت، متفاوت بودن سنگ‌های قیمتی با رنگ‌های مختلف است، اما این موضوع در گذشته باعث سردرگمی‌ می‌شد.

گفته می‌شود قبل از تاج‌گذاری جورج ششم، پدر ملکه الیزابت دوم، یک تکه نخ قرمز روی تاج بسته شده بود تا تشخیص قسمت جلو از پشت را آسان‌تر کند، اما به‌طور تصادفی قبل از مراسم برداشته شد.

پادشاه بعداً نوشت: تمام اقدامات احتیاطی را برای گذاشتن تاج در جهت درست انجام داده بودم، اما سرکشیش و اسقف اعظم آنقدر آن را دستکاری کردند که من هرگز نفهمیدم جهت تاج درست است یا خیر.

اگرچه‌ این تاج به ندرت در انظار عمومی‌ دیده می‌شود، اما ممکن است آشنا به نظر برسد.

ممکن است طراحی خاصی از این تاج منحصر به فرد را روی نشان پاسپورت‌های بریتانیایی، نشان مأموران پلیس یا آرم شرکت پست بریتانیا که روی صندوق‌های پستی و ون های این شرکت حک شده تشخیص دهید. در شبکه اجتماعی توییتر نیز هر گاه هشتگ‌های مرتبط با تاجگذاری در بریتانیا را در یک پست استفاده کنید یک ایموجی کارتونی از تاج ظاهر می‌شود.

به گفته کالج نشان‌های سلطنتی بریتانیا، در حالی که ملکه الیزابت دوم طرفدار استفاده از تاج سنت ادوارد به عنوان نماد سلطنتی بود، تاج روی لوگو یا نشان جدید چارلز، پادشاه کنونی بریتانیا، متفاوت است، با این وجود اهمیت تاج ادوارد برای تاجگذاری همچنان پابرجاست.

تریسی بورمن، نویسنده کتاب «تاج وعصای سلطنتی» می‌گوید: تاج پیام روشنی دارد؛ اینکه نمادی از انعطاف پذیری تداوم سلطنت در بریتانیاست.

چارلز فاریس، تاریخدان کاخ‌های سلطنتی تاریخی، می‌گوید این که تاج فقط در هنگام تاج‌گذاری از آن استفاده می‌شود بسیار حائز اهمیت است

بنابراین، تاجگذاری در ششم مه فرصتی نادر برای دیدن تاج واقعی در ملاء عام خواهد بود.

پس از آن، تاج ادوارد یک بار دیگر به برج لندن باز خواهد گشت تا در انتظار پادشاه بعدی باشد.