فوت‌و‌فن؛ منچستریونایتد-منچسترسیتی؛ تن‌هاخ از باخت‌های سنگین سیر نمی‌شود

داربی شهر منچستر؛ یکی از مهم‌ترین بازی‌های فصل لیگ برتر انگلیس. چند روز پیش از این بازی، فکوندو پلیستری، مهاجم اروگوئه‌ای یونایتد، در مصاحبه‌ای مدعی شد که «شهر منچستر به رنگ قرمز است و وقتی در این شهر قدم می‌زنید، لباس‌های و پرچم‌های منچسترسیتی به ندرت به چشم می‌خورد.»

این ادعا در کنفرانس مطبوعاتی پپ گواردیولا، با واکنش کنایی سرمربی سیتی همراه شد. گواردیولا گفت: «باید این موضوع را با شرکت تامین‌کننده لباس باشگاه درمیان بگذاریم. شاید واقعا مشکلی وجود داشته باشد.»

در آستانه داربی منچستر، همیشه از این دست بحث‌ها به رسانه‌ها کشیده می‌شود؛ مسابقه‌ای که در سال‌های اخیر، همیشه پیش از برگزاری آن، احتمال موفقیت سیتی در آن بیشتر بوده است.

هرچند فصل گذشته در ورزشگاه اولدترافورد، یونایتد سیتی را شکست داد اما این بار در آستانه برگزاری بازی، در رسانه‌های مختلف بار دیگر احتمال موفقیت سیتی بیش از یونایتد در نظر گرفته شده بود.

نیمکت‌نشینی ستارگان سابق رئال

چنانکه در تصویر مربوط به ترکیب دو تیم می‌بینید، هر دو تیم با سیستم ۱-۳-۲-۴ چیدمان شده بودند. نکته ویژه اما در ترکیب یونایتد بود.

اریک تن‌هاخ از یک سو بار دیگر از زوج جانی ایونز-هری مگوایر در قلب خط دفاع استفاده می‌کرد و رافائل واران بار دیگر در ترکیب قرار نداشت.

از سوی دیگر پس از نمایش بسیار خوب کریستین اریکسن در نیمه دوم بازی با کپنهاگ در لیگ قهرمانان اروپا، این بازیکن را در ترکیب اصلی قرار داد و برونو فرناندز را به پست بال راست منتقل کرد.

در قلب خط میانی هم بار دیگر زوج صوفیان آمرابات و اسکات مک‌تومینای قرار گرفتتند و البته کاسمیرو پس از پایان مصدومیت، روی نیمکت نشسته بود و نامش در فهرست تیم یونایتد دیده می‌شد. به این ترتیب واران و کاسمیرو دو ستاره سابق رئال‌ مادرید در این بازی بزرگ، نیمکت‌نشین شدند.

با پایان مصدومیت چندین بازیکن یونایتد، دست تن‌هاخ روی نیمکت هم برای ایجاد تغییرات در نیمه دوم باز بود.

گواردیولا هم در ترکیب اصلی خود نکته غافلگیرکننده خاصی نداشت. جرمی دوکو، بال چپ تکنیکی تیم، پس از چند بازی، دیگر در ترکیب اصلی نبود و به جای او جک گریلیش در این پست بازی را شروع می‌کرد.

در خط دفاع هم امانوئل آکانجی به دلیل دریافت کارت قرمز در بازی قبلی مقابل برایتون، محروم بود و نمی‌توانست بازی کند.

پنالتی ناباورانه برای سیتی

بازی با سطح شدت و فشار پایینی در دقایق ابتدایی همراه بود؛ چیزی که برای این بازی مهم، کمی دور از انتظار بود.

شاید فشردگی بازی‌ها در چند هفته گذشته، روی کیفیت بازی در نیمه اول ایجاد کرده بود. در این دقایق پرسینگ همیشگی سیتی در نیمه اول بازی‌ها را نمی‌دیدیم و یونایتد بدون فشار نیروهای تهاجمی سیتی، می‌توانست توپ را از یک سوم دفاعی خود عبور دهد.

با این حال، یونایتد هم در خلق موقعیت موفق نبود و نمی‌توانست از فشار کم سیتی در شکل کار دفاعی‌اش استفاده کند.

اولین موقعیت بازی در دقیقه ۲۰ رخ داد که ضربه سر هالند، با واکنش اونانا مهار شد. ۵ دقیقه بعد اما سیتی یک ضربه ایستگاهی غیرمستقیم داشت و در بازبینی ویدئویی، داور تصمیم گرفت که کشیده شدن رودری از سوی هویلند در محوطه جریمه را خطا اعلام کند و پنالتی بگیرد.

این تصمیم قطعا با واکنش‌های منفی متعددی در روزهای آتی همراه خواهد بود، چون توپ طوری ارسال شده بود که با رودری فاصله زیادی داشت و حتی برخورد دو بازیکن هم چندان شدید نبود که حتما از سوی هر داوری، پنالتی اعلام شود.

بازی با همین تصمیم و ضربه پنالتی هالند که تبدیل به گل شد، از حالت کسالت‌بار خارج شد.

پایان داستان در دقیقه ۴۹

بعد از این پنالتی، هر دو تیم چند حمله موثر تا پایان نیمه اول داشتند و نکته جالب همچنان آسیب‌پذیری هر دو تیم در فاز دفاع بود؛ چیزی که به نیروهای هجومی سیتی و یونایتد اجازه می‌داد به آسانی در موقعیت زدن ضربه نهایی قرار بگیرند.

با این همه، نیمه اول با همان یک گل که روی پنالتی زده شده بود، به سود سیتی به پایان رسید. تن‌هاخ برای تغییر دادن شرایط، در همان ابتدای نیمه دوم میسون مونت که یک هافبک تهاجمی است را جانشین آمرابات هافبک دفاعی خود کرد، تا یونایتد شکل هجومی‌تر از قبل به خود بگیرد.

در عمل اما بازی در دقیقه ۴۹ برای یونایتد تمام شد؛ لحظه‌ای که ارسال از سمت چپ و ضربه سر سیلوا، توپ را به هالند رساند و او به راحتی دروازه یونایتد را برای دومین بار باز کرد.

روی این گل، دو نکته مهم وجود داشت. یکی اینکه دفاع راست یونایتد یعنی دیه‌گو دالوت، به رغم اینکه بازیکنان سیتی از منطقه او نفوذ می‌کردند، تا آخرین لحظه خودش را به محوطه جریمه تیمش برای دفاع کردن نرساند و نکته دیگر اینکه هالند درحالی نزدیک تیر دوم آزادانه و بدون هیچ فشاری از سوی مدافعان یونایتد، به توپ رسید و به آن ضربه زد، که اصولا مهاجم اصلی سیتی هالند است؛ بازیکنی که بهترین مهاجم لیگ برتر و یکی از بهترین مهاجمان کنونی جهان است.

درواقع روی این گل، اوج سهل‌انگاری تیمی و انفرادی در میان بازیکنان یونایتد دیده شد و مشخص بود که یونایتد توان بازگشت به بازی مقابل سیتی، پس از رسیدن فاصله به دو گل را ندارد.

پیروزی آسان گواردیولا و تئوری کاراگر

در ادامه بازی اصطلاحا برای هر دو تیم «باز» شد. یعنی فضاهای زیادی برای شکل دادن حملات در زمین دیده می‌شد. سیتی حتی در این شرایط هم چندان دفاع پرفشار انجام نمی‌داد و یونایتد با حفظ تمرکز می‌توانست به گل هم برسد؛ به خصوص در اواسط این نیمه، در صحنه‌ای که پاس عالی اریکسن در پشت خط دفاع به رشفورد رسید و ضربه او گل نشد.

تن‌هاخ برای افزایش توان هجومی تیمش الخاندرو گارناچو و آنتونی مارسیال و آنتونی را هم به میدان فرستاد اما در شکل بازی مشخص بود که سیتی بدون صرف انرژی زیاد، درحال برنده شدن در اولدترافورد است؛ کاری که با گل دقیقه ۸۰ فیل فودن روی پاس هالند، نهایی شد.

روی این گل هم ضعف مدافعان یونایتد غافلگیرکننده بود. همین چند روز پیش جیمی کرگر بازیکن سابق لیورپول و یکی از تحلیل‌گران تلویزیونی برجسته در انگلیس، در انتقاد از تن‌هاخ گفته بود: «او ۴۰۰ میلیون پوند در سه پنجره نقل و انتقالات خرج کرده اما اغلب بازیکنانی که او با سلیقه و تصمیم شخصی به یونایتد آورده، چندان موثر نبوده‌اند و سطح فنی یونایتد را بالاتر از دوره اوله‌گونار سولشر و ژوزه مورینیو نبرده‌اند.»

به نظر می‌رسد این تحلیل، درست و واقع‌بینانه است. کافی است به یاد بیاوریم که آنتونی، بال راست برزیلی، که تابستان گذشته جذبش از آژاکس، ۱۰۰ میلیون یورو هزینه برای یونایتد داشت، آنقدر ضعیف کار کرده که برای بازی بزرگ مقابل سیتی، در ترکیب اصلی هم قرار نمی‌گیرد.

تن‌هاخ در خطر

سیتی با ۶۱ درصد مالکیت توپ، ۲۱ شوت که ۱۰ تا از آنها در چارچوب قرار داشت و زدن ۳ گل، به راحتی در اولدترافورد پیروز شد.

تن‌هاخ در فصل جاری در بازی‌های بزرگ مقابل مدعیان شکست‌های سنگین داشته؛ خوردن ۳ گل از تاتنهام، خوردن ۳ گل از برایتون، خوردن ۳ گل از آرسنال و این بار باخت ۳ گله مقابل سیتی.

این آمار حالا آینده تن‌هاخ را در شرایط نامشخص قرار داده و او برای حفظ شغلش کار آسانی ندارد. یونایتد حالا با ۱۵ امتیاز از ۸ بازی، در رده هشتم جدول قرار دارد و سیتی ۲۴ امتیازی، آرسنال و تاتنهام را در جدول بالاتر از خود می‌بیند.

این بازی و این نتیجه بار دیگر نشان داد که شاید در شهر منچستر، پرچم‌ها و پیراهن‌های قرمز بیشتری دیده شود، اما در زمین بازی، منچستر کماکان به رنگ آبی است.