واکنش‌ها به مصاحبه منیژه صدیقی پس از ۷ ماه از زندان طالبان؛ «اعتراف اجباری است»

منیژه صدیقی، فعال حقوق زنان پس از حدود ۷ ماه بازداشت و زندان طالبان با چند رسانه‌ داخلی در زندان صحبت کرده است. اولین بار است که حکومت طالبان با ترتیب دادن این مصاحبه وجود این فعال زن را در زندان تایید می‌کند.

در این مصاحبه که ظاهرا به سه رسانه محلی در زندان طالبان انجام شده است، منیژه صدیقی بر بی‌گناهی خود تاکید کرده است.

او می‌گوید: «فقط می‌خواهم پیش فامیل خود برگردم. می‌خواهم مرا آزاد کنند. به‌خاطری که بی‌گناه هستم. اگر تنها جرم‌ام تظاهرات است، شش ماه را [در زندان] تیر کردم (گذراندم)».

گفته شده که این مصاحبه پس از خبر نشر گزارش‌های بدرفتاری و شکنجه او در زندان طالبان انجام شده است.

در بخشی از سخنانش که طلوع‌نیوز کابل نشر کرده است، خانم صدیقی گفته است که وضعیت سلامتی‌اش «خوب» است و در صورت بیماری به پزشک نیز دسترسی دارد.

پیش‌تر عفو بین‌الملل گفته بود که منیژه صدیقی از ۹ اکتبر گذشته از سوی استخبارات طالبان در کابل بازداشت خودسرانه، و بعد زندانی شده است.

در بیانیه این سازمان آمده است که خانم صدیقی در ۵ دسامبر گذشته به زندان فرستاده شده و به خانواده و وکیل دسترسی نداشته است و در «معرض خطر شکنجه و بدرفتاری» قرار دارد.

سخنگویان طالبان وجود زنان زندانی از جمله خانم صدیقی را تایید نکرده بودند و تاکنون هم دلیل زندانی کردن او را رسما اعلام نکرده‌اند.

شماری از زنانی که در کابل علیه سیاست‌های طالبان در مورد زنان در اعتراضات شرکت می‌کردند، بازداشت خودسرانه شدند که مدتی بعد آزاد شده‌ و ناچار به خروج از کشور شده‌اند.

فعالان: اعتراف اجباری است

گرو‌ه‌های فعالان زن در افغانستان در بیانیه‌هایی این ویدیوی منیژه صدیقی از زندان را «اعتراف اجباری» خوانده‌اند.

در بیانیه «جنبش خودجوش زنان معترض» آمده است که طالبان درصدد «سفیدنمایی جنایات و رفتار خشونت‌آمیزشان در برابر زنان افغانستان که همیشه با رویکرد شلاق، لت‌وکوب ومحبوس کردن همراه بود، این بار بانو منیژه صدیقی عضو این جنبش را وادار به اعتراف اجباری نموده‌اند که گویا شکنجه نشده است، در حالیکه چهره معصوم و خسته او نماینگر اجحاف و ظلم در زندان طالب است».

وحیده امیری، فعال حقوق زنان که خود نیز «حدود سه هفته» تجربه بازداشت استخبارات طالبان را داشته است، در ایکس نوشت که «اعتراف اجباری در ذات خود نوع شکنجه روحی و روانی است.»

برخی کاربران ایرانی نیز نشر این ویدیو را مشابه نشر اعترافات اجباری در ایران دانسته‌اند.

«جنبش زنان برای صلح و آزادی» نیز در بیانیه‌ای گفته است که این «اعتراف اجباری» برای «فریب اذهان عامه» است.

سازمان عفو بین‌الملل در در ۲۲ ژانویه/جنوری در نامه‌ای سرگشاده به عبدالحق وثیق، رئیس اداره استخبارات طالبان از وی خواست که منیژه صدیقی را فوراً آزاد کند.

در نامه عفو بین‌الملل تاکید شده بود که خانم صدیقی ماه‌ها در بازداشت استخبارات و پس از آن در زندان پلچرخی در حومه کابل زندانی است و «دسترسی به وکیل مدافع و مراقبت‌های بهداشتی ندارد».

سازمان‌های بین‌المللی مدافع حقوق بشر می‌گویند در حکومت طالبان زنان به زور بازداشت خودسرانه می‌شوند و در معرض شکنجه و بدرفتاری قرار دارند.