از وادل و بکام تا بیل و کین؛ بهترین محصول صادراتی فوتبال بریتانیا کیست؟

هری کین و جود بلینگام پس از حضور تابستان گذشته در بایرن مونیخ و رئال مادرید، فوتبال اروپا را به آتش کشیده‌اند.

سه ماه از آغاز فصل گذشته، این‌ها بهترین گلزنان بوندس‌لیگا و لالیگا هستند و می‌توانند نقشی اساسی در رسیدن تیم‌هایشان به قهرمانی ایفا کنند.

هری کین ۳۰ ساله ۲۲ گل در ۱۶ بازی برای تیمش زده است. او در ۱۱ بازی نخستش در بوندس‌لیگا ۱۷ گل زد و رکورد این لیگ را شکست.

بلینگام ۲۰ ساله هم که فوتبال را از بیرمنگام سیتی شروع کرد، از بوروسیا دورتموند به رئال مادرید پیوست و پس از حضور در اسپانیا توانسته در ۱۴ بازی ۱۳ گل بزند.

عملکرد درخشان این دو نفر تنها مواردی نیستند که فوتبالیستی بریتانیایی در خارج درخشیده است؛ این مطلب نگاهی انداخته به بهترین محصولات فوتبال بریتانیا که به فوتبال اروپا صادر شده‌اند.

گرث بیل (رئال مادرید، لس‌آنجلس گلکسی)

از نظر تعداد گل زده و جام، گرث بیل، آقای گل تیم ملی فوتبال ولز، موفق‌ترین محصول صادراتی فوتبال بریتانیا محسوب می‌شود.

او سال ۲۰۱۳ با ۸۵ میلیون پوند از تاتنهام به رئال مادرید پیوست و گران‌ترین فوتبالیست زمان شد.

در ۹ سال حضور در برنابئو (یا در واقع ۸ سال، به دلیل این که یک سال قرضی به تاتنهام برگشت)، بیل پنج بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد. فقط یک بازیکن در تاریخ (پاکو جنتو از رئال مادرید) بیشتر از او برنده جام‌های اروپایی شده است.

بیل سه بار قهرمان لالیگا، چهار بار قهرمان جام جهانی باشگاه‌ها، سه بار قهرمان سوپر جام اروپا و یک بار قهرمان جام حذفی اسپانیا و سه بار قهرمان سوپرجام این کشور شده است. او در ۲۵۸ بازی برای رئال ۱۰۶ گل و ۵۷ پاس گل داشت.

دوران حضور او در رئال مادرید اما تیره و تار شد و بیل با مطبوعات و طرفداران رئال به مشکل خورد.

فوتبال بیل البته در اوج تمام شد. او در آخرین دقایق وقت‌های اضافه فینال لیگ آمریکا در سال ۲۰۲۲ گل تساوی تیمش را زد و بازی را به پنالتی کشاند و آنجا تیمش با شکست دادن فیلادلفیا یونیون، قهرمان آمریکا شد.

این آخرین بازی باشگاهی بیل بود و او پس از بازی با لباس ولز در جام جهانی قطر بازنشسته شد.

دیوید بکام (رئال مادرید، لس‌آنجلس گلکسی، آث میلان و پاری‌سن‌ژرمن)

انتقال دیوید بکام در سال ۲۰۰۳ از منچستر یونایتد به رئال مادرید تیتر بسیاری از رسانه‌ها در سراسر دنیا شد.

در مراسم رونمایی بکام ۵۰۰ خبرنگار از ۲۵ کشور حضور داشتند، او گرچه به اوجی که در یونایتد داشت نرسید، اما در چهار کشور قهرمان شد.

بکام در دوران حضورش در رئال، قهرمان لالیگا و جام حذفی اسپانیا شد و سپس با قراردادی ۵ ساله در سال ۲۰۰۷ به لس‌آنجلس گلکسی پیوست.

خرید بکام یکی از حرکت‌های پیشروانه لیگ فوتبال آمریکا بود که با توجه گسترده رسانه‌های جهانی همراه شد. او وجهه لیگ را ارتقا داد و میراثی بجا گذاشت که امروزه با بهبود استانداردهای لیگ این کشور، کماکان مشهود است.

بکام سه بار با لس‌آنجلس گلکسی قهرمان آمریکا شد و در سال ۲۰۱۳ هم همراه با پاری‌سن‌ژرمن قهرمانی در لیگ فرانسه را جشن گرفت. او زمانی که به طور قرضی برای میلان بازی می‌کرد، یکصدمین بازی‌اش در لیگ قهرمانان را تجربه کرد.

بکام پس از بازنشستگی هم فوتبال را رها نکرد و حالا به عنوان رئیس باشگاه اینتر میامی یکی از موثرترین افراد حاضر در لیگ آمریکا است.

جان چارلز (یوونتوس، رم)

جان چارلز، بازیکن نمادین ولز، که سال ۲۰۰۴ درگذشت، سال ۱۹۹۷ بالاتر از بازیکنانی مثل میشل پلاتینی و زین‌الدین زیدان، به عنوان بهترین بازیکن خارجی قرن یوونتوس انتخاب شد.

او اولین بازیکن بریتانیایی بود که به خارج رفت و سال ۱۹۵۷ به تورین رسید و قرارداد ۶۵ هزار پوندی چارلز او را گران‌ترین فوتبالیست آن زمان بریتانیا کرده بود.

چارلز از همان ابتدا درخشان ظاهر شد و در نخستین بازی‌اش مقابل ورونا که با نتیجه ۲-۳ تمام شد، گل پیروزی‌بخش یووه را زد. او سال اول حضور در یوونتوس را با ۲۸ گل تمام کرد، قهرمان لیگ ایتالیا شد و عنوان بازیکن سال فوتبال این کشور را تصاحب کرد.

این فوتبالیست متولد ولز هم در خط حمله و هم در خط دفاع موثر بازی می‌کرد و از آنجایی که در طول دوران حرفه‌ایش حتی یک کارت زرد هم نگرفت، به «Il Buon Gigante» (غول آرام) معروف شد.

در دوران حضورش در ایتالیا دو بار دیگر قهرمان لیگ شد و دو بار هم جام حذفی را بالای سر برد. چارلز همچنین دوران کوتاهی را در آاس رم گذراند.

لوری کانینگام (رئال مادرید، اسپورتینگ خیخون، مارسی، رایو وایکانو و شارلورا)

لوری کانینگام، یکی از نخستین بازیکنان سیاه‌پوستی که برای انگلیس بازی کرد، فردی پیشگام و یک فوتبالیست خوب بود. بیسنته دل‌بوسکه، سرمربی سابق اسپانیایی و هم‌تیمی کانینگام در رئال مادرید، او را به عنوان «کریستیانو رونالدو دوران خودش» توصیف می‌کند.

او سال ۱۹۷۹ در ۲۳ سالگی با ۹۵۰ هزار پوند (رکورد جهان) از وست‌بروم به رئال پیوست و به نظر می‌رسید که دورانی با شکوه را در پیش دارد.

کانینگام در اولین فصل حضورش به رئال مادرید کمک کرد که هم قهرمان جام حذفی شود و هم برای بیستمین بار لالیگا را تصاحب کند. این اما نقطه اوج کارش بود.

یک مصدومیت بد و عکسی که او را با بدن گچ گرفته در حال رقص در یک کلوب شبانه نشان می‌داد، درگیر حاشیه‌اش کرد.

کانینگام هرگز به دوران اوج برنگشت و ادامه دوران حرفه‌ایش را در اسپانیا، فرانسه و بلژیک گذراند و در ۳۳ سالگی هنگام رانندگی تصادف کرد و درگذشت.

پل گاسکوئین (لاتزیو)

پل گاسکوئین، بازی‌ساز تیم ملی انگلیس، سه سال را در سری‌آ برای لاتزیو بازی کرد و گرچه این سال‌ها با مصدومیت همراه بود اما توانست لحظاتی به یادماندنی را در این کشور خلق کند.

انتقال ۵/۵ میلیون پوندی او از تاتنهام به لاتزیو یک سال به تعویق افتاد تا این که در سال ۱۹۹۲ پس از بهبود مصدومیت وحشتناک زانو به این تیم پیوست. دلیل این آسیب‌دیدگی خطای گری چارلز در فینال جام حذفی ۱۹۹۱ مقابل ناتینگهام فارست بود.

در ایتالیا و هنگامی که می‌خواست در تمرین روی پای الساندرو نستا تکل بزند، استخوان گونه و پایش شکست.

گاسکوئین برای لاتزیو ۶ گل زد، از جمله گل تساوی مقابل رم در داربی این شهر که نوامبر ۱۹۹۲ برگزار شد و او را در قلب هواداران جای داد. او همچنین نقش زیادی در محبوبیت فوتبال ایتالیا در بریتانیا داشت.

گاسکوئین در اواخر دوران حرفه‌ای خود یک دوره کوتاه دیگر در خارج از کشور با باشگاه چینی گانسو تیانما گذراند و البته نمی‌توان گفت که فقط به این علت او یک محصول صادراتی برجسته فوتبال بریتانیا محسوب نمی‌شود.

کوین کیگان (هامبورگ)

کوین کیگان سال ۱۹۷۷ از لیورپول به هامبورگ رفت و پردرآمدترین بازیکن شاغل در فوتبال آلمان شد.

کیگان شروع چشمگیری در فوتبال آلمان نداشت و مدتی طول کشید تا توانست خودش را با شرایط جدید تطبیق دهد. او در یک بازی دوستانه با مشت به صورت بازیکن لوبک کوبید و هشت هفته محروم شد.

کیگان اما فصل را با ۱۲ گل تمام کرد و سال ۱۹۷۸ جایزه بازیکن سال فوتبال اروپا، که الان توپ طلا نامیده می‌شود، را برد.

فصل بعد او در ۱۲ بازی آخر فصل ۱۱ گل زد و به هامبورگ کمک کرد که بعد از ۱۹ سال قهرمان لیگ فوتبال آلمان شود و خودش هم بار دیگر بازیکن سال اروپا شد. تماشاگران عاشقش شده بودند و این بازیکن ۱۷۳ سانتیمتری را « Machtig Maus» (موش توانا) می‌نامیدند.

سال آخر حضور کیگان در هامبورگ را می‌توان سال ناکامی در آخرین لحظه نامید. هامبورگ در بازی برگشت نیمه‌نهایی جام اروپا ۱-۴ رئال مادرید را له کرد و در مجموع با پیروزی ۳-۵ مقابل این تیم به فینال رسید. در دیدار نهایی اما کیگان و رفقا بازی را به ناتینگهام فارست با هدایت برایان کلاف یک بر صفر باختند.

هامبورگ قهرمانی بوندس‌ لیگا را هم به بایرن مونیخ احیا شده واگذار کرد. پس از آن بود که کیگان با ۴۳ گل در ۱۲۵ بازی فوتبال آلمان را ترک کرد و به ساوتهمپتون پیوست.

پل لمبرت (بوروسیا دورتموند)

قبل از این که پل لمبرت خودش را به عنوان مربی موفق نوریچ مطرح کند، دورانی موفق را در بوروسیا دورتموند به عنوان بازیکن گذرانده بود.

نمایش درخشان مقابل دورتموند با لباس تیم شگفتی‌ساز مادرول در جام یوفا موجب شد این باشگاه در سال بعد (۱۹۹۶) او را جذب کند.

لمبرت خیلی زود چهره‌ کلیدی تیم اوتمار هیتسفلد شد. دورتموند در نخستین فصل حضور این فوتبالیست اسکاتلندی به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید و لمبرت بهترین بازیکن مهم‌ترین مسابقه زندگی‌اش شد.

دورتموند در فینال ۱-۳ یوونتوس را شکست داد و لمبرت اولین بازیکن بریتانیایی شد که با یک تیم غیر بریتانیایی قهرمان جام اروپا شده است. لمبرت پاس گل اول بازی را به کارل هانس ریدله داد، اما از این مهم‌تر ماموریت او مهار موفق زین‌الدین زیدان بود.

گری لینه‌کر (بارسلونا، ناگویا گرامپوس ایت)

گری لینه‌کر بلافاصله بعد از بردن کفش طلای جام جهانی ۱۹۸۶ به بارسلونا پیوست و سه سال را در کاتالونیا گذراند. او در این تیم دو جام برد: جام حذفی اسپانیا در فصل ۸-۱۹۸۷ و جام برندگان جام اروپا در فصل ۹-۱۹۸۸.

اما به یادماندنی‌ترین لحظه مهاجم انگلیسی هت‌تریک او در پیروزی ۲-۳ مقابل رئال مادرید در فصل نخست حضورش در بارسا بود. لینه‌کر قبل از بازگشت به تاتنهام در ۱۳۸ بازی ۵۲ گل برای بارسلونا زد.

لینه‌کر دوران حرفه‌ایش را در فوتبال ژاپن پایان داد اما دو فصل حضورش در ناگویا گرامپوس با مصدومیت‌های طولانی همراه شد.

استیو مک‌منمن (رئال مادرید)

استیو مک‌منمن سال ۱۹۹۹ از لیورپول به عنوان بازیکن آزاد راهی رئال مادرید شد و توانست خودش را در تیمی سرشار از ستاره‌ها تثبیت کند.

این بال انگلیسی طی چهار فصل در ۱۵۸ بازی رسمی برای رئال مادرید بازی کرد و به این تیم کمک کرد تا دو بار قهرمان لیگ قهرمانان، دو بار قهرمان لالیگا، یک بار قهرمان سوپر جام یوفا و یک بار قهرمان سوپر جام اسپانیا و یک بار قهرمان جام اینترکنتینانتال شود.

مک‌منمن شروعی تماشایی در رئال داشت، تیم در حالی که به سوی قهرمانی در لیگ قهرمانان پیش می‌رفت در لیگ داخلی وضعیتی پیچیده داشت. رئال که با پیروزی مقابل بایرن مونیخ به فینال رسیده بود، در دیدار نهایی باید مقابل والنسیا در ورزشگاه استادو فرانس بازی می‌کرد.

رئال با گل نیمه اول فرناندو مورینتس جلو بود و بازی به شکل جذابی دنبال می‌شد که مک‌منمن توپ را با زیبایی تمام و سر ضرب وارد دروازه حریف کرد، به رئال کمک کرد سه بر صفر برنده شود و خودش هم جایزه بهترین بازیکن زمین را برد.

فصل بعد رئال مادرید بعد از چهار سال قهرمان لالیگا شد و مک‌منمن توانست یک قهرمانی لالیگا و یک جام لیگ قهرمانان دیگر در سال ۲۰۰۲ به فهرست افتخاراتش اضافه کند و بعد هم در سال ۲۰۰۳ به منچستر سیتی پیوست.

کریس وادل (مارسی)

در حالی که تاتنهام در سال ۱۹۸۹ به مشکل خورده بود و تازه لینه‌کر را از بارسلونا خریده بود، مارسی توانست با قیمت چشمگیر ۴/۵ میلیون پوند، کریس وادل را از ورزشگاه وایت هارت لین خارج کند؛ او به این ترتیب سومین بازیکن گران‌قیمت فوتبال جهان تا آن زمان شد.

به اعتقاد بسیاری در مارسی بود که وادل درخشان‌ترین دوران حرفه‌ای خود را گذراند، به خصوص بعد از جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا که وادل در دیدار نیمه‌نهایی انگلیس مقابل آلمان غربی یک ضربه پنالتی را از دست داد.

وادل خیلی زود با سبک بازی ساده و سرزنده خود چشم‌ها را خیره کرد و به «Magie Chris» (کریس جادویی) معروف شد. او در ۱۴۰ بازی ۲۸ گل برای الپیک مارسی زد.

وادل همراهی با مارسی سه دوره پیاپی (۲-۱۹۹۰) قهرمان لیگ فرانسه شد و در سال ۱۹۹۱ هم به فینال جام اروپا رسید که آن بازی را در ضربات پنالتی به ستاره سرخ بلگراد باخت.

عملکرد درخشان وادل در دوران حضورش در ورزشگاه ولودروم موجب شد که تماشاگران مارسی در سال ۱۹۹۸ او را به عنوان دومین بازیکن بزرگ تاریخ باشگاه، پس از ژان‌ پی‌یر پاپن، انتخاب کنند.