بیش از ۱۴۰۰ کشته در زلزله‌های ونزویلا؛ خانواده‌ها همچنان چشم‌انتظار عزیزان‌شان

دست‌های خالی و بیل‌های ساده، بی‌وقفه در میان تکه‌های آوار حرکت می‌کنند، در حالی که پهپادها از فراز منطقه در حال بررسی هستند. هر ثانیه، هر حرکت، سرنوشت‌ساز است. اینجا نبردی با زمان جریان دارد؛ نبردی برای بیرون کشیدن جان‌هایی که هنوز شاید زنده باشند.

در اینجا، در ایالت ساحلی لا گوایرا که با پایتخت و شهر کاراکاس هم‌مرز است، تقریباً در هر جایی که نگاه می‌کنید، ویرانی فاجعه‌بار دیده می‌شود. این ایالت یکی از شدیدترین آسیب‌ها را پس از وقوع دو زمین‌لرزه پیاپی در روز چهارشنبه متحمل شده است.

ساکنان و خانواده‌ها با ناامیدی در میان آوار در حال جست‌وجوی عزیزان و وسایل خود هستند. آن‌ها با دقت گوش می‌دهند تا شاید صدایی که نشان دهد کسی زنده زیر آوارهای سمنتی و سیم‌های فلزی گرفتار شده را بشنوند.

مقامات تاکنون مرگ دست‌کم ۱۴۳۰ نفر را در پی زمین‌لرزه‌های با بزرگی ۷/۲ و ۷/۵ تأیید کرده‌اند که زمین‌لرزه دوم یکی از قوی‌ترین زلزله‌های ثبت‌شده در این کشور در یک قرن گذشته بوده است.

صدها ساختمان فرو ریخته و در زیر این آوار، هزاران ونزویلایی همچنان گرفتارند. تعداد جان‌باختگان و زخمی‌ها هر ساعت افزایش می‌یابد. ملل متحد تخمین می‌زند که حدود ۵۰ هزار نفر ناپدید شده‌اند.

تیم‌های نجات داخلی محدود هستند، اگرچه نیروهای امدادی بین‌المللی از مکسیکو، اسپانیا، امریکا و بریتانیا برای کمک وارد ونزویلا شده‌اند.

اما هنوز کافی نیست. نهادهای امدادی می‌گویند ۴۸ تا ۷۲ ساعت اول برای نجات افراد زنده حیاتی است، هرچند اگر افراد گرفتار به آب و غذا دسترسی داشته باشند، این بازه زمانی می‌تواند طولانی‌تر شود.

خورخه رودریگز، رئیس مجلس ملی این کشور، می‌گوید: «نجات هر انسان یک معجزه است. ما چیزی از ابعاد این فاجعه پنهان نخواهیم کرد.»

«بدون تجهیزات، نجات او غیرممکن است»

در کاتیا لا مار، یکی از شهرهای ساحلی لا گوایرا، فضا بسیار غم‌انگیز است. تعداد کمی از ساختمان‌ها سالم مانده‌اند.

نیروهای دولتی به بازماندگان غذا و آب توزیع کرده‌اند و دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت، گفته که دولت در این «ساعات بحرانی» در حال اجرای یک عملیات گسترده نجات است.

مردم با نگرانی در اطراف محل‌هایی که گمان می‌کنند عزیزانشان آنجا گرفتار شده‌اند، جمع شده‌اند.

خسوس سوآرس یکی از آن‌هاست. او ۲۰۰ کیلومتر سفر کرده تا پسرش، ژان سوآرس را پیدا کند.

او می‌گوید: «هیچ اطلاعاتی وجود ندارد. کسانی که او را می‌شناسند می‌گویند ندیدند که بیرون آمده باشد.»

او به آوار یک ساختمان فرو ریخته اشاره می‌کند و می‌گوید: «فکر می‌کنم ممکن است داخل آنجا باشد.»

سوآرس با یک دوراهی مواجه است که بسیاری دیگر نیز با آن روبرو هستند: «نجات او غیرممکن است… هیچ تجهیزات پیشرفته‌ای اینجا نیست. یک انسان به تنهایی نمی‌تواند این کار را انجام دهد، خیلی خطرناک است.»

بستگان کارلوس ادواردو، مرد ۳۱ ساله‌ای که زیر آوار گرفتار شده، می‌دانند او کجاست.

گاهی صدای حرف زدن یا ناله او را می‌شنوند.

پسر کاکایش به بی‌بی‌سی گفت: «او را صدا زدیم: کارلوس، کارلوس، پسرم… و بعد صدایی (ناله‌ای) از او شنیدیم. این حدود یک ساعت و نیم پیش بود.»

«از آن زمان دیگر صدایی نشنیده‌ایم… اما قبلاً هم همین‌طور بود. دیروز بعدازظهر هم همین اتفاق افتاد. ما اینجا منتظر کمک هستیم و امیدواریم او را زنده بیرون بیاوریم.»

رفت‌وآمد و تجمع مردم گاهی عملیات جست‌وجو را مختل می‌کند. سربازان و داوطلبان مکسیکویی بارها درخواست سکوت کرده‌اند تا بتوانند نشانه‌ای از حیات زیر آوار بشنوند.

افراد به هر شکلی که می‌توانند کمک می‌کنند. کسانی که پهپاد دارند، از آن‌ها برای جست‌وجوی بازماندگان یا اجساد در مکان‌های صعب‌العبور استفاده می‌کنند.

خانواده‌ها دور صفحه نمایش پهپادها جمع می‌شوند و به دنبال نشانه‌ای آشنا می‌گردند: تکه‌ای لباس، رشته‌ای مو یا وسیله‌ای شخصی یا هر چیزی که خبری از عزیزان‌شان بدهد.

با گذشت زمان، آمار غیررسمی قربانیان افزایش می‌یابد و پیامدها نیز بیشتر نمایان می‌شود.

گلندیس دلگادو می‌گوید: «بوی بد به مشام می‌رسد… اجساد در حال فاسد شدن هستند. این باعث بیماری ما و بچه‌ها می‌شود.»

او می‌گوید دو ساختمان نزدیک محل زندگی‌اش فرو ریخته‌اند اما کمک رسمی دریافت نکرده‌اند: «هیچ‌کس از دولت به اینجا نیامده، اما خدا را شکر می‌کنم که مردم از کاراکاس برای حمایت از ما آمده‌اند و غذا هم آورده‌اند‌.»

دی‌یر گابریل، ۲۷ ساله، می‌گوید: «همه مناطق آسیب دیده‌اند… ماکوتو، کارایبه… همه‌جا خراب است و همه بوی بد را حس می‌کنیم.»

مقامات روز جمعه اعلام کردند که ۸۶۱ داوطلب از کشورهای مختلف از جمله مکسیکو، امریکا، السالوادور، سوئیس و کلمبیا در ونزویلا حضور دارند و تعداد بیشتری در راه هستند.

دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت گفت که روز جمعه با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، و مارکو روبیو، وزیر خارجه این کشور، گفت‌وگو کرده و آن‌ها تعهد خود برای ارسال نیروهای امدادی و کمک‌های انسانی را تأیید کرده‌اند.

«سعی می‌کنی برای بچه‌هایت قوی بمانی»

زنی مقابل خانه ویران‌شده‌اش ایستاده و هنوز پاهایش می‌لرزد.

او با التماس می‌گوید: «منتظر کمک‌های بشردوستانه هستیم. به کمک آن‌ها نیاز داریم.»

او برای برداشتن ماشین لباسشویی به خانه‌اش برگشته بود.

او می‌گوید: «وضعیت بسیار سختی است، ما برای چنین چیزی آماده نبودیم. تمام تلاش و زحمتی که می‌کشی، در یک لحظه فرو می‌ریزد. اما چیزی که مهم است زندگی است.»

الکساندرا گابینو، ۲۸ ساله، وضعیت مشابهی دارد، او دو فرزند هفت و دو ساله دارد.

او می‌گوید هنگام وقوع زلزله با خانواده‌اش در موتر بوده: «بچه‌ها شروع به جیغ زدن کردند. نمی‌دانستیم چه اتفاقی افتاده، و ناگهان ساختمان کناری فرو ریخت و همسرم موتر را عقب برد.»

این خانواده اکنون در موتر خود در پارکینگ میدان هوایی بین‌المللی سیمون بولیوار در مایکتیا می‌خوابند. فرودگاهی که به دلیل خسارت وارده بسته است، اما فضای باز و امنی برای پناه گرفتن خانواده‌ها فراهم کرده است.

او بیرون ساختمان آسیب‌دیده‌شان منتظر است، در حالی که همسرش تلاش می‌کند به آپارتمان‌شان در طبقه پانزدهم که وضعیت‌اش ناپایدار است برود تا مدارک و وسایل ضروری را بردارد.

او می‌گوید: «دردناک است که هیچ‌چیز برایت نمانده. مادرم خانه‌اش را از دست داد، ما هم خانه‌مان را از دست دادیم. هیچ چیزی نداریم. سعی می‌کنی برای بچه‌هایت قوی بمانی.»

او اضافه می‌کند: «همه می‌گویند مهم این است که زنده‌ای. بله، اما چیزی که تجربه می‌کنی دردناک است: دیدن رنج مردم، شنیدن فریادها، دیدن کودکانی که گرفتار شده‌اند، و ناتوانی از کمک کردن چون باید مراقب فرزندانت باشی.»

«سعی می‌کنی قوی باشی، اما دردناک است.»