شاهزاده رضا پهلوی: می‌گفتند راه به جایی نمی‌بری اما حالا ارتشی از هم‌میهنانم دارم

شاهزاده رضا پهلوی: می‌گفتند راه به جایی نمی‌بری اما حالا ارتشی از هم‌میهنانم دارم
منتشر شده در

شاهزاده رضا پهلوی، ولیعهد پیشین ایران، در مراسم دریافت جایزه «معمار صلح» از بنیاد ریچارد نیکسون، در شامگاه سه‌شنبه ۲۲ اکتبر (اول آبان) در آمریکا، با تقدیم این جایزه به مردم ایران، آنها را «معماران واقعی صلح»  توصیف کرد و گفت دورانی که به او می‌گفتند شرایط لازم برای مبارزه برای آزادی ایران را ندارد، گذشته است چرا که اکنون «ارتشی از هم‌میهنان فوق‌العاده شجاع» دارد.

او از «گرامی‌داشت میراث پدرش»، محمدرضاشاه پهلوی، از طرف میلیون‌ها شهروند عادی در ایران صحبت کرد و گفت مردم ایران «بسیار شجاع هستند و به آینده‌ای بهتر امیدوارند و برای رسیدن به آن مبارزه می‌کنند.»

آقای پهلوی در قسمتی از سخنانش، که به‌نظر می‌رسید با بغض همراه شد، گفت: «اغلب به من می‌گفتند که در مبارزه برای میهنم راه به جایی نمی‌برم. چون نه تشکیلات و نهادهای یک دولت را دارم و به‌یقین نه بودجه کافی و نه ارتشی. اما اکنون من چنین ارتشی دارم؛ هم‌میهنان فوق‌العاده شجاعم.»

آقای پهلوی همچنین با اشاره به بالا گرفتن تنش در خاورمیانه، تاکید کرد که مردم ایران در پی جنگ نیستند.

او گفت: «در برهه خطرناکی هستیم. بادهای جنگ در منطقه ما وزیدن گرفته است. این جنگ متعلق به مردم ایران نیست. این جنگ متعلق به یک دیکتاتور، علی خامنه‌ای، است که از تفرقه‌افکنی و مناقشه ارتزاق می‌کند.»

آقای پهلوی گفت مردم ایران جنگ نمی‌خواهند بلکه به دنبال صلح، امنیت و آینده‌ای آزاد از استبداد هستند.

به گفته او، ایرانیان می‌خواهند نه تنها ایران که کل خاورمیانه از رعب‌افکنی جمهوری اسلامی آزاد باشد.

پس از فراگیر شدن اعتراض‌های سراسری ۱۴۰۱ در ایران، چهره‌هایی از مخالفان خارج از کشور از جمله رضا پهلوی، حامد اسماعیلیون، مسیح علی‌نژاد، شیرین عبادی و عبدالله مهتدی با اعلام ائتلاف در نشستی مشترک در دانشگاه جورج تاون واشنگتن از تدوین «منشور همبستگی و سازماندهی» برای ایران خبر دادند و بر اتحاد و همصدایی با معترضان در ایران تاکید کردند.

اما چند ماه بعد با اوج گرفتن انتقادهای طرفداران طیف‌های مختلف سیاسی - از طرفداران سلطنت گرفته تا حامیان احزاب کرد- از متن «منشور مهسا» و ترکیب چهره‌های شرکت‌کننده و بروز اختلاف میان آنها، این ائتلاف بی‌سرانجام ماند.