هر چه که باید نمی‌شد، شد و ایران از جام جهانی حذف شد

تا آخرین لحظات دو بازی‌ از رقابت‌های نهایی مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، چشم ایران به دنبال تنها و تنها یک اتفاق بسیار محتمل بود تا با تاریخ‌سازی، به مرحله حذفی جام جهانی فوتبال صعود کند اما با بخت بد تیم ایران هیچ کدام از دو اتفاق، رقم نخورد.

صعود تیم ایران با ۳ امتیاز و تفاضل گول صفر در گروه «G»، به شب پایانی رقابت‌های حذفی در گروه‌های «J و K» گره خورده بود؛ جایی که یا ازبیکستان باید مقابل کانگو امتیاز می‌گرفت (مساوی می‌کرد یا میبرد) و یا اتریش و الجزایر مساوی نمی‌کردند؛ اما در کمال ناباوری هیچ کدام از این دو اتفاق رقم نخورد.

ازبیکستان در گروه‌ «K» که تا دقیقه ۶۷ از کانگو با یک گول پیش بود، در دقایق ۶۸، ۷۸ و ۹۱ سه گول دریافت کرد تا چانس اول ایران را به باد بدهد. در صورت تساوی بازی یا شکست کانگو، این تیم با امتیاز کمتر پس از ایران قرار می‌گرفت و اگر ازبیکستان بازی را می‌برد با تفاضل گول کمتر چانس صعود را به ایران میداد.

اما این شب، شب شاگردان سباستین دزابره بود تا با برد دراماتیک خود مقابل ازبیکستان در نهایت ۴ امتیازی شوند و به عنوان یکی از هشت تیم برتر قرار گرفته در رتبه سوم هر گروه در نهایت به دور بعد صعود کنند.

بعد از بازی ازبیکستان و کانگو چشم ایرانیان به آخرین چانس در گروه «J» دوخته شده بود؛ بازی‌ای که تنها نیاز بود مساوی نشود.

در شبی که بار دیگر چانس با ایران یار نبود، اتریش و الجزایر در یک بازی بسیار مهیج و زیبا ۳-۳ با یکدیگر مساوی کردند تا رویای ایران بر باد رود. دو گول آخری میان دو تیم در دقایق ۹۳ و ۹۶ تبادله شد و علاوه بر علاقمندان این دو تیم، نفس طرفداران تیم ایران را هم تا آخرین لحظات حبس کرد. با بردن هر کدام از این تیم‌ها، طرف مقابل حذف می‌شد و بجایش تیم ایران صعود می‌کرد.

در کمال ناباوری و با تساوی ۳-۳، هر دو تیم ۴ امتیازی و با خوشحالی راهی مرحله حذفی شدند؛ اتفاقی که برای ایران سنگین تمام شد تا تلخی این جام به دهان این تیم را باقی‌ بگذارد و زنجیره بدچانسی‌های ایران را در جام‌جهانی ۲۰۲۶ به میزبانی مشترک امریکا، کانادا و مکزیکو تکمیل کند.

ایران که ‌مسن‌ترین ترکیب اصلی تاریخ جام جهانی را از سال ۱۹۶۶ اما در عین حال یکی از باتجربه‌ترین تیم‌های دوران‌های فوتبالی خود را به این رقابت‌ها فرستاده بود، در دو بازی قبلی در گروه خود نیز با کمال بدچانسی با دو گولی که با اختلاف چند سانتی‌متر آفساید اعلام شدند نتوانست امتیاز مدنظرش را بگیرد و مجبور شد منتظر نتایج دیگر گروه‌ها بماند.

در بازی مقابل بلجیم، تنها قسمتی از بدن مهدی طارمی کپتان این تیم، در آفساید قرار گرفت و گول سرنوشت‌ساز این تیم مردود اعلام شد.

به گونه باور نکردنی و در شرایطی کاملا مشابه، گل دوم و پیروزی‌بخش ایران به مصر نیز که در دقیقه ۹۳ توسط شجاع خلیل‌زاده به ثمر رسید، پس از بررسی گروه داوری مردود اعلام شد. تقریبا می‌توان گفت نصف پای خلیل‌زاده در آفساید قرار گرفت. این بازی در نهایت ۱-۱ مساوی به پایان رسید تا ایران با سه امتیاز از سه بازی مساوی (برابر نیوزیلند، بلجیم و مصر) و تفاضل گول صفر به رده سوم گروه برود.

با وجود موضوعات سیاسی میان امریکا و ایران، مشکلات در صدور ویزا برای بازیکنان ایرانی و اعضای تیم، و همچنین سر و صداهای مخالفان حکومت ایران که فضا را بر تیم ملی این‌کشور تنگ کرده بود اما یک چیز دیگر هم در ناکامی آنها نقش داشت، چانس!

چیزی که برخی به آن اصلا باور ندارند اما برخی می‌گویند که زنجیره‌ بدچانسی‌های ایران در این جام نشان داد که نه‌تنها چانس در فوتبال وجود دارد بلکه از کنار این تیم عبور هم نکرد،‌ وگرنه نماینده شایسته ایران در این دور باید به عنوان یکی از دو تیم برتر گروه وارد مرحله حذفی می‌شد و تاریخ‌سازی می‌کرد.