مردی که یاد و خاطره پدرش را به چت‌بات تبدیل کرد

سال ۲۰۱۶ جیمز ولاهوس خبر بدی دریافت کرد. پدرش مبتلا به سرطان درمان‌ناپذیری شده بود.

جیمز ساکن اوکلند کالیفرنیا می‌گوید:«من عاشق پدرم بودم و او را از دست می‌دادم».

او مصمم شد که تا می‌تواند در زمان باقی‌مانده در کنار پدرش باشد و از حضور او بهره‌مند شود. «من پروژه مرور تاریخ شفاهی را با او شروع کردم و هفته‌ها و روزها و ساعت‌ها فقط داستان زندگی او را ضبط می‌کردم».

این اتفاق هم‌زمان با شروع کار جیمز در زمینه پژوهش هوش مصنوعی بود و در نتیجه پروژه او به تدریج دگرگون شد و شکل دیگری به خود گرفت.

جیمز می‌گوید:«با خودم فکر می‌کردم چه می‌شد اگر می‌توانستم چیزی تعاملی و هم‌کنشی بسازم. تا بتوانم به طور گسترده‌تر خاطرات غنی پدرم و برخی ویژگی‌های شخصیتی او را حفظ کنم، چقدر خوب می‌شد اگر می‌توانستم همه اینها را موجود و در دسترس و زنده نگه دارم». ‌

پدر جیمز در سال ۲۰۱۷ درگذشت اما پیش از آن جیمز توانسته بود همه آنچه از خاطرات او ضبط کرده بود را به چت‌بات هوش‌مصنوعی تبدیل کند که می‌توانست پاسخ بسیاری از پرسش‌ها درباره زندگی پدرش را با صدای خود او بدهد.

چنین کاربردی از هوش مصنوعی برای زنده نگه داشتن افراد از دیر‌زمانی در داستان‌های علمی ـ تخیلی وجود داشت اما اکنون توسعه و پیشرفت فناوری هوش مصنوعی امکان آن را در زندگی واقعی فراهم کرده است. در سال ۲۰۱۹ جیمز چت‌بات خود را به اپلیکیشن تبدیل کرد و نام کسب‌و‌کار خود را HereafterAI نامید که به کاربران اجازه می‌دهد همان کاری که برای خاطرات پدرش انجام داد برای عزیزان خود انجام دهند.

او می‌گوید: «درست است که چت‌بات از رنج و درد فقدان پدرم نکاست اما به نتیجه‌ای فراتر و گسترده‌تر دست یافتم. پدرم در انبوه در‌هم‌پیچیده خاطره‌ها گم و محو نمی‌شود. من اکنون مجموعه تعاملی شگفت‌آوری از او دارم که می‌توانم به آن پناه ببرم».

کاربران HearafterAI می‌توانند تصویر عزیزان خود را بارگذاری کنند تا روی صفحه نمایش تلفن‌های همراه یا کامپیوتر آنها در هنگام استفاده از اپلیکیشن ظاهر شود. شرکت دیگری که چت‌بات‌های هوش‌مصنوعی از افراد می‌سازد از این مرحله هم فراتر رفته است.

شرکت کره‌ای DeepBrain AI با چند ساعت تصویر‌برداری ویدئویی و شنیداری از چهره و صدا و حرکات و عادات افراد ویدئویی بر مبنای آواتار فرد تهیه می‌کند.

مایکل یونگ، مدیر مالی این شرکت هوش مصنوعی کره‌ای می‌گوید:«ما نمونه‌ای مشابه فرد اصلی با میزان همانندی حدود ۹۶,۵٪ می‌توانیم تولید کنیم به همین دلیل افراد خانواده در گفتگو با فرد در گذشته احساس راحتی می‌کنند حتی با اینکه می‌دانند آواتار هوش‌مصنوعی است».

این شرکت معتقد است چنین فناوری‌هایی به عنوان بخشی از فرهنگ در حال گسترش «خوب مردن» مهم و ضروری است. ما می‌توانیم پیشاپیش برای مرگ خود آماده شویم و خاطره‌ها و ماجرا‌ها و یادبود‌هایی از خود به صورت «میراث زنده» باقی بگذاریم.

البته هزینه این کار بالاست و کاربران نمی‌توانند آواتار را خودشان تولید کنند. آنها باید حدود ۵۰هزار دلار به شرکت برای فیلمبرداری و تولید آواتار بپردازند.

با وجود چنین هزینه بالایی سرمایه‌گذاران این شرکت اطمینان دارند که محبوب و پر‌طرفدار خواهد شد و شرکت DeepBrain در آخرین دور تأمین سرمایه توانست ۴۴ میلیون دلار جمع‌آوری کند.

لاورن آنتروبوس، روان‌شناس می‌گوید در مورد استفاده از چنین «فناوری سوگ» در مواقعی که احساسات و عواطف شدیدی غالب است بهتر است مراقب باشیم.

او می‌گوید: «سوگ از دست دادن عزیزان گاهی ما را غافلگیر می‌کند. فکر می‌کنی اندوه را از سر گذراندی و دیگر حالت خوب است اما ناگهان تلنگر خاطره‌ای یکباره تو را به ژرفای اندوه سوگ باز‌می‌گرداند».

«فکر اینکه بتوانی صدای عزیز از دست رفته را بشنوی و کلام آنها را با صدای خودشان بشنوی ممکن است گیج‌کننده و شاید آشفته‌کننده باشد».

لاورن آنتروبوس می‌گوید بهتر است افراد در استفاده از چت‌بات برای عزیزان از دست رفته خود عجله به خرج ندهند. «پیش از استفاده از چنین فناوری‌هایی باید ابتدا آرامش و تعادل خود را بازیابید. این کار را بسیار به تدریج و آهسته شروع کنید».

النور وود، ۴۱‌ساله از دوون جنوبی می‌گوید:«من ناچار شدم به بیش از ۲۰ شرکت و مؤسسه مراجعه کنم و ناچار باید به هر کدام از آنها تلفن می‌کردم و به آنها در مورد فقدان همسرم توضیح می‌دادم». استفان، همسر او در ماه مارس سال گذشته پس از یک دوره بیماری طولانی درگذشته است.

«برخی شرکت‌ها و مؤسسات کار را آسان و سریع انجام می‌دادند اما برخی دیگر بی‌کفایت و بی‌احساس بودند. آنها استرس بیشتری به من وارد می‌کردند و در شرایطی که من در بدترین شرایط روحی ممکن بودم فشار مضاعفی بر من می‌آوردند».

ستلد شرکتی آنلاین در بریتانیاست که برای کاستن از بار کارهای اداری و کاغذ‌بازی‌های افراد سوگوار ایجاد شده است و به جای شما با سازمان‌ها و مؤسسات مربوط تماس می‌گیرد و کارها را انجام می‌دهد.

کاربر امور اداری لازم و فهرستی از افرادی که باید با آنها تماس گرفته شود را وارد می‌کند. ستلد به طور خودکار ایمیل‌هایی می‌نویسد و می‌فرستد. سپس می‌توانید دوباره به سایت این شرکت مراجعه کنید و پاسخ سازمان‌ها و مؤسسات را ببینید و متوجه شوید که موضوع حل شده است.

این شرکت با ۹۵۰ سازمان و مؤسسه از بانک و شبکه‌های اجتماعی و شرکت‌های خدماتی همکاری می‌کند. این شرکت را در سال ۲۰۲۰ ویکی ویلسون پس از مرگ مادر‌بزرگش تأسیس کرد.

او می‌گوید: «هرچه بیشتر بتوانیم از فناوری برای کاهش بار چنین اموری استفاده کنیم بهتر است. وقتی فردی می‌میرد ما برای انجام امور اداری و کارهای او به طور متوسط باید ۱۴۶ کار مختلف که حدود ۳۰۰ ساعت زمان می‌برد انجام دهیم».

«به طور معمول این مراحل حدود ۹ ماه طول می‌کشد. ما فکر می‌کنیم ۷۰٪ از این کارها می‌تواند و باید به طور خودکار و ماشینی انجام شود».

به گزارش وبسایت خبری تک‌راند، بخش فناوری سوگ اکنون در سطح جهانی بیش از ۱۰۰ میلیارد پوند ارزش دارد.

دیوید سوفر، مدیر سایت می‌گوید بخشی از این افزایش بر اثر همه‌گیری ویروس کرونا به وجود آمد.

او تأکید دارد که می‌خواهد به شکستن تابو‌هایی در مورد گفتگو از مرگ کمک کند و می‌گوید: «بیماری کووید توجه افراد را به ارزش زندگی جلب کرد». همین موضوع باعث شد که به طور گسترده فناوری به عنوان بخشی از جریان سوگواری پذیرفته شود.

او در ادامه می‌گوید:«امکان اطلاع‌رسانی هم‌زمان به گروه بزرگی از افراد، یادآوری افراد از طریق فایل‌های شنیداری و پیام‌های تصویری همه امور مهم و تعیین‌کننده‌ای هستند».

دیوید سوفر باور دارد که موج جدید استفاده از فناوری جنبه عمیق‌تری هم دارد. «وقتی فناوری وارد ماجرا می‌شود تا مشکلات فناوری را برطرف کند خیلی خوب است اما وقتی قرار است به مسائل غیر‌فنی برای مثال سوگواری و اندوه بپردازد اینجاست که با هدف واقعی فناوری رو‌به‌رو می‌شویم».

لاورن آنتروبوس باور دارد که هنوز در هنگامه سوگ و اندوه هیچ چیز نمی‌تواند جای حمایت انسانی را بگیرد. «من نمی‌توانم تصور کنم که فناوری بتواند آئین‌‌های مرسوم سوگواری را از بین ببرد که شامل در کنار یکدیگر بودن و مراقبت از همدیگر و احساس ارج و قدر و سپاس است».